Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij.
Al vroeg nadat de eerste mens een voet op aarde zette, vers uit de boom, of misschien wel uit een ruimteschip, is hij begonnen met alles kapot te maken, dood te schieten en plat te branden wat hij tegenkwam – tot vandaag is hij er niet mee opgehouden. Zo bezien zijn klimaatrampen en oorlogen gewoon de nieuwste stappen op de weg naar wat haast wel het einddoel moet zijn: de wereld zo snel mogelijk onleefbaar maken.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dit roept de vraag op of de plannen van bijvoorbeeld Elon Musk en Jeff Bezos zullen slagen: of hun bedrijven alle ruimtevaartspullen snel genoeg klaar hebben, zodat de mens de aarde vroeg genoeg kan ontvluchten om op Mars verder te leven. Wetenschappers geven de plannen geen kans. Ze noemen ze waanvoorstellingen, bedacht door mensen die worden gedreven door reddingsfantasieën en in hun jeugd te veel sciencefiction hebben gelezen.
Hun belangrijkste bezwaar is praktisch. Want er zijn zeven miljard wereldbewoners. Hoe ga je die allemaal voeden en adem laten halen op Mars? Hoe krijg je ze ernaartoe? Hoe breng je ze onder – met een intergalactische veerdienst naar gigantische koepelsteden? Weet je wel hoeveel bouwmateriaal er dan eerst naar boven moet, en hoeveel vaklui?
Ik schrok wel een beetje toen ik dat las. Die wetenschappers denken dat ze mee mogen naar Mars. Dat we allemaal mee mogen, zeven miljard. Die lieve stumpers denken dat Musk en Bezos de ‘wereldbevolking’ bedoelen als ze zeggen dat ze de ‘mensheid’ gaan redden. Van de weeromstuit vraag je je af of er ook zo tegen Noach is gepraat, vanaf de wal – Hoe kun je mens en dier nou redden met zo’n kleine Ark, Noach. Wees toch eens realistisch: daar passen we toch nooit met zijn allen op?
De eerste mens maakte een hele ontwikkeling door en nu zijn wij er, de tussenmens. Als we zo doorgaan, zou er in de verre toekomst dus een sterk verbeterde soort kunnen ontstaan. Op Mars moet dat veel sneller kunnen. Alleen een select groepje mag namelijk mee omhoog, het beste, mooiste, sterkste en slimste. In theorie zouden die zich in korte tijd tot een nieuwe supersoort moeten kunnen vermenigvuldigen, als er in de praktijk niet ook wat van het allerrijkste en machtigste mee zal moeten, om de kosten te dekken.
Met een klein clubje wordt wonen op Mars een stuk overzichtelijker. Evengoed blijft de vraag of er leven mogelijk is op Mars, of het er is of ooit is geweest. Zelf denk ik van wel. Mars is een giftige, hete, dode bol, bedekt met gruis en stof. Alles wijst er dus op dat er leven is geweest, miljoenen jaren geleden. Dat er mensen hebben geleefd. Dat moet haast wel. Anders laat je de boel niet zo achter.
Misschien zijn de mensen van Mars vergaan, al moeten er onder hen ook types als Noach, Musk en Bezos zijn opgestaan. Misschien hebben ze zich verschanst in ondergrondse onderkomens. De derde mogelijkheid, de enige serieuze, is wat mij betreft: het is ze wel gelukt. Ze hebben de massa laten stikken en zijn met een select clubje van het beste, rijkste en machtigste nog net op tijd in hun ruimteschepen gestapt. Op zoek naar een beter bestaan zijn ze toen hoogstwaarschijnlijk op de aarde gestuit.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.