Tommy Wieringa is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Bij het publieksforum van de Navo-top kreeg je niet de indruk dat Rusland in oorlog is met het Westen – hybride vooralsnog, maar nu al worden onze democratieën ondermijnd en onze kritische infrastructuur gesaboteerd. In het hoge noorden en het Balticum wordt bezorgd gekeken naar de Russische troepenopbouw aan de Navo-noordgrens; daar weten ze dat het raadzaam is om Russische dreiging serieus te nemen.
De Noorse afgevaardigde was echter zo vastbesloten om niets van enig belang of urgentie te zeggen over de risico’s aan de Noors-Russische grens dat je je afvroeg waarom hij de lange reis vanuit Oslo had ondernomen. Alleen uiterlijk voldeed de woekering van syllaben aan de voorwaarden van een gesprek: de interviewer vroeg iets en de Noor zei iets terug. Soms zei de interviewer ‘that’s a very interesting point’ of de geïnterviewde ‘that’s a very interesting question’. Intussen werden in Rusland drones en raketten in stelling gebracht voor weer een recordaantal nachtelijke aanvallen op burgerdoelen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat was in de coulissen van de top – op het hoofdpodium intussen scheidde Mark Rutte een glinsterend slijmspoor af waarover Donald Trump de top binnen glibberde. Voor de man die met fascistoïde knokploegmethodiek de democratie in eigen land opblaast en de fundamenten legt voor een dictatuur, was zelfs een koninklijke slaapkamer gereserveerd.
Trump is zo bipolair dat je alleen met uiterste inspanning twee dagen kunt volhouden dat de Navo nog een eenheid is. Het ene moment wil hij zelf niet aan de nieuwe 5-procentsnorm voldoen en saboteert hij het fundamentele Artikel 5, dan weer lijkt hij bereid nieuwe Patriot-luchtafweerraketten aan Oekraïne te leveren (wat deze week weer werd gelogenstraft) – de directeur is geschift, de clown probeert te redden wat er te redden valt. Ruttes grijns was niet van kramp te onderscheiden.
Het was een bijeenkomst van parallelle werkelijkheden. Waar het zwarte gat Trump alle licht opzoog, was het eigenlijke onderwerp de Russische agressie en hoe de Navo zich tot haar erfvijand moest verhouden. Oekraïne speelde een achtergestelde rol, omdat de Amerikaanse president zo’n pesthekel heeft aan dat land dat niet buigt voor vrienden en niet voor vijanden.
Amerika aan boord houden om zo tijd te kopen om te investeren in de eigen defensie-industrie, leek de strategie. Maar de productie komt in de Navo-landen veel te traag op gang, terwijl alles wat je in Oekraïne zelf produceert tien keer zo vlug van de band rolt. Innovatie en productie gaan daar hand in hand, zo’n 30 tot 40 procent van de wapensystemen wordt intussen al door Oekraïne zelf geproduceerd. Er zijn al wel Europese defensiebedrijven werkzaam in het land, zoals het Duitse Rheinmetall en het Britse BAE, maar met elke Russische raket en elke Iraanse drone zijn we te laat.
Als Oekraïne verloren gaat – god verhoede – dan verspeelt Europa ook zijn enige kans om in een multipolaire wereld zelf een hard power te worden – want met Oekraïne komt niet alleen een van de sterkste legers ter wereld mee, dat al meer dan drie jaar standhoudt tegen het op een na grootste leger ter wereld, maar ook kritieke grondstoffen en een gehard volk dat weet wat het is om voor vrijheid en democratie te vechten. Op korte termijn heeft Oekraïne Europa hard nodig, op de lange termijn is het andersom.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant