Op het Canarische eiland El Hierro ontmoeten bootmigranten en lokale bewoners elkaar, ziet fotograaf Alessandro Gandolfi.
Door Maartje Bakker
Pie de patera. Bootvoet. Zo heet de aandoening waarmee sommige Afrikaanse migranten op de Canarische Eilanden aankomen.
‘Ze hebben vaak ontstekingen aan hun voeten’, vertelt de Italiaanse fotograaf Alessandro Gandolfi, die acht dagen doorbracht op het eiland El Hierro. De overtocht vanuit West-Afrika duurt lang, minstens een week. Al die tijd zitten de bootmigranten dicht opeengepakt, met hun voeten in de kuip van de boot, waarin zeewater en menselijke uitwerpselen blijven staan.
‘Dit soort ontstekingen kwamen ook voor bij de loopgraafsoldaten in de Eerste Wereldoorlog’, weet Gandolfi.
De migranten die aankomen op El Hierro, worden – als ze er slecht aan toe zijn – opgenomen in het ziekenhuis Nuestra Señora de los Reyes in Valverde. Gandolfi zag dat de migranten daar precies dezelfde behandeling krijgen als de lokale eilandbewoners.
El Hierro is een klein, afgelegen eiland. Voordat het een knooppunt voor migratie werd, was het alleen bekend omdat het alle energie zelf wilde opwekken, met een ingenieus systeem van windturbines, pompen en een waterkrachtcentrale. Een zelfgekozen afzondering van de rest van de wereld.
Maar toen de wereld naar El Hierro kwam, reageerden de tienduizend inwoners niet afwijzend, eerder verwelkomend. Ze namen de nieuwkomers op in hun sportclubs. Sommige eilandbewoners besloten een jonge Afrikaan te adopteren.
Op de begraafplaats rusten de slachtoffers van migratie naast de ouderen van het eiland. Als er een drenkeling wordt begraven, is er altijd een groepje eilanders bij om een eerbetoon te brengen.
Ook vakantiegangers zijn welkom op El Hierro. Er zijn hier geen protesten tegen het toerisme, zoals op Gran Canaria en Tenerife. Het eiland is ruig en stranden zijn er nauwelijks. De massatoerist komt hier niet.
Soms kruisen beide typen reizigers elkaar. Op de rotskusten trof Gandolfi toeristen met campers aan, maar ook Afrikaanse migranten die foto’s van zichzelf namen. De vrouwen waren gekleed in de rode dekens die het Rode Kruis had uitgedeeld, en die ze nu hadden omgeslagen als rokken of hoofddoeken.
Later vertrekken ze allemaal met dezelfde ferry, toeristen en migranten. Op naar een gedeelde toekomst, ergens in Europa.
Onder het groeiende aantal migranten naar de Canarische Eilanden zijn ook steeds vaker minderjarigen. Want wie onder de 18 is, maakt meer kans om in Europa te mogen blijven.
Het duurzaamste eiland ter wereld wil over vijf jaar volledig klimaatneutraal en zelfvoorzienend zijn. Een unieke mix van wind- en waterkracht is de sleutel.
De inwoners van de Canarische eilanden gingen zondag opnieuw de straat – en de stranden – op om te protesteren tegen het massatoerisme. ‘Het geld stroomt binnen, maar wij blijven even arm.’
Source: Volkskrant