Wat zijn dit voor vragen? Naar aanleiding van haar tweede album Turbulentie, zeven dilemma’s voor zangeres Zoë Tauran (28). Eerst vond ze het doodeng om op te treden, maar inmiddels heeft ze de smaak te pakken gekregen.
is popredacteur van de Volkskrant.
Catchy of emotioneel?
‘Emotionele liedjes. Catchy liedjes worden eerder een hit, maar emotionele liedjes vind ik leuker om te maken. Daar heb ik zelf ook nog wat aan, want ik kan mijn gevoel erin kwijt. Ik schrijf ze vanuit mijn eigen ervaring, of vanuit de dingen die ik om me heen hoor.
‘Therapie van mijn eerste album heb ik op de dag van mijn break-up geschreven. Ik was toen op schrijverskamp, en kon echt niet een liedje over iets anders schrijven. Dat was het enige wat op dat moment in mijn hoofd zat. Eerst vond ik het moeilijk om het live te zingen, inmiddels ben ik daaroverheen. Uiteindelijk is het een van mijn grootste hits geworden, dus heeft de break-up toch iets positiefs opgeleverd.
‘Van mijn nieuwe album is De laatste keer dat ik huil het meest persoonlijke liedje. Het gaat over in een mentale dip zitten, en dan jezelf vertellen dat je er alles aan gaat doen om daaruit te komen. Mijn doel met dat liedje was om mensen aan te sporen om hulp te zoeken als ze niet lekker in hun vel zitten. Ik maakte het liedje in de hoop dat andere mensen er wat aan zouden hebben, maar ik heb er vooral zelf wat aan gehad. Ik kreeg veel berichtjes van mensen die zich door dit nummer minder alleen voelden. Door die berichtjes voelde ík me juist weer minder alleen. Ik schrijf mijn liedjes vooral voor andere jonge mensen, die door dezelfde dingen heen gaan.’
Studio of podium?
‘Een tijd geleden had ik sowieso studio gezegd, want ik vond het doodeng om op het podium te staan. Het was zo erg dat ik er niet van kon genieten. Maar nu zeg ik podium, want ik begin te genieten van mijn optredens. Ik was dit jaar ‘ambassadeur van de vrijheid’, wat betekent dat ik op Bevrijdingsdag vier shows op één dag had. Ik heb van elke show zo genoten, dat ik dacht: als het altijd zo gaat, wil ik elke dag wel optreden. Ik heb het echt te pakken.
‘Ik denk dat ik zelfverzekerder ben geworden door vaker op te treden. Het komt toch elke keer weer goed: iedere keer zingen mensen mee en vinden genoeg mensen het leuk. Het is nooit zo dat er niemand staat, daar was ik ook bang voor. Optreden is daarnaast gezellig omdat ik altijd wel leuke mensen mee heb, vrienden of familie. Het voelt bijna als een uitje, waar ik tussendoor even op moet treden. Mensen die met mij werken, vergeten vaak dat ik de artiest ben, het voelt alsof ik achter de schermen werk.
‘Ik voel me helemaal geen artiest. Als ik optreed, kijkt iedereen naar mij. Dat is logisch, want ik ben degene die zingt. Maar voor mij voelt dat gek. Ik was heel bang om iets raars te doen met mijn arm, of om het water dat ik dronk te morsen; ik bedacht allerlei scenario’s. De praatjes tussen de nummers door vond ik zo eng dat ik de tekst daarvoor van tevoren uitschreef in mijn telefoon en dat oefende.
‘Laatst had ik een show in het Amsterdamse Bostheater. Vijf minuten voor de show bedacht ik me opeens dat ik helemaal geen praatjes had voorbereid. Zelfs dat vond ik niet meer zo eng, ik dacht meteen: komt wel goed, ik verzin ter plekke wel iets.
‘Ik heb eigenlijk helemaal niet de persoonlijkheid om op een podium te staan. Het verbaast de mensen om me heen nog steeds dat ik dat doe, al weten ze natuurlijk dat ik zingen altijd al heel leuk heb gevonden. Als kind dacht ik dat ik het niet zou gaan maken, omdat ik niet uitbundig ben en niet goed ben in praten voor een publiek. Mijn passie voor muziek is blijkbaar zo groot, dat ik daardoor die angst kan loslaten.’
Bang of dankbaar?
‘Dankbaar. Na elk optreden voel ik een golf van dankbaarheid, vooral omdat ik zulke leuke mensen om me heen heb. De band en alle mensen daaromheen met wie ik werk: het klopt allemaal nu. De band kan ook goed opschieten met mijn vriendinnen; het is één grote familie. Het is een feestje.
‘Mijn ouders hebben me opgevoed met het idee dat je dankbaar moet zijn voor alles wat je hebt. Mijn vader is Moluks, zijn ouders zijn niet geheel vrijwillig naar Nederland gekomen. Daardoor is het er bij mij extra ingestampt dat ik dankbaar mag zijn dat ik bij mijn familie kan zijn, dat ik kan gaan en staan waar ik wil. Als er iets misgaat, denk ik al snel: oké, er zijn ergere dingen in de wereld.
‘Toen ik nog zo bang was voor optreden, was het moeilijk om ook dankbaar te zijn. Ik zei wel dat ik dankbaar was, maar eigenlijk was ik vooral verdrietig. Ik mocht bijvoorbeeld twee jaar geleden in het voorprogramma van Coldplay spelen. Toen wilde ik zo graag blij zijn, maar ik voelde me totaal niet gelukkig. Iedereen zei dat ik ervan moest genieten, maar dat lukte niet. Al mijn kinderdromen kwamen uit, ik trad op in Paradiso. Dan verwacht je dat je je op een bepaalde manier voelt, maar zo voelde ik me niet.
‘Ik dacht dat ik gelukkig zou zijn als ik een gouden plaat zou hebben, maar ik ben erachter gekomen dat mijn geluk niet in dat soort mijlpalen ligt. Mijn geluk ligt meer in de kleine dingen, en in de mensen om me heen.’
Zingen of bidden?
‘Bidden. Mijn geloof is het allerbelangrijkste wat er is voor mij. Ik ben altijd al religieus geweest, maar de laatste jaren is het een grotere rol gaan spelen in mijn leven. Toen ik in de put zat, ben ik me er meer in gaan verdiepen. Ik zat niet lekker in mijn vel, dan ga je nadenken over waarom je je zo slecht voelt en hoe je je beter kan gaan voelen.
‘Mijn geloof brengt me veel rust. Ik wilde graag jong moeder worden, dat is niet gebeurd. Ik ben nog niet getrouwd, maar door mijn geloof vertrouw ik erop dat er een plan voor mij is. Alles staat al geschreven, ik hoef me daar niet druk over te maken. Ik kan dingen daardoor beter loslaten.’
Moeder of zangeres?
‘Moeder. Moeder worden is mijn grootste droom. Ik hoop dat het voor mij is weggelegd. Mijn vriendinnen die moeder zijn, brengen hun kinderen vaak bij mij. Ik vind dat heel gezellig; ik zeg altijd dat ze allemaal ook een beetje mijn kinderen zijn.
‘Ik had eigenlijk verwacht dat ik op deze leeftijd al twee kinderen zou hebben. Het loopt nu allemaal anders, en daar ben ik oké mee. Maar het is wel iets wat ik heel graag in mijn leven zou willen en waar ik nu al naar uitkijk. Ik kom zelf uit een gezin van vier meiden, mijn vader komt uit een gezin van tien. Het is bij ons altijd vol en gezellig; ik heb inmiddels ongeveer veertig neefjes en nichtjes. Ik had vroeger al altijd kinderen om me heen. Het klinkt misschien raar, maar ik speelde als kind ‘bevallinkje’, en wilde naar tv-programma’s met bevallingen kijken. Ik was geobsedeerd. Ik heb verder nog nooit gehoord dat een kind bevallinkje speelt.’
Moluks of Drents?
‘Moluks. Ik ben trots op Roden, het dorp in Drenthe waar ik ben geboren en opgegroeid, maar ik voel me heel Moluks. Ik heb Molukse normen en waarden, ben opgegroeid met veel Molukse familie en Moluks eten. Als ‘ambassadeur van de vrijheid’ heb ik een soort documentaire gemaakt over de Molukken, om de geschiedenis van mijn opa en oma te vertellen. Ik voel dat ik het mijn opa en oma een beetje verplicht ben. Ik ben een trotse Molukker.
‘Mijn ouders wonen nog steeds in Roden, mijn zussen wonen inmiddels in de stad, in Groningen, twintig minuten verderop. Als Groningen iets dichterbij was geweest, had ik daar veel liever gewoond dan in Amsterdam. Ik heb een leuk leven in Amsterdam, maar ik mis familie om me heen. Ik rij minimaal een keer per week naar Roden om mijn familie te zien. Voor een avondje eten rij ik zomaar twee uur heen en weer, omdat ik het zo gezellig vind.’
Familie of fans?
‘Familie. Die is er altijd, zonder mijn familie had ik niet eens fans. Mijn familie is alles, ik ben heel blij dat ik zo’n hecht gezin heb. Ik kan alles met mijn ouders delen, mijn zussen zijn mijn beste vriendinnen. Als kind speelde ik niet veel buiten, want ik vond het zo fijn thuis. In coronatijd waren we elke dag samen. De partners van mijn zusjes vonden het op een gegeven moment ongezond hoeveel we samen waren. Maar uiteindelijk zitten zij vaak genoeg zonder mijn zusjes bij mijn ouders te eten, omdat ze het zo gezellig vinden.’
1997 Geboren in Roden
2012Deelname The Voice Kids
2014Deelname Holland’s Got Talent als onderdeel van meidengroep TP4Y
2018TP4Y gaat uit elkaar
2022Eerste solosingle Solo
2023Debuutalbum Zoë Tauran
2023Voorprogramma van Coldplay in de Amsterdam Arena
2025 Tweede album Turbulentie
2025Ambassadeur van de vrijheid
Zoë Tauran is 28 en woont in Amsterdam.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant