De week begon in een ziekenhuis in Amsterdam waar we met onze jongen heen moesten voor een onderzoek. Was hij niet te klein, te mager? Hij week af van de gemiddelden en wie afwijkt van de gemiddelden wordt vroeg of laat onderzocht. Op dat principe is de maatschappij gebaseerd. Houd de gemiddelden in de gaten en wijk daar niet te ver vanaf. Geld is de uitzondering.
De kinderarts zei dat de mensen tegenwoordig zoveel aten dat er iets raars was gebeurd met de gemiddelden en dat mensen misschien wel steeds langer werden maar ook steeds jonger zouden sterven. Hij zei ook dat er niets aan de hand was met de jongen en dat de ouders zelf ook niet erg lang waren, sterker nog, dat de jongen misschien langer zou worden dan zijn ouders. Al moet je daaraan toevoegen dat lang worden niet alles is.
Een paar dagen later ontmoette ik in Groningen de Duitse filosoof Bettina Stangneth, die, behalve een boek over Eichmann, onder andere een boek over liegen heeft geschreven, getiteld Leugens lezen.
Iemand vroeg me hoe lang ze was, daarop kon ik nog geen antwoord geven.
Stangneth schrijft: ‘Wat zou de maatschappij eigenlijk voorstellen zonder de mogelijkheid te liegen?’
Namens Stangneth antwoord ik: weinig.
De totale waarachtigheid is de totale onderdrukking.
Stangneth behandelt ook het geveinsde orgasme als een gewiekste leugen, misschien de allergewiekste, allicht zal iemand zich genaaid voelen. De leugenaar veronderstelt een gelovige.
Sommige denkers menen dat de waarheid het beste kan worden uitgedrukt in muziek, ik ben sceptisch, al zou het fijn zijn als de waarheid vaker gezongen wordt in plaats van gesproken.
Vertel mij alles, maar maak er een lied van, zou je tegen de geliefde willen zeggen, of zij tegen jou.
Die denkers hebben gelijk, laten we de waarheid maar op muziek zetten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns