Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Het rapport is geweldig. Niet dat ik daardoor meer van haar hou of trotser ben dan als het een minder-geweldig rapport zou zijn, maar het is nou eenmaal geweldig, kan ik verder ook niets aan doen. Tijdens het oudergesprek zit ze tussen mij en haar moeder in, schouders wat naar voren, besmuikt glimlachje om haar lippen. De juf zegt dat ze een leuk vriendinnengroepje in de klas heeft, maar af en toe ook een beetje eenzaam kan ogen. Ook wil ze nog weleens wegdromen. Als ze dan de beurt krijgt heeft ze geen idee wat er net besproken is.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Aan het eind van het gesprek pakt de juf een blaadje met daarop haar – zeer voorlopige – schooladvies . Ze legt uit welke niveaus er allemaal bestaan, wat je daarmee kunt worden en welke middelbare scholen er hier in de buurt zijn.
Opeens doemt hij daar op, de middelbare school. Voor dat meisje dat met haar zusje fantasiewedstrijden dressuur op stokpaarden organiseert en, jezus, pas 10 jaar oud is. Trots, maar ook wat duizelig stap ik op de fiets. Ze wil nog even gaan zwemmen en we fietsen naar het duinmeer.
Haar bruine haar glanst in de zon. We praten over welke middelbare scholen er in de buurt zijn. Ik raad haar aan er een te kiezen die in of dicht bij de stad ligt. ‘Dan kun je in de pauzes naar de markt of naar de bakker.’
‘Mag ik dan zelf ook een broodje kopen?’
‘Natuurlijk. Je zou zelfs ook naar de Jamin kunnen.’
‘Echt? Mag dat dan wel van jullie?’
‘Dat moet je zelf weten. Het is jouw geld.’
‘Deed jij dat dan ook vroeger?’
‘Nogal, ja’. (De rest van die waarheid zal later nog weleens volgen.)
‘En mag ik dan ook na schooltijd zelf met vriendinnen naar het meertje toe?’
‘Natuurlijk.’
Ze vraagt of ze haar zusje dan ’s middags uit school mag halen als ze zelf een korte dag heeft. En ook dat mag. Het mag allemaal. Ik wil haar alleen één ding vragen.
‘Het lijkt me leuk’, zeg ik, ‘als je dan in de stad naar school gaat en je dan pauze hebt, je even langskomt in het café waar ik aan het werk ben. Dan drinken we samen iets en dan koop ik iets lekkers voor je, een kaneelbroodje ofzo. Dan zitten we daar even samen en dan kijk jij op je horloge en zeg je: ‘O, pap, ik moet gaan, heb zo meteen aardrijkskunde. Echt helemaal geen zin in. Maar daarna heb ik biologie en dat is wel leuk.’ En dan ga je weer.’
Ze is stil, kauwt even op wat ik net gezegd heb. De zachte, warme wind doet haar haren wat opveren. ‘Ja’, zegt ze dan, ‘zo zal het precies gaan.’
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant