Bestaat er naast de charrería een tweede traditie met een vergelijkbaar oer-Mexicaans karakter? De deftige jongens en meisjes charros denken zeker te weten van niet. Fransman Jeoffrey Guillemard legde de charrería vast met zijn camera.
Door Joost de Vries
Vergeet de provinciale Mexicaanse ranchera-muziek, in recente jaren zo lelijk verweven geraakt met de narco-ophemelende corrido-liederen. Vergeet het brute stierenvechten met de liters bier op de tribunes. Vergeet zelfs de Mexicaanse mariachi-muzikanten met hun populaire smartlappen, liefst dronken geconsumeerd. Stuk voor stuk plat vermaak.
De charrería draait weliswaar om het bedwingen van paarden en stieren, maar deze Mexicaanse sport is haute mexique. De lasso wordt gehanteerd door mannen en jongens uit de meest gegoede families van het Mexicaanse platteland, de paarden enkel gedresseerd door de vaardigste vrouwen en meisjes, vertelt de Franse fotograaf Jeoffrey Guillemard (38), die al vele jaren in Mexico woont.
Guillemard richtte in de centrale deelstaat Querétaro zijn camera vooral op de jongste charros in de arena, de kinderen en tieners die haast net zulke indrukwekkende toeren uithalen als hun ouders en in minstens zo mooie tenues zijn uitgedost. Jongens werpen met de grootste souplesse lasso’s om paardenbenen, meisjes dansen op hun paarden in perfect uitgevoerde escaramuza’s, hoofdbrekende choreografieën.
De discipline heeft een Spaanse oorsprong. Het lasso werpen en het bedwingen van bokkige stieren werd al beoefend op de landgoederen van ‘Nieuw-Spanje’, het gedurende drie eeuwen gekoloniseerde Mexico. Tijdens de Mexicaanse Revolutie (1910-1920) werden de grootgrondbezitters massaal onteigend en ging de charrería bijna ten onder.
Toen het revolutionaire stof was neergedaald, verenigden de charros zich in een nationale charros-bond. Wat dreigde te verdwijnen, stolde vervolgens in een oer-Mexicaans symbool en nationale sport. Het doet fotograaf Guillemard afvragen: ‘Wat is Mexicaans?’
Viert de charrería de Mexicaanse identiteit of is zij eerder een buiging naar middeleeuwse Spaanse gebruiken? En waar is het inheemse Mexico, dat van de bijna zeventig verschillende volkeren met meer dan driehonderd talen? Kom bij de deftige jongens en meisjes charros niet aan met dergelijke overpeinzingen. Het échte Mexico? Dat zijn zij.
Nergens werden in een jaar zoveel journalisten vermoord als in Mexico. Vooral lokale luizen in de pels lopen gevaar. Alberto Amaro Jordán, een van hen, is al tientallen keren bedreigd. ’s Nachts gaat hij op pad met lijfwachten, terwijl zijn huis continu wordt bewaakt.
Adrián Rodríguez Van der Spoel is specialist in de barok van Latijns-Amerika, waar hij zelf vandaan komt. Naar aanleiding van het Festival Oude Muziek in Utrecht, waar hij artist in residence is, geeft hij een boeiend lesje in de transatlantische muzikale kruisbestuiving.
Na het overlijden van zijn laatste mannelijke leider leek het Juma-volk in het Amazonewoud gedoemd tot uitsterven. Maar de inheemse stam overleeft: een dochter van de stamoudste brak met de patriarchale traditie en nam het leiderschap op zich.
Source: Volkskrant