De lezersbrieven, over de aangenomen asielwetten, immoreel gedrag, het echte gevaar voor onze planeet, bestsellerromans„ waterijsjes voor ouderen, de ophef rond punkband Bob Vylan, de dodendrempel en een pleidooi voor het afschaffen van het woord ‘senior’.
Blijkt het achteraf toch een meesterzet van Geert Wilders om het kabinet te laten vallen. Met dank aan de partijen die, met de verkiezingen in het vooruitzicht, ook graag willen scoren op migratie, wordt Wilders op het schild gehesen. Zelfs de christelijke partijen vergeten gemakshalve de grondbeginselen van hun partij en stemmen met de neus dicht mee om vooral te laten zien dat ze ook streng kunnen zijn richting ‘de vreemdeling’.
Het zou mooi zijn als de partijen op dezelfde manier hun tanden laten zien waar het de echte problemen betreft; politieke blunders en geitenpaadjes uit het verleden rechttrekken zonder angst voor tractoren en boze boeren of industrie. Statushouders in alle gevallen geen voorrang verlenen bij het toewijzen van een woning, lost de woningnood niet op. Het stikstofprobleem aanpakken zet meer zoden aan de dijk, want dan kan er ook weer sneller worden gebouwd.
In plaats van trots te zijn op onze Nederlandse en Europese normen en waarden, zal ik vanaf nu met gebogen hoofd schaamtevol op de vraag ‘waar kom jij vandaan?’ fluisteren: ‘Uit Nederland.’
Meerten van der Laan, Meeden
Ik weet het nu zeker. Na de Navo-top waar Donald Trump door Mark Rutte en de koning op alle mogelijke manieren in de watten werd gelegd, kijkende naar de trumpiaanse verbale diarree van Geert Wilders en Dilan Yesilgöz en nu beziende de aangenomen asielwetgeving, hier zit een dieper doel achter.
Niet Canada of Groenland wordt de 51ste staat van de Verenigde Staten, maar Nederland elleboogt zich naar deze begerenswaardige positie.
Jacob Schipper, Amsterdam
Wat een fantastisch nieuws! De asielwetten zijn aangenomen. Geert Wilders heeft bereikt wat hij wilde. Hij kan zichzelf (de PVV) nu opheffen. Ook geen beveiliging meer nodig. Iedereen blij.
Jos te Riele, Heerhugowaard
Als je altijd de landrover en dief blindelings in bescherming neemt en daarbij gelijktijdig de verdrevene en bestolene terechtwijst, onderstreep je daarmee telkens weer je eigen immoraliteit.
Voorts ben ik van mening dat de VVD voor onbepaalde tijd buiten de regering moet worden gehouden.
Gerhard Elferink, Rhenen
‘Gelukkig loopt de aarde geen gevaar’, schreef Govert Schilling woensdag in deze krant (‘20 kilometer groot object uit ander zonnestelsel raast met hoge snelheid in een baan langs Mars’). Dat klopt echter niet, de aarde loopt groot gevaar.
Het beetje klimaatbeleid dat er is, wordt afgebroken: in Nederland gaat de CO2-heffing van tafel. In Brussel is een geitenpaadje gevonden zodat de (sowieso tekortschietende) klimaatdoelen op papier worden gehaald, maar in werkelijkheid niet. Ondertussen zwicht Europa onder een hittegolf en vinden er ook elders in de wereld weer talloze extreme weerfenomenen plaats.
De fragiele balans die leven op deze unieke planeet mogelijk maakt, wordt bedreigd. We lopen dus groot gevaar – en dat gevaar komt niet van buiten.
Peter Jamin, Utrecht
Oorlogen, dubieuze politici , klimaatcrisis, allemaal zaken waardoor ik soms met een zwaar gemoed de krant doorworstel. Wat een verademing om dan twee pagina’s met foto’s van fotoredacteur Frank Schallmaier te zien. (De Schallmaier-index, 3/7) . Die foto’s van lachende dieren stemmen mij zeker vrolijk. Wel twee pagina’s lang.
Astrid Aerts, Breukelen
De Groningse emeritus hoogleraar letterkunde Erica van Boven zet Ina Boudier-Bakkers bestsellerroman De klop op de deur (1930) tegenover literaire boeken als die van Menno ter Braak (V, 2/7). Dit binaire onderscheid doet geen recht aan de kwaliteiten van Boudier-Bakkers werk.
De kritiek zag deze roman niet als ‘sappige bestseller’ maar als een ‘meesterlijk’ boek van een ‘romancière van de bovenste plank’ (J.C. Bloem), een uiting van ‘de blijvende grootheid dezer schrijfster’ (Nico Donkersloot) of van haar ‘wondere tovermacht’ (Gerard van Eckeren), al plaatste zij ook kritische opmerkingen. De klop op de deur heeft evenmin de korte levensduur van een bestseller. Nog in 2010 verscheen een herdruk.
Juist Van Boven vestigde met haar dissertatie ‘Vrouwenromans’ in de literaire kritiek 1898-1930 de aandacht op deze unfaire behandeling van vrouwen door Menno ter Braak en zijn generatiegenoten. Het is hoog tijd dat we Boudier-Bakker, Clare Lennart, Elisabeth Zernike, Cornélie Noordwal en zo veel andere vrouwen de plaats in de literaire canon geven die hen toekomt.
Martin Pierik, Apeldoorn
Het moet me toch even van het hart. Al die foto’s de afgelopen dagen van onze geliefde en oververhitte bejaarde medemens die verlekkerd aan felgekleurde waterijsje zitten te likken en te zuigen. Deze koele versnaperingen zitten barstensvol suiker, vet en kleurstoffen en zijn per definitie zeer ongezond.
Of er is door de leiding van de woonappartementen en verzorgingshuizen niet nagedacht over de desastreuze gevolgen. Of men heeft bewust gekozen voor een snelle en stille uitdunning van het teveel aan bejaarden.
Bennie Waanders, Enschede
Meerdere Europese festivals hebben punkband Bob Vylan van hun line-up gehaald na hun oproep ‘dood aan het Israëlische leger’ op Glastonbury. Punkrock is haast synoniem voor controverse, met als bekendste voorbeeld God Save the Queen (the fascist regime) van de Sex Pistols, dus ik begrijp de ophef niet.
Mensen die hieraan aanstoot nemen begrijpen het genre en muzikale activisme niet en zijn waarschijnlijk niet bekend met de rest van het oeuvre van Bob Vylan. Luister eens naar nummers als Health is Wealth (waar het vergiftigen van de jeugd door fastfood aan de kaak wordt gesteld), Hunger Games (wat gaat over armoede) Big Man (een pleidooi tegen machismo) of We Live Here (anti-racisme).
Dan hoor je niet alleen hoe goed de muziek is, maar ook dat ze echt niet alles en iedereen de dood in wensen.
Sjoerd Campschroer, Etten-Leur
In een kolonie chimpansees wordt het alfamannetje uitgekozen op basis van zijn vermogen om voor de zwaksten te kunnen zorgen. Het alfamannetje is de leider van de kolonie.
Volgens EU-buitenlandchef Kaja Kallas is Israël onze ‘partner’. Het onvermogen van onze Westerse leiders om Israël tot de orde te roepen, zijn acties te veroordelen en tot nader order alle banden te verbreken, geeft aan dat zij als leiders totaal ongeschikt zijn.
En dat geeft héél veel mensen een héél slecht gevoel.
Raffael Argiolu, Nijmegen
De tragische dood van een bekende voetballer haalt uiteraard de ‘dodendrempel’ in het nieuws (Liverpool-speler Diogo Jota, 28), totaal begrijpelijk. Dan lees ik over een acteur uit een bekende film van een legendarische regisseur (Kill Bill-acteur Michael Madsen, 67). Oké, kan ik nog volgen.
Maar dan: een klusjesman uit een vergeten tv-programma? (Nico Zwinkels van Eigen huis en tuin, 80). Een Vlaamse gitarist (Dany Lademacher van de band van Herman Brood, 75). Een Amerikaanse TV-dominee (Jimmy Swaggart, die na prostitueebezoek huilend zijn zonden beleed, 90). Allemaal erg verdrietig voor de familie, maar nieuws?
Ik ben al tijden gefascineerd door deze dodendrempel. Hoe gaat zo’n redactievergadering? Wat is de bepalende factor voor wel/geen stukje over een sterfgeval? Gelukkig is er in deze woestijn van willekeur een overlijden waarvan ik altijd op aan kan. Altijd nieuws. De ultieme dode.
Eens in de zoveel tijd komt dat weemoedige moment en app ik mijn vrouw: het is weer zover, de oudste mens ter wereld is overleden.
Jelle Zwaag, Nijmegen
Met de nieuwe campagne ‘Je bent nooit te oud om te leven’ wil Sire het beeld van ouder worden bijstellen. De campagne richt zich op mensen vanaf 50 jaar. Vanaf dát moment wordt iemand blijkbaar ‘senior’. In beleid, marketing en zelfs woningbouw is dit de magische grens. Maar dat roept een ongemakkelijke vraag op: wanneer ben je oud? En belangrijker nog: wie heeft dat ooit bepaald
Veel vijftigers en zestigers staan midden in het leven. Ze werken, zorgen, sporten, ondernemen, reizen. Toch schuiven we ze steeds vaker in het hokje ‘senior’, een term die meer zegt over culturele aannames dan over de werkelijkheid. Ooit betekende ‘senior’ simpelweg ‘meer ervaren’. Nu roept het vooral beelden op van kwetsbaarheid, achteruitgang en afscheid. En precies daar gaat het mis.
Als beleid, media en campagnes zijn gebaseerd op een label waarin mensen zich niet herkennen, ontstaat er een kloof. Mensen haken af, of erger nog: gaan zich gedragen naar het beeld dat hen wordt opgedrongen. Dat is geen semantische kwestie. Dat is maatschappelijke schade.
Taal vormt werkelijkheid. Als we mensen van 50 automatisch senior noemen, is het geen wonder dat leeftijdsdiscriminatie vaak juist vanaf die grens begint. En dat maakt het wrang dat een campagne die ageism wil tegengaan, vasthoudt aan precies diezelfde term die het in stand houdt.
We blijven hardnekkig denken in leeftijd als scheidslijn, terwijl de verschillen binnen leeftijdsgroepen vaak groter zijn dan ertussen. Een 72-jarige die net haar eerste marathon loopt en een 54-jarige die uitgeput voor zijn zieke ouders zorgt, hebben weinig met elkaar gemeen. Waarom vallen ze dan onder één noemer?
In plaats van te denken in jaartallen, kunnen we beter kijken naar levensfasen, rollen en leefstijlen. Want ouder worden is geen homogene ervaring, het is net zo divers als mensen zelf.
Als we écht een ander beeld van ouder worden willen neerzetten, dan moeten we beginnen bij de taal. Woorden zijn niet neutraal. ‘Senior’ voelt voor de één als een compliment, voor de ander als een stigma. En dat maakt het een onbruikbaar etiket.
Laten we ophouden met het oppoetsen van een versleten woord. Noem mensen zoals ze zichzelf zien. En als we dat niet weten? Dan is het misschien beter om het gewoon even níet te benoemen.
Verandering begint niet bij het beeld, maar bij het woord.
Joke van der Goot, Emmen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant