is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Het filmpubliek wordt amper nog geconfronteerd met trailers van films waar het niet al in is geïnteresseerd.
Waarmee lok je mannen naar de bioscoop? Vooral die testosterongestuurde jonkies? Eitje natuurlijk: met actie. Diverse wapens en vervoersmiddelen. Gewillige vrouwtjes in strakke kleding. Tom Cruise met een zonnebril. Géén emotioneel geouwehoer. De male gaze wil snelheid en seks.
Compleet achterhaald, aldus DIO, een platform dat de onbewuste emotionele reacties van het publiek onderzoekt met behulp van onder meer biometrische data en gezichtsuitdrukkinganalyse. Mannen, zo ontdekten ze na twee jaar studeren aan de hand van hun reacties op filmtrailers, slaan eerder aan op narratieve diepgang en gelaagde personages dan op razendsnelle actiescènes. Ze zien liever sterke, onafhankelijke vrouwen op het scherm dan nikserige stoeipoezen in een bijrol. Het lichaam van 37.000 proefpersonen liegt niet. ‘De industrie loopt miljoenen mis, omdat het (bij promotie) vertrouwt op resultaten uit focusgroepen en gedateerde veronderstellingen.’
Razend benieuwd wat die lichamen allemaal nog meer vertellen. Helaas is het onderzoek zelf niet na te lezen en moeten we het doen met een sumiere samenvatting op de filmwebsite Deadline. Daarin wordt wel vermeld dat deze kennis werd toegepast bij de campagne rondom Marching Powder, een soort Britse mannenromcom. Die had er prompt in het openingsweekend het productiebudget er al uit, en wist 45 procent meer vrouwelijk publiek te trekken. Inderdaad: dit is als nieuws vermomde reclame.
Slim. Want nieuwe tijden vragen inderdaad om een nieuwe blik op de trailer. Ooit was het de ideale manier om het publiek voor het eerst kennis te laten maken met een film. Daarvoor moest die wél naar de bioscoop – toen in 1998 de Star Wars, Phantom Menace-trailer voor het eerst vertoond werd voor Meet Joe Black, kochten fans een kaartje puur om de trailer te zien, en vertrokken toen de daadwerkelijke film begon.
Nu is het precies andersom. Nog niet de helft van alle bioscoopbezoekers in New York en Los Angeles komt op tijd om alle trailers voor de film te zien, meldde de Hollywood Reporter deze week. Waarom zouden ze ook? Er zitten stomme reclames tussendoor en die trailers kun je online bekijken. Je mist niets.
Dat betekent ook: het publiek wordt amper nog geconfronteerd met trailers van films waar het niet al in is geïnteresseerd. Behalve als er iets in zit dat online gereduceerd kan worden tot een lekkere meme van een paar seconden, die tof is om te delen. ‘Narratieve gelaagdheid’ is dat niet.
Eerst zorgen dat mannen de trailer helemaal zien dus. En er toch ook genoeg cools in stoppen om door te sturen aan vrienden, zonder te hoeven toegeven dat de gevoelige hoofdpersoon en de sterke vrouwenrollen de reden zijn om de film te gaan bekijken.
Het lichaam liegt niet, maar mannen zelf misschien(nog) wel.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant