De Ketikotiviering is inmiddels booming, maar als het aan Anneke Dalger ligt, organisator van de Ketikotiviering in Almere, wordt het de komende jaren nog veel ‘boomender’.
Heerlijk neologisme, gemunt op een Almeers plein waar Surinaamse vrouwen in bontgekleurde koto’s afgelopen dinsdag de afschaffing van slavernij in 1863 vierden. Omroep Zwart was er namens de publieke omroep bij om verslag te doen van de feestelijke dag, en was daarnaast ook te vinden in Amsterdam en Dordrecht.
Hulde voor hoe de omroep de viering terugbracht tot een strakgemonteerd pakket van vijftig minuten, barstensvol plezier, zon, en interessante wetenswaardigheden over de rol van verschillende Nederlandse steden in de transatlantische slavenhandel.
De uitzending was als een heerlijke bak schaafijs op een oververhitte dag, met elders in het land oververhitte politici en ‘journalistieke ophefclowns’ (gemunt door essayist Bas Heijne) die de hele dag hun best deden om zanger Douwe Bob kapot te maken.
Nee, dan liever de opgewekte Ketikotiviering. De presentatie was in handen van Veronica van Hoogdalem, Giovanca Ostiana, Edsilia Rombley en oud-politieman Dwight van van de Vijver. Het viertal draaide een wervelend programma in elkaar dat bewoog tussen het Amsterdams Museumplein, Almere, een tv-studio, Dordrecht, en het vlakke landschap in Friesland.
Overal, zo was de boodschap, zijn in dit land sporen van het Nederlandse aandeel van transatlantische slavenhandel te vinden, je moet het alleen wel willen zien. En zien deed schrijver Ronald Giphart het. Samen met slavernijdeskundige Sidney Breidel maakte hij een wandeling door ‘suikerstad’ Dordrecht.
Al die pracht en praal in de Dordrechtse binnenstad was niet mogelijk geweest zonder het werk van tot slaafgemaakten op Nederlandse suikerplantages.
Plots daalt het allemaal in bij Giphart. Als geboren Dordtenaar is hij altijd in het ongewisse geweest van waar de rijkdom van de stad vandaan kwam, en welk leed erachter schuilde.
Dwight van van de Vijver had in Friesland ook een soortgelijk moment van informatie-overload. De oud-politieman stond oog in oog met een standbeeld van de 17de-eeuwse koloniaal bestuurder Peter Stuyvesant, volksheld voor de een, verwerpelijk slavenhandelaar voor de ander.
‘Een standbeeld op een sokkel gaat voor mij te ver als je zo veel mensen hebt vermoord, verkracht en uitgebuit’, zei een geëmotioneerde Van van de Vijver.
En toch was de uitzending er niet een waarin schuld en het aanklagen voorop stonden. Spreker na spreker benadrukte dat het verleden vooral als les voor de toekomst moet dienen, dat we nog altijd een gezamenlijke strijd te voeren hebben tegen racistische ontmenselijking.
Ook activist Kunta Rincho, die tijdens Zwarte Piet is Racisme-demonstraties nog door de politie tegen de grond werd gemept, wilde meegeven dat het niet om een strijd tegen ‘witte mensen’ gaat, maar om een strijd tegen een ‘systeem’, met lange historische wortels, die mensen bevoordeelt of benadeelt op basis van kleur, geloof of etnische achtergrond.
Ketikoti is het uitgelezen moment om daar nadrukkelijk bij stil te staan. Dat de feestdag in de toekomst hopelijk nog ‘boomender’ zal worden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns