Van tenorsaxofonisten die elkaar heerlijk opjutten tot heldere, door elkaar slingerende melodielijnen: dit zijn de beste albums van dit moment.
Met Virgin (★★★★☆) heeft Lorde moeiteloos weer de aansluiting gevonden bij de grote popvrouwen van dit moment. Het is een album dat bruist van de energie en de creativiteit. De sound is divers, de eenheid komt van de zang van Lorde zelf. Die is expressief als vanouds en toch intiem, terwijl ze ook tekstueel goed op dreef is. Ze zit nog altijd boordevol vragen over zichzelf relaties en het leven. Lees de recensie.
Klavecinist Skip Sempé orkestreerde de verschillende treurige, soms plechtstatige, soms iets opgewektere dansen van componist John Dowland opnieuw voor zijn orkest. Lachrimae (★★★★☆) is een luistergenot: de pure blaasinstrumenten, zilveren strijkers en warme blokfluiten zijn een veelkleurig klankbord voor het doffe verdriet dat soms rouw om een overledene is, en dan weer gewoon verdriet om het verdriet. Lees de recensie.
De Londense rapper Loyle Carner heeft samen met zijn producer Avi Barath voor zijn vierde album Hopefully ! (★★★★☆) iets nieuws bedacht: zingen. En dat gaat hem buitengewoon goed af. Geen bozige raps, maar liefdevolle, warme liedjes die stuk voor stuk mooi gearrangeerd zijn. Hij onderstreept met Hopefully ! zijn status als een van de interessantste Britse rappers van dit moment. Lees de recensie.
Sky of My Heart (★★★★☆) is samengesteld uit muziek van vierhonderd én vier jaar oud. Het gaat van de 17de-eeuwse Britse componist William Byrd tot hedendaagse componisten als Nico Muhly en Becky McGlade. Zowel in de renaissancemuziek als in hedendaagse liederen klinken de door elkaar slingerende melodielijnen helder en is er duidelijk veel aandacht voor de tekstuitdrukking. Lees de recensie.
Words Fall Short (★★★★☆) is een mooi, ritmisch sterk en afwisselend album. Heel fraai is Redmans duel met Melissa Aldana in So It Goes, twee tenorsaxofonisten die elkaar heerlijk opjutten. Elders klinkt Redman weer heel warm, zoals in de ballad Borrowed Eyes, om daarna met trompettist Skylar Tang weer even uitdagender van leer te trekken in Icarus. Lees de recensie.
Addison (★★★★☆) is afwisselend en ongemeen catchy, maar heeft tegelijkertijd iets bedachtzaams, iets bijna katerigs dat Addison Rae cool maakt en boven het maaiveld van de mainstream pop uittilt. Ze gaat een ster worden, kan niet anders. Lees de recensie.
Twee cello’s en een contrabas worden creatief begeleid door harp en klavecimbel, met soms een mep op de trom. Bewerkte muziek van de vermaarde operacomponist Jean-Philippe Rameau staat centraal op A French Odyssey (★★★★☆), maar er komen ook plaatpremières voorbij van obscuurdere typen als Martin Berteau. UnderStories is een voortreffelijke club: rond de klank zit een melancholieke glans en het samenspel bruist van plezier. Lees de recensie.
Het vierde studioalbum van Tropical Fuck Storm uit Melbourne, Fairyland Codex (★★★★☆), gaat weer over hoe de hele zooi in elkaar pleurt en tot chaos vervalt: een apocalyptische janboel zó hopeloos dat je denkt: ach, laten we er dan maar een feest van maken. Het buitelt over elkaar, hobbelt, fikt en stort in, elk nummer lijkt zijn eigen gang te gaan in een wereld waarin niets meer is wat het lijkt. Lees de recensie.
Theo Croker lijkt zijn bijzondere trompetsound nu op zijn achtste album Dream Manifest (★★★★☆) echt goed te hebben neergezet, zonder dat zijn neiging tot avontuur daarvan te lijden heeft gehad. Jazz versmelt met funk en r&b, de ritmes worden drukker, maar altijd neemt Croker ruimte voor vlammende trompetsoli. Lees de recensie.
Op haar album Laini Tani (★★★★☆) omhelst Nadah El Shazly de rijke muzikale tradities van haar geboorteland. El Shazly is een begaafde zangeres, die haar zuchtende, wat mystieke stemgeluid prachtig door die typisch Egyptische toonladders kan laten dwalen. Raadselachtige en razend knap gearrangeerde muziek, die de klassieke Egyptische liedkunst met veel respect door de mixtafel draait, en zo een waardig nieuw leven geeft. Lees de recensie.
Annahstasia zingt persoonlijke liedjes in het schemergebied tussen soul en folk maken, uit het hart, met een zangstem die op zijn mooist is als hij naar baritondiepten zakt en een klein beetje hees wordt, alsof Tracy Chapman, Nick Drake en Nina Simone met elkaar zijn gekruist. Op Tether (★★★★☆) horen we Nick Drake niet alleen in haar stem, maar vooral ook in het rustieke getokkel op de akoestische gitaar. Tracy Chapman komt in beeld zodra ze vocaal aanzet. Lees de recensie.
Met de Engelse geluidskunstenaar Beatie Wolfe zette Eno zich aan een bijzonder dubbelalbum, dat is verschenen als twee losse delen, Lateral en Luminal (★★★★☆). Het eerste album verrast niet, maar is een vertrouwde ambientplaat vol lange, traag gonzende grondtonen en zeer minimale melodieën, die zacht plonzen in een diep meer van echoënd geluid. Lateral klinkt als Eno’s mooiste ambientwerk en we mogen deze weergaloze rustmuziek nooit voor lief nemen, ook al klinkt die bekend in de oren. Lees de recensie.
Stilistisch gezien bewandelt componist György Ligeti allerlei paden: van microtonaliteit tot volksmuziek. Het Vioolconcert klinkt hier extra intens. Orkest Les Siècles biedt stevig weerwerk aan Isabelle Fausts viool, diep en verzadigd zingend.
Pianist Jean-Frédéric Neuburger stroomt losjes maar krachtig door het Pianoconcert. In het folkloristische Concert Romǎnesc stookt Les Siècles vuurtjes van Oost-Europese dansmuziek. Lees de recensie.
Met zijn Ghost Horizons, een wisselend gezelschap van muzikanten, gaf Marshall Allen (101) een paar jaar geleden een reeks optredens in Philadelphia, waaruit voor dit album (★★★★☆) een selectie is gemaakt. De muziek klinkt al even divers als de namen van de verzamelde bandleden doen vermoeden. Geen gemakkelijke kost, en in een nummer Back to You is het meer postpunk dan jazz. Maar het is genieten van de experimenteerdrift, en van Allens drang om iedere keer weer te verrassen. Lees de recensie.
Wie weleens moppert dat de operazangers van vroeger beter waren dan die van nu, zou eens moeten luisteren naar deze Tosca (★★★★☆) met geweldige solisten. Een weelderig openbloeiende stem maakt Eleonora Buratto tot de gedroomde Puccini-sopraan. Zij zet hier een betoverende Tosca neer, wispelturig van stemming, maar standvastig in de liefde, en bij tegenslag ongelooflijk moedig. Lees de recensie.
Never Enough (★★★★☆) spat uit elkaar van muzikaal plezier, staat vol aanstekelijke radio- en afspeellijstenhits en luidt dus een mooie, gelukkig ook nog een beetje rockende zomer in. De poppunkachtige gitaarriffjes worden afgemixt met lome, kietelende synths en de dartelende én prettig schreeuwerige zanglijnen van Brendan Yates. Turnstile wordt nog lichtvoetiger en dansbaarder. Lees de recensie.
Music for 17 Musicians (★★★★☆) is een verrukkelijke samenwerking tussen jazzproducer en componist Jameszoo (Mitchel van Dinther) en ensembles Asko|Schönberg en HIIIT. Je proeft de smaken van minimal music, soul en funk. In het oor springt een piano die wordt aangestuurd door een computer. Hoe creëer je anders zo’n onmenselijk briljante pianosolo als in Bugatti? Lees de recensie.
Op Future Horizons (★★★★☆) brengt François Leleux stukken samen die speciaal voor hem zijn geschreven. Zo schreef de Zwitserse componist Michael Jarrell Aquateinte voor Leleux. Vernoemd naar de etstechniek waarbij met stippen in plaats van lijnen vlakken ontstaan, schept Jarrell een waterverfachtig beeld met Leleux die übervirtuoos puntige loopjes laat uitwaaieren, dan zich glazig voegt naar ijzige orkestklanken. Lees de recensie.
Solo-harpist Emmanuel Ceysson van het Los Angeles Philharmonic Orchestra laat de snaren van zijn harp sonoor luiden als klokken en bruisen als champagne. Samen met het Quatuor Voce laat Ceysson horen hoe componist Tournier het mysterieuze exotisme van Spanje en Tunesië, waar hij nooit kwam, sensueel vormgeeft. Sopraan Véronique Gens heeft een glanzende, naar meer smakende bijrol in een viertal liederen. Lees de recensie.
Yeule maakt elektronische pop op een zo simpel mogelijk substraat, met glitches (‘foutjes’), maar in bijna elk liedje hoor je een voorliefde voor indie en alternatieve rock uit de vroege jaren negentig (en later). Het leuke aan Evangelic Girl Is a Gun (★★★★☆) is het voortdurende spanningsveld tussen het diep-menselijke (kunstzinnigheid, individuele expressie, ijle maar emotievolle zang) en de daaraan tegengestelde suggestie van onpersoonlijkheid, alsof hier geen mens aan te pas is gekomen. Vervreemdend mooi. Lees de recensie.
Arcanum (★★★★☆) bestaat uit zestien betrekkelijk korte stukken, die laveren tussen gecomponeerde jazz en improvisatie. In het openingsstuk Nokitpyrt klinken Henriksen en Seim samen als Don Cherry en Ornette Coleman, begin jaren zestig. Elders speelt het kwartet weer in een typische Noordse jazzstijl met veel ruimte en stiltes, die voortdurend spannende muziek oplevert. Lees de recensie.
Chopin op een historische vleugel kenden we al, op de pianino wordt zijn muziek nóg intiemer. Het klinkt op Chopin intime (★★★★☆) allemaal lichter, gevoileerder, ronder. Daarbij brengt Taylor een andere esthetiek mee dan de Steinway-ridders van vandaag. Chopins melodieën speelt hij zoekender, de versieringen neigen naar improvisatie. Lees de recensie.
Op Get Sunk (★★★★☆) doet Matt Berninger iets anders dan wat zijn band The National doet: hij doet eerder wat The National dééd. Liedjes als Frozen Oranges, Little by Little en het gedragen slotstuk Times of Difficulty doen sterk denken aan de band ten tijde van Boxer (2007) of High Violet (2010). Berninger klinkt ook zo begeesterd als toen, met fijne lichtheid (en vrouwenstemmen!) als een frisse bries door zijn melancholie. Lees de recensie.
De tracks op Under Certain Light and Atmospheric Conditions (★★★★☆) zijn ondraaglijk spannend: zet je een stuk als Chimera op tijdens een wandeling, bij voorkeur door een verlaten industriegebied, dan zit je in je eigen horrorfilm. De gitaren trekken zilveren strepen door een nachtelijk geluidslandschap vol diep echoënde bassen en een vreemd hakkende bassdrum, die synchroon meehobbelt met iedere gitaaraanslag. Lees de recensie.
Meer muziek? Bekijk hier ons volledige archief van albumrecensies.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant