Neil Young heeft elk liedje met zorg gekozen voor zijn Love Earth World Tour en speelt in Groningen met zo veel passie en concentratie als eigenlijk niemand kan. Het is hem menens.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Het concert van Neil Young is in het Groningse Stadspark halverwege als de zon achter de tribune zakt. De 79-jarige zanger/gitarist is net begonnen aan het akoestische Harvest Moon, naast hem speelt de 82-jarige legende Spooner Oldham op orgel. Young heeft hem na meer dan dertig jaar teruggehaald in zijn nieuwe band The Chrome Hearts, waarin verder drie veel jongere muzikanten schitteren.
Het kwik is een beetje gezakt in Groningen, maar het is nog altijd 30 graden. Toch krijg je kippenvel als een gouden zonnestraal op Young valt en hij even glimlacht. De 22 duizend bezoekers zingen met hem mee. Young is uitstekend bij stem, de begeleiding is om door een ringetje te halen en het geluid subliem.
Met Harvest Moon mogen we even op adem komen. Young heeft daarvoor op akoestische gitaar een van zijn kleinste, meest aangrijpende liedjes gespeeld, het al meer dan een halve eeuw oude The Needle And The Damage Done, waarin hij aan heroïne overleden vrienden betreurt. Niemand op het veld die dan niet ook even aan Kurt Cobain moet denken, want het volgt op een snoeihard, verbeten gezongen Hey Hey, My My (Into The Black), dat Cobain in zijn afscheidsbrief had geciteerd voordat hij zelfmoord pleegde.
Het was dinsdagavond een van die vele momenten dat je zeker wist dat Young elk liedje met zorg had uitgekozen. Dit was geen concert waarin hij lukraak een greep uit zijn oeuvre had gedaan, zoals hij die al zo vaak had gegeven.
Vanaf de verrassende opener Ambulance Blues (1974) met de regel ‘Back in the old folky days, the air was magic when we played’ wist je dat het een bijzondere avond ging worden. ‘Ik heb dit liedje honderd jaar niet meer gespeeld, kijken of het lukt’, grapte Young. Dat lukte en niet veel later was de magie in de lucht bijna tastbaar.
Young gespt zijn elektrische gitaar om en zet Be The Rain in. Een slepende, stevige blues waarin niet alleen voor het eerst bleek hoe fantastisch het samenspel is met Micah Nelson (de zoon van country-legende Willie Nelson), bassist Cory McCormick en drummer Anthony LoGerfo – de drie kunnen ook geweldig harmonieën zingen. Ook herinnert Young er met deze keuze aan hoe hij meer dan twintig jaar geleden al een klimaatactivist was, voordat het woord leek uitgevonden.
‘We got a job to do/We got to save mother earth’, sneert hij in het refrein. Van hetzelfde, wat vergeten album Greendale (2003) zou hij later nog het bijna twaalf minuten durende Sun Green spelen, dat ook al draait om een milieuactivist. Om nog maar eens te laten zien dat het hem menens is deze tournee Love Earth World Tour te hebben gedoopt. Een boodschap die hij verkondigt in met veel feedback geladen elektrische gitaarsolo’s, met zoveel concentratie en passie gespeeld zoals eigenlijk niemand dat kan.
Als hij zich voor Love And Only Love (1990) voor de zoveelste keer naar Nelson en McCormick draait en ze in een kringetje steeds harder beginnen te spelen, hoop je eigenlijk dat dit nooit ophoudt. De band zet een stevige groove neer, en zingt met Young mee: ‘Love and only love will endure/Hate is everything you think it is/Love and only love will break it down’. Ineens betrap je jezelf erop nooit goed naar de tekst te hebben geluisterd, maar anno 2025 is dit precies wat de wereld nodig heeft.
Young lijkt eigenlijk geen zin te hebben dit nummer na tien minuten te stoppen. Het publiek evenmin. Als na dit allesverzengende nummer ineens een orgel bijna letterlijk uit de lucht komt vallen, en Nelson als tweede toetsenist schittert in Like A Hurricane weten we even niet of we dromen of dat we echt bij het mooiste rock-’n-roll-concert in jaren zijn.
Ondanks de hitte noteren we minstens vijf keer koude rillingen, worden we ontroerd door liedjes die we eigenlijk nooit een kans hebt gegeven (zoals Looking Forward) en zijn we onder de indruk van het contrast tussen teder en verschroeiend. Niemand anders kan zowel ultiem breekbare liedjes als Old Man produceren naast snoeiharde gitaarnoise in Fuckin’ Up.
Neil Young liet het Groningse Stadspark twee uur lang zinderen, om ons op Rockin’ in the Free World naar huis te laten dansen. Hij speelt het net als de andere liedjes, alsof er echt iets op het spel staat. En dan is Neil Young op z’n allerbest.
Van Morrison
Een kadootje was dinsdagavond het concert van Van Morrison voorafgaand aan dat van Neil Young. De optredens van Morrison zijn nogal wisselvallig van niveau, maar dinsdagavond om half zeven, midden in de fel brandende zon had hij er zin in. Hij zong goed en werd begeleid door een uitmuntende band en een paar jazzy zangeressen.
Naarmate de set vorderde, werd hij enthousiaster, met het uitgesponnen Summertime In England als hoogtepunt. We zagen hem zelfs lachen, wat een zeldzaamheid is.
Het leek wel alsof hij, wetende dat Neil Young meeluisterde, in Groningen eindelijk weer eens het beste van zichzelf wilde geven.
Pop
★★★★★
1 juli, Stadspark, Groningen
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant