Max Pam is schrijver en columnist van de Volkskrant.
Hop, hop, hop, heel Nederland staat op zijn kop voor Douwe Bob! Geen talkshow kon ik aanzetten of Douwe zat erin of het ging over hem. Hij zou bij de voetbalclub AFC op ‘een joods kinderfeestje’ komen zingen, maar toen hij eenmaal het podium had beklommen, begon zijn geweten te spreken inzake de Gaza-oorlog. Dus stapte hij weer van het podium af met de verontschuldigende woorden: ‘Ik ben zelf ook een Amsterdamse Jood, bij wijze van spreken.’
Over dat ‘bij wijze van spreken’ moest ik nadenken. De achternaam van Douwe Bob is Posthuma en zijn familie komt oorspronkelijk uit Friesland. Geen Joden onder zijn voorouderlijke kaaskoppen, maar dankzij Douwe kunnen wij nu wel drie verschillende categorieën onderscheiden: Joden, niet-Joden en Joden bij wijze van spreken. Die laatste groep vertrekt op een joods kinderfeestje, omdat anders dan met het Team Douwe Bob was afgesproken, religieuze en zelfs zionistische symbolen zichtbaar waren.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Tsja. Mijn zoon heeft nog een tijdje bij AFC gevoetbald en het viel mij toen al op dat daar weleens Joden rondliepen. Goeie kans dat er iemand tussen zat met sympathie voor Israël, mogelijk zelfs dat je langs de zijlijn een zionistische grensrechter met een hooggeheven vlag tegen het lijf kon lopen. Ik bedoel maar: als je op een katholiek kinderfeestje komt zingen, vraag je toch ook niet of zij bij jóúw binnenkomst allemaal het kruisje van hun nek doen en even dat portret van de paus van de muur halen.
En toen vielen ze allemaal boven op Douwe: van Ronny Naftaniel tot Wierd Duk, terwijl er ook nog een duit in het zakje werd gedaan door Angela de Jong, het stijlicoon van het Algemeen Dagblad sinds ze daar gestopt zijn met de oliebollentest. Zelfs deze krant bracht een heuse reconstructie van de afschuwelijke gebeurtenis, die ongetwijfeld tot vele, voorgoed getraumatiseerde kinderzieltjes heeft geleid.
Te midden van alle ophef kreeg Bob bovendien de uitnodiging om koffie te drinken met Dilan Yesilgöz – ze wilde hem graag uitleggen hoe het werkelijk zit. Die uitnodiging deed ze in het openbaar en ik vermoed dat ze bij haar uitleg graag een camera had gewild, want het is nu eenmaal campagnetijd.
En dan moet onkel Leon de Winter nog komen.
Eerlijk gezegd kreeg ik bijna meelijden met Douwe Bob, ware het niet dat ik hem een paar jaar geleden live heb meegemaakt. Ik zat op een Amsterdamse sociëteit achter een glas, toen zich gerommel bij de deur voordeed. Een man, die geen lid was, wurmde zich luidruchtig naar binnen met zijn gevolg. Het bleek Douwe Bob, in een – laat ik zeggen – enigszins beschonken staat. Moet kunnen denkt u misschien, want de getatoeëerde bohemien van tegenwoordig heeft het al zo moeilijk. Hij had trouwens ook een hond bij zich.
Aan de bar bestelde Douwe twee bier, waarvan hij er eentje op de grond neerzette voor de neus van het dier, dat het schielijk opslobberde. Het was vermoedelijk niet zijn eerste versnapering, want de hond waggelde vervolgens moeizaam achter zijn baasje aan, toen die aan zijn Team het signaal gaf dat ze het weer eens verderop moesten zoeken. Het was maar goed dat Dion Graus er destijds niet bij was met zijn prachtprogramma Dierenridders.
Het incidentje was ik bijna vergeten, toen ik begreep dat Douwe Bob nog niet zo lang geleden op zijn gitaar had mogen tokkelen bij de opening van het Holocaustmuseum. Misschien was het wel het nummer This World is Our Home, dat hij ook zingt in al die tv-reclames voor D-reizen, want principes zijn mooi, maar de schoorsteen moet ook roken.
Die D-reizen van Douwe brengen je dan ook niet naar Israël, maar wel naar Istanbul, waar de burgemeester van de stad in de gevangenis zit, omdat hij misschien de verkiezingen zou kunnen winnen van Erdogan. Was het niet de historicus Johan Huizinga, die schreef: ‘We leven in een mesjoggener wereld en we weten het.’
De arme Douwe kreeg doodsbedreigingen, vertelde hij zelf. De gekaapte Vara-site Joop, waarop ze in steeds groter wordende kapitalen schrijven dat ze tegen Israël zijn maar beslist niet antisemitisch – anders zou je je kunnen vergissen – sprak zelfs van een hetze. Het is geen kwaadaardigheid, maar onwetendheid hoorde je ook veel, maar het politieke lesje van mevrouw Yesilgöz sloeg Douwe liever af. Misschien had hij geen zin in dat grijnzende hoofd van Geert Wilders op de achtergrond.
De kwestie is eenvoudig. Een zionist is een Jood die in Israël woont. Een Jood die niet in Israël woont is geen zionist, want anders woonde hij er wel. Een Jood die helemaal niet in Israël wil wonen, is een anti-zionist. Een niet-Jood die niet in Israël wil wonen is helemaal niets, nada – bij wijze van spreken.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant