Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
7:00. Nieuwsuur terugkijken. Navo-meneer noemt Mark lachend ‘geen grote persoonlijkheid’. Correctie van Wollaars: ‘Geen groot ego, bedoelt u.’ Weg lach.
Beginnersfout. Als grijns blijf je op je post, wat er ook gebeurt.
Nog wat spierpijn van gister. Uitputtende dag, waarin het uiterste van me is gevergd. Ik vraag heus weleens of het nodig is, om echt álle aanwezigen met mij te begroeten, en of hij het niet, weet ik het, bij Slowakije of Ierland zonder me af kan. Geen sprake van: ik moet erbij. Ik hoor erbij. Zegt hij. Zonder mij is hij niets.
Toppunt waren de momenten nadat Trump dat kwijlerige appje online had gezet. Ik kende dat bericht, ik was erbij toen het werd geschreven – je zou kunnen zeggen dat mijn geest door de zinnen waarde. Maar wat doe je, als iemand je privé-pluimstrijkerij online gooit? Dan trek je die mondhoeken nog wat verder omhoog, alsof je nog nooit zoiets prettigs is overkomen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
10:40. Misschien goed om te vermelden: ik ben uitsluitend Marks werkgrijns. Of hij privé lacht, en hoe, weet ik niet. We werken intussen al jaren samen, we hebben veel doorstaan: geen kabinetsval of blunder of campagne of Jeugdjournaal-debat of ik was erbij. En tuurlijk: er was ook kritiek. Altijd al. Dat ik te veel mijn best deed, niet naturel overkwam. Deed me niks: het werkte. In onze business geldt het ‘Bassie-adagium’: wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen.
Wim de Bie analyseerde me ooit: hij vond dat ik te breed, te groot was. Ongegeneerd brutaal. Hol. Daarna deed hij het na. Geen prettig gezicht. Leerzaam. Naarmate de jaren vorderden sloop er ook wat nederigheid in mijn optredens, de grijns werd de grijns van iemand die plezier heeft ondanks zijn eigen tekortkomingen, een olijke hopmanlach waarin je, als je héél goed kijkt, de ellende van de wereld weerspiegeld ziet.
11:49. Smeerolie. Sluw. Kruiperig. Vernederend. Tactisch. Onderdanig. Laf. Zo noemen ze me, de analisten, de columnisten, de journalisten… Terwijl: ik doe alleen mijn werk. Wat stel je tegenover minachting en onbetrouwbaarheid? Mij.
Over de koninklijke grijns lees je zelden zure commentaren. Ten onrechte, als je ’t mij vraagt. Grote eer zus, vriendschapsband zo, dochter erbij, blijf anders logeren, wat wil je als ontbijt – prima, glunder je wezenloos, jongens. Maar laat het geopolitieke grijnzen, het ‘als-ie-ons-maar-heel-laat’-lachen maar aan mij over.
12:30. Werklunch met Macrons sourire. Altijd agréable. Veel gelachen. Straks nog even doorbijten op de persconferentie voor een zaal met mensen die de lol van zomaar landen bombarderen niet inzien.
17:45. Trein naar huis. Stiltecoupé. Zelfreflectie. Doe ik ertoe? Wanneer wordt een grijns een grimas? Ben ik pragmatisch, of laf? Is grijnzen naar gevaarlijke gekken leiderschap, of een sociale kniebuiging die het voor anderen onmogelijk maakt de rug recht te houden. Bestaat er zoiets als dingen definitief weglachen, of komt alles vroeg of laat in je bakkes terug?
22:00. Languit op de bank. Whiskyglas op de buik. Dylans Masters of War uit de boxen. Gevloerd. Soms vrees ik dat ik de belichaming ben van het idee van beeldmakers en strategen dat alles beeld en strategie is, van de diepe overtuiging dat er geen diepe overtuigingen bestaan. Als ik daar te lang aan denk, kan ik wel janken.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant