In de weken dat er wordt getennist in Wimbledon verandert de chique, rustige wijk in een soort airbnb-gemeenschap, waar alle tennissers en hun entourage verblijven. Dat levert geld op, en sterke verhalen.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
Een dag geleden arriveerde Amaya Eguiluz voor een vakantie in Londen, vandaag tilt de Spaanse een enorme aardbei de lucht in. ‘Help me alsjeblieft’, had een vriend van haar gevraagd. Hij werkt bij een bedrijf dat voorziet in decoratiemateriaal, ze zijn onderbezet, en laat er nou net een aardbei hebben losgelaten van de gevel van restaurant The Ivy.
Wimbledon Village is doorgaans een slaperig stukje Londen. Een chique groene enclave in het zuidwesten van de metropool, met ommuurde huizen, dure auto’s, grind op korte oprijlanen voor Victoriaanse huizen en een stoplicht met drukknop speciaal op paardenhoogte. Alles is hier gemoedelijk. Behalve twee weken per jaar. Vanaf eind juni ademt ‘the village’ tennis.
Voor toptennissers is Wimbledon uniek. Niet alleen om het heilige gras, om de tradities of om de status als oudste en bijzonderste grandslamtoernooi. Week in week uit pakken de beste tennissers ter wereld hun koffers uit in hotelkamers, reizend van toernooi naar toernooi. Maar als Wimbledon op het programma staat, komen ze eindelijk even een beetje thuis. Dan staan ze zelf te koken in een keuken, of nodigen ze hun moeder, vriendin of vriend uit voor een bezoek. Rafael Nadal werd geregeld met boodschappenmandje bij Bayley & Sage, de plaatselijke supermarkt, gespot.
Het gros van de top 75 van de wereld boekt tijdens Wimbledon een eigen huis, weet Margaret Heenan. Ze is al meer dan vijfentwintig jaar bedrijfsleider bij Wimbledon Tennis Lettings, een van de twee bedrijven die zich specialiseren in tijdelijk verhuur in het dorp. Namen van cliënten kan ze niet noemen, meldt ze direct. ‘We hebben een strikt beleid. Maar alle topspelers werken op deze manier. Als spelers geen huis huren, is dat niet omdat ze niet willen, maar omdat ze nog niet voldoende verdienen. Tennis is een dure sport.’
Weinig mensen zouden klagen als Roger Federer op een van hun eetkamerstoelen zou zitten, schreef The Guardian in 2004. Maar Chris Limm was meer dan een beetje teleurgesteld, toen hij Federer – een dag eerder voor de tweede keer in zijn carrière Wimbledon-kampioen geworden – buiten in het grind de wereldpers te woord zag staan. ‘Nou heeft hij mijn verdomd goede stoel meegenomen naar de parkeerplaats’, zei Limm, die Federer daarnaast, voor de goede orde, omschreef als beleefd en netjes.
Toen Pete Sampras ooit vroeg of het kleine bed in zijn verder heel mooie appartement vervangen kon worden voor een grotere versie, werd het raam tijdelijk verwijderd, om een nieuw bed door het gat te takelen.
Veel inwoners verhuren hun huis in deze weken. ‘Mensen vinden het leuk om te kunnen zeggen dat Novak Djokovic in hun huis heeft gelogeerd. En het is een handige manier om wat te verdienen’, zegt Warren Appleton van makelaarskantoor John D Wood & Co., dat midden in het centrum staat. Hij richt zich niet op verhuur voor de kortere termijn, maar weet wel: ‘Stel, je betaalt 3.000 pond per maand aan huur of hypotheek, dan is dat hetzelfde bedrag als je in deze weken van het jaar per week kunt verdienen door het te verhuren.’
De hoofdstraat van Wimbledon Village, High Street, ligt op zo’n twintig minuten lopen vanaf het tennispark. Daar kom je via de heuvelachtige Church Road, die eindigt in een kleine rotonde, waar rode dubbeldekkerbussen met regelmaat passeren. Nextdoor, een sociaal netwerk voor buurtbewoners, stelt dat Wimbledon Village 3.491 bewoners heeft, met een gemiddelde leeftijd van 43 jaar.
Hotels zijn er niet. Dat is een reden waarom spelers hier hun eigen verblijf huren, zegt Heenan. Maar ze waarderen daarnaast de mogelijkheid om even deel te nemen aan het normale leven. Djokovic wandelt hier naar het park. Spelers hebben hun favoriete restaurants.
In Thais restaurant Thai Tho hangt een groot zwart-witportret van de vijfde koning van Thailand tussen foto’s van Andre Agassi, Federer en tal van andere spelers. Een paar tennisballen sieren de uiteinden van de slagtanden van een olifantenkop aan de muur, ‘keep calm and vamos Rafa’, staat op het knalrode kussentje dat eronder ligt.
De gezusters Williams kwamen hier graag, vertelt de in de bediening werkende Nui Onansprasit. Evenals Serena Williams’ grote rivaal, Maria Sjarapova. ‘En de Deense speelster die met een NBA-speler is getrouwd’, zegt ze, terwijl ze op een computer op zoek gaat naar een foto van Caroline Wozniacki, vrouw van David Lee. ‘Als zij om een tafel vraagt, maken we altijd plek.’ Maar er komen ook spelers van nu. Een dag voor haar verrassende uitschakeling in de eerste ronde schoof Jessica Pegula aan, de nummer drie van de wereld.
In Thai Tho ademt het altijd tennis, het hele jaar door. De rest van de buurtschap verandert de etalages en gevels jaarlijks voor slechts een paar weken. Zoals bij The Ivy, het restaurant waar het thema dit jaar aardbeien en slagroom is – maar dan moeten de aardbeien wel aan de gevel blijven hangen. In de tweede week van het tennistoernooi wordt de mooiste versiering gekozen. Het is een vriendelijke, maar competitieve buurtschap, zegt Phil Dailey lachend. Hij is de manager van de Dog & Fox. ‘Iedereen kent elkaar. Het is geen optie om niet mee te doen.’
De Dog & Fox ligt in het hart van Wimbledon Village, tegenover The Ivy. Het is een hotel en pub met klassiek donkergroen geverfde muren, een kroonluchter, houten vloer en lederen bekleding. Op meerdere televisieschermen wordt de hele dag tennis uitgezonden en wie daar geen zin in heeft, pakt Yahtzee van de tafel bij de entree.
Nick Kyrgios, dit jaar als commentator op Wimbledon aanwezig, zat een dag eerder nog in zo’n leren stoel te drinken. ‘Maar ik zie hem soms ook naar Joe & the Juice gaan als hij iets lichters wil’, zegt Dailey spottend over de keten die bekendstaat om z’n vruchtensap. Berucht is Kyrgios’ bezoek aan de Dog & Fox in 2019. Toen moest de Australische bad boy van het tennis het opnemen tegen Rafael Nadal, maar stond hij de avond ervoor nog te proosten met fans – de ontspannen aanpak hielp hem niet naar de volgende ronde.
De pub is een van de vaste locaties waar fans na het verlaten van het tennispark naartoe gaan. ‘Het is gekte hier deze weken. Gekte. Vooral op de vrijdagavonden’, zegt Dailey. Maar de sfeer in het dorp verandert reeds een paar weken voordat Wimbledon begint. ‘Dan komt tegelijk met de bestickerde landrovers van de toernooiorganisatie de buzz. Dan voel je dat er wat gaat gebeuren. Dat is leuk.’
Wimbledon Village is een plek vol verhalen. ‘Carlos kwam twee dagen geleden even verderop Argentijnse steak eten’, zegt Dailey, doelend op topfavoriet Carlos Alcaraz. Tegelijkertijd vertelt hij: ‘Hier kunnen mensen incognito blijven, en behandelen we ze als gewone mensen.’
Op zo’n vijf minuten lopen ligt de Common, de heide, met ruiterpaden. Aan een rand van de Common, uitkijkend over uitgestrekte heide, ligt de Hand in Hand, een chique pub en restaurant waar voormalig Wimbledonkampioen Pat Cash met enige regelmaat een optreden verzorgde, samen met zijn band The Wild Colonial Boys. Het verhaal gaat dat Cash, verantwoordelijk voor het gitaarspel, ooit eens is vergezeld door Federer, die enkele minuten als leadzanger in actie kwam. Maar geen van de huidige medewerkers kan zich hiervan iets herinneren.
De huurprijzen van accommodaties variëren van zo’n 1.100 tot 30 duizend pond – omgerekend bijna 1.300 tot 35 duizend euro. Huren via Airbnb kan ook. ‘Maar dan weet je nooit precies wat je krijgt. Dat willen de meeste spelers niet, bij ons weten ze wat ze kunnen verwachten’, zegt Heenan. De minimale huurtijd is twee weken, maar veel spelers kiezen voor drie weken, inclusief de voorbereidende trainingsweek. Als ze vroegtijdig uit het toernooi liggen, geldt voor die laatste week een speciale regeling waarin ze geld terugkrijgen.
Ze verzorgt accommodaties voor geaccrediteerden, zo vat Heenan haar clientèle samen. Van tennissers tot media, tot scheidsrechters en commerciële bedrijven. ‘De grote spelers zitten op vijf minuten lopen van het park’, vertelt ze. De spelers die rond plaats 10 tot 20 op de wereldranglijst staan, doen er lopend zo’n vijftien tot twintig minuten over om op het tennispark te komen.
Wimbledon is de enige plek waar zo veel spelers het spelershotel links laten liggen en eigen accommodatie regelen. Heenan probeerde tevergeefs in Parijs, tijdens Roland Garros, eenzelfde service op te starten. Maar het was moeilijk om daar geschikte huizen te vinden op de juiste plekken. ‘Ze moeten aan een bepaalde hoge standaard voldoen.’ Topspelers hechten aan hun nachtrust en dus aan een goed bed. Ook bovenaan de wensenlijst: een fijne badkamer en ‘erg goede wifi’.
De grootste uitdaging van dit jaar was de airconditioning. Tijdens de eerste twee dagen van het toernooi was het rond de 33 graden in The Village. ‘We hebben dit gelukkig op weten te lossen met mobiele airco, maar dit is geen structureel handige oplossing in een tijd waarin het steeds warmer wordt. Dus praten we ook met huiseigenaren over oplossingen.’
Maar dat zijn vooral plannen voor over anderhalve week. Voor als het dorp weer verandert naar ‘een kleine slaperige gemeenschap’, zoals Dailey zegt. Waar de paarden weer in groepjes door de straten draven. En dat is ook mooi. ‘Waar zie je dat nou?’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant