Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
Opzoeken waar iets is, doe ik zo laat mogelijk. De vraag waar we moeten zijn, morgen, beantwoord ik met korzelige dooddoeners variërend van ‘ergens, stond in een of ander mailtje’ en ‘voor jou een vraag, voor mij ook’ tot een gespeeld geschrokken: ‘Wat? Is het al morgen? Ik dacht dat het nog vandaag was.’
Op de dag zelf: ‘Ga ik je uitvoerig over briefen, maar pas strakjes, als we bijna weg moeten.’
Mijn huisgenote vindt het ergerlijk, zelfs als ze niet mee hoeft, ze lijkt wel bang dat het nog eens helemaal fout afloopt.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nee, laat ze weten, dat zou ze juist toejuichen. ‘Wat me niet bevalt, is dat zodra het in de soep dreigt te lopen, ik het voor je mag oplossen, terwijl jij kermend op de grond gaat liggen.’
O, zo. Sja. Kijk, als je ergens niet bent, heeft Cruijff gepostuleerd, ben je óf te vroeg, óf te laat, maar hij was een voetballer, ik ben een schrijver. De literatuur is een hardere wereld dan de voetballerij, dat zie je al aan het geknuffel na een doelpunt, omhelzen, strelen, rondtillen, rollen, stapelen, kusjes geven, niet zo raar dat er geen voetballers uit de kast komen, de voetballerij ís de kast, ze zitten er met z’n allen in, alle voetballers zijn homo, ook Gijp en Derksen zijn homo’s, ik zie schrijvers tenminste nooit door het gras rollebollen, wat ik weleens mis, waardoor een schrijver wanneer die ergens niet is – het spijt me voor Cruijff, een der grootste homo’s ooit, drie gouden ballen, ik weet het – gewoon te laat is.
Afijn, genoeg inleiding, ik moest naar de implantoloog in Goirle, schroeven zetten. Daar komen dan maanden later, is mij verzekerd, nepkiezen op. Wel alvast even dokken, rooitje per schroef, prijzige schroefjes. Roestvrij staal, dit en dat, pasje ertegenaan houden, daar ja, etc.
Goirle is een dorp bij Tilburg. Dus extra vroeg, een uur en twintig minuten voor het consult, ging ik maar eens kijken hoe de hazen (bussen en treinen) liepen.
Reistijd: één uur en twintig minuten. Potverpielekes. Dan moest ik nu, halsoverkop, naar buiten rennen, en ook meteen de goede kant op!
Geen paniek. Of juist wel? Beter wel paniek. Plotseling niet meer sympathiek van de implantoloog vond ik de herinneringsmails die hij maar bleef sturen, alsof ik me niet te vervoegen had bij een ijzerhandel, maar op de Navo-top. Daarbij was het toontje verre van ruttiaans. Ik pakte er eentje bij, onderwijl ‘taxi’ bulderend, ‘ik neem een taxi, anders red ik het niet meer. Een taxi kan best. Zo’n schroef kost een rug, ik kan heus wel een taxi nemen! Goeie planning juist!’
‘Neem Uber of Bolt’, antwoordde mijn vriendin Jet (zij was voornoemde huisgenote) kalm. ‘Scheelt de helft. Heb je die apps?’
‘Nee, hoe moet dat?’ brulde ik, liggend op de grond met een van de schroevenboerherinneringsmails. ‘Doe jij anders even! Ik moet mijn tanden poetsen!’
Bolt, Bolt? Van Usain Bolt? Ik moest het hoofd koel houden. ‘Geachte De heer P. Buwalda’, stond er, ‘het ontvangen van een afspraakherinnering is een service en geen recht. Het niet ontvangen van een herinnering is geen reden om uw afspraak niet na te komen, vriendelijke groeten, Mark Rutte, implantoloog.’
Helder tekstje, vond ik, zo deed je dat. Had Rutte van mij naar Air Force One mogen appen in plaats van die emmer palingsnot. ‘En indien u uw afspraak niet kunt nakomen, Donald, dient u deze minimaal 48 uur van tevoren af te zeggen, anders brengen wij de voor u gereserveerde tijd in rekening, nogmaals groetjes! Dag daddy!’
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant