Na bijna 40 jaar stopt Anna Wintour als hoofdredacteur van het modeblad Vogue. Wintour was niet de grootste schrijver of modestilist, maar voelde haarfijn de tijdgeest aan en transformeerde het modemagazine. De laatste jaren was haar harde manier van leidinggeven echter steeds meer onder vuur komen te liggen.
Ze was de laatste der Mohikanen. De enige nog werkende celebrity magazine editor met een driedubbeldik salaris, een privéchauffeur en riante kledingtoelages.
Vijf jaar geleden zwaaiden haar collega’s van de Amerikaanse Elle en Harper’s Bazaar na ellenlang plucheplakken af, en werden ook de grandes dames van de Europese Vogues eruit gebonjourd. Geruchten dat ook zij zou uitklokken, wuifde ze resoluut weg. Tot afgelopen donderdag. Toen vertelde Anna Wintour het team van de Amerikaanse Vogue dat ze stopt als hoofdredacteur. Na 39 jaar, op 75-jarige leeftijd.
Wintour werd geboren in Londen en groeide daar op tijdens de swinging sixties. Van vader Charles Wintour, hoofdredacteur van The London Evening Standard, erfde ze brandende ambitie en liefde voor nieuws. In 1985 werd ze hoofdredacteur van de Britse Vogue, om drie jaar later te verkassen naar New York om bij de Amerikaanse oerversie de scepter te gaan zwaaien.
Wintour, die niet per se uitblonk als schrijver of modestilist, voelde wel haarfijn de tijdgeest aan. De eerste cover die ze als baas liet maken, toonde geen traditioneel geverniste luxejuffer, maar een lachende meid met rommelig haar en een opgestroopte trui, een reepje blote buik boven een gebleekte jeans. Revolutionair voor het deftige blad, visionair van Wintour, die de grunge al aan haar water voelde opkomen.
Wintour zette een nieuwe koers in, door behalve supermodellen ook beroemdheden als Madonna en Demi Moore op de cover te zetten, en naderhand zelfs first ladies Hillary Clinton en Jill Biden. Michelle Obama stond drie keer op de voorpagina, Melania Trump is tot op heden straal genegeerd – van haar politieke voorkeuren heeft Wintour nooit een geheim gemaakt.
Buiten het blad om bouwde ze in haar rol als gastvrouw het jaarlijkse benefietgala van het Metropolitan Museum uit tot het grootste glamourfeest ter wereld, met hordes uitzinnig geklede coryfeeën op de rode loper.
Mensen bij elkaar brengen en dingen fiksen, misschien is dat wel Wintours grootste kracht. Ze kent iedereen in de modewereld, en vice versa. Ze adviseert modehuizen die een nieuwe creatief directeur zoeken, herkent jong talent, weet wie geld nodig heeft en waar ze dat vandaan kan halen, schaakt snel en slim op tien borden tegelijk en legt verbanden tussen politiek, zakenwereld en mode. Ze treedt ook op als persoonlijk adviseur van sterren als tennisser Serena Williams en acteur/regisseur Bradley Cooper.
‘Aan het hof van Vogue was ze zowel koning Hendrik VIII als Thomas Cromwell’, schreef The Guardian na de bekendmaking van haar vertrek. ‘Ze had ceremoniële macht en hield ook achter de schermen de touwtjes in handen.’
Anna Wintour maakte de modewereld zakelijker en zichtbaarder, groter, serieuzer, professioneler en belangrijker – en gaandeweg groeide ook haar reputatie als ijskoningin en nucleair Wintour. Haar karikaturale uiterlijk met straf geföhnde Playmobil-coupe, gedessineerde Prada-jurken en grote zwarte zonnebril maakten haar er niet toegankelijker op.
Bij modeshows, die pas begonnen als zij binnen was, zat ze steevast met stalen smoel en zonnebril op de eerste rij, om ’m zodra de show afgelopen was met haar bodyguard te peren via een zijuitgang. Op modefeestjes kwam ze vaak maar even en stond dan moederziel alleen, omdat bijna niemand haar aan durfde spreken. Na één nipje van haar champagne vertrok ze, om met de kippen op stok te gaan.
Wintour staat ook met diezelfde kippen op: om half vijf gaat haar wekker, ze tennist een uur, om zes uur wordt ze professioneel geföhnd, ze checkt kranten, socials en e-mails en zit vanaf acht uur op haar kantoor in downtown Manhattan. Elke avond corrigeert ze thuis de dummy van het eerstvolgende nummer. Slordigheid en luiheid duldt ze niet, van niemand.
Toen in 2006 The Devil Wears Prada, de sleutelroman van haar voormalig assistent, werd verfilmd met Meryl Streep in de hoofdrol, werd haar staalharde imago ook buiten de modewereld bekend. Drie jaar later volgde de documentaire The September Issue, waarin kijkers de niet-gespeelde Wintour zagen: ongenaakbaar en met oordelen die sneller vallen dan de bijl van een guillotine.
Dat haar witte privileges en hiërarchische manier van leidinggeven niet meer van deze tijd zijn, voelde Wintour helaas te laat aan. In 2020 kwam ze zwaar onder vuur te liggen toen werknemers van Condé Nast uit de school klapten over discriminerende praktijken en salarisongelijkheid. Zowel de inhoud van Vogue als het team dat het blad maakt zouden bovendien veel te wit zijn.
Wintour schakelde razendsnel en reageerde met een verklaring waarin ze haar fouten grif toegaf en de volledige verantwoordelijkheid nam. Ze mocht aanblijven, en kreeg zelfs een nog zwaardere functie als head of editorial content voor heel Condé Nast. In 2023 kreeg ze de zwarte Brits-Ghanese Edward Enninful als editorial director van de internationale Vogue-edities onder zich. Nu, vijf jaar na haar mea culpa, vertrekt ze alsnog. Rest de vraag of haar boetekleed óók van Prada was.
3X Anna Wintour
• Stoppen met werken doet Wintour op haar 75e nog niet. Ze blijft voor uitgeverij Condé Nast werken als chief content officer, aan wie alle leidinggevenden, van Allure tot Vogue en Vanity Fair, moeten rapporteren.
• Wintour sloeg de plank wel eens vaker flink mis. In 2011 publiceerde ze onder de kop A Rose in the Desert een ronkend interview met Asma al-Assad, de vrouw van de toenmalige Syrische dictator, die werd geprezen vanwege haar chic en stijl.
• Met het vertrek van Wintour sterft de job van klassieke editor-in-chief van Vogue uit. De nieuwe, veel jongere leidinggevenden van de overige edities heten head of editorial content en houden zich vooral met websites en socials bezig. Wie Wintour opvolgt is niet bekend.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant