Er wordt al weken geschoten op hongerige mensen die bij de distributiecentra in Gaza wachten op eten – 549 Palestijnen zouden hierbij zijn omgekomen. ‘The Hunger Games’ noemen de Gazanen het zelf ondertussen. ‘We doen dit, omdat er nergens anders eten is.’
is buitenlandredacteur van de Volkskrant. Ze schrijft over Israël, het Midden-Oosten en België.
Mohammed Abu Sharia probeert nog steeds te bevatten wat hij heeft meegemaakt. ‘Oude mensen, kinderen, vrouwen, iedereen wachtte alleen maar in de hoop wat bloem te bemachtigen’, zegt hij tegen de Israëlische nieuwssite +972. En toen vielen er, zonder enige waarschuwing, plotseling artilleriegranaten in hun midden.
Er brak paniek uit. Sommigen sloegen op de vlucht, anderen probeerden in allerijl nog steeds de vrachtwagen met voedsel te bereiken. Terwijl mensen naast hem dood neervielen, wist Abu Sharia een zak meel te pakken te krijgen. Een paar meter later werd die afgepakt door vier mannen met messen. ‘Niemand wil op deze manier zijn leven wagen’, zegt Abu Sharia. ‘We doen dit alleen omdat we anders verhongeren, omdat er nergens anders te eten is.’
Door de oorlog met Iran had de wereld de afgelopen twee weken minder aandacht voor het genocidale geweld dat de Palestijnen in Gaza teistert. Maar de luchtaanvallen en schietpartijen gaan gewoon door, en ook het internet wordt geregeld platgelegd, zodat er geen informatie naar buiten komt en miljoenen Palestijnen niet met elkaar kunnen communiceren.
En dan zijn er de dagelijkse schietpartijen bij de voedseldistributiepunten, waar uitgehongerde burgers samendrommen in de hoop wat te eten te kunnen krijgen, met het risico vervolgens met een kogel in hun lijf te worden weggedragen.
‘We zien schotwonden in het hoofd en de borst, ook bij jonge kinderen’, vertelt Bushra Othman, een Australische arts die in Gaza werkt, aan Al Jazeera. ‘Als er granaten zijn afgevuurd, hebben ze scherven in hun lijf: deze week lag er een jongen van 13 op de operatietafel; er was een scherf via zijn oogbal zijn hersens binnengedrongen. Het is de vierde maand dat de bevolking doelbewust wordt uitgehongerd: slachtoffers hebben geen lichaamsvet meer, waardoor ze nauwelijks kunnen herstellen van hun wonden.’
Nadat een fragiel bestand in maart was geklapt, kwam er twee maanden lang helemaal niets meer het gebied binnen: geen voedsel, geen medicijnen en geen brandstof. Sinds eind mei liet Israël mondjesmaat wat vrachtwagens met hulpgoederen de grens met Gaza passeren, maar donderdag werd die (volgens Israël tijdelijk) gestaakt omdat Hamas hulp zou hebben gestolen.
Het meeste voedsel gaat naar de omstreden voedseldistributiecentra die worden gerund door de Gaza Humanitarian Foundation (GHF). Deze organisatie is door de Verenigde Staten en Israël in het leven geroepen, omdat bestaande, ervaren hulporganisaties weigerden mee te werken aan een distributiesysteem dat vanuit slechts twee of drie locaties ruim twee miljoen mensen moet bedienen, en bovendien is opgezet door het Israëlische leger.
De centra worden bewaakt door Amerikaanse veiligheidsbedrijven en Israëlische soldaten. Vrijdag berichtte Haaretz dat de soldaten expliciet de opdracht krijgen om op burgers te schieten. De beschietingen vinden veelal plaats als de uitdeelplekken gesloten zijn, zeggen twee Israëlische militairen tegen de krant. Palestijnen kunnen ‘s ochtends korte tijd voedsel ophalen, de rest van de dag krijgen de Israëliërs opdracht om op iedereen te schieten die te dichtbij komt. ‘Schieten is onze manier van communiceren,’ zegt een van hen. ‘Gaza is een plek geworden met zijn eigen regels, waar een mensenleven niets waard is,’ aldus de militair.
Ondertussen spreken de Palestijnen over ‘The Hunger Games’ – een verwijzing naar de gelijknamige films over een doodsstrijd waarbij uiteindelijk één deelnemer overleeft.
Op video’s is te zien hoe deze ‘hongerspelen’ eruitzien: mensenmassa’s, wachtend in een dorre vlakte met op de achtergrond de geraamtes van kapot gebombardeerde gebouwen. Palestijnen die een hulppakket komen afhalen, moeten tussen stalen hekken door die een soort tunnel vormen. Overal staan gewapende mannen met blauwe of gele hesjes, of in uniform, om de boel te dirigeren. Als er wordt geschoten of granaten worden afgevuurd, zie je mensen uiteenstuiven, gillend, schreeuwend en huilend. Op weer andere filmpjes liggen er dode lichamen op de grond, en kleurt de grond eronder steeds roder.
De dodelijkste aanval vond bijna twee weken geleden plaats, op dinsdag 17 juni, toen Israëlische soldaten naast kogels ook tankgranaten en drones inzetten tegen een groep mensen die op hulp stonden te wachten in Khan Younis; 70 mensen kwamen om het leven en honderden raakten gewond. In totaal zouden er sinds de GHF op 27 mei de distributie op zich heeft genomen, 549 Palestijnen op deze manier zijn omgekomen.
Saleem Abdul Kareem was getuige van de slachtpartij in Khan Younis. Hij vertelt aan The New York Times dat hij urenlang had gelopen in de hoop iets te eten te krijgen, en plotseling overal lijken zal liggen. ‘Het waren zoveel doden dat ik het direct op een rennen zette. Dit was mijn tweede poging, en beide keren kwam ik met lege handen terug. Maar na wat ik gezien heb, ga ik het nooit meer proberen.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant