Diverse prominente PvdA’ers hebben de partij verlaten nu GroenLinks-PvdA niet langer wil dat Nederland nog wapenonderdelen aan Israël levert, ook niet voor een raketschild. Ook jongere leden zijn onthutst over de brede steun hiervoor.
Afgelopen zaterdag kreeg Kati Piri op het GroenLinks-PvdA-congres een staande ovatie. Haar motie, die pleit voor een volledig wapenembargo tegen Israël, werd door bijna 80 procent van de leden gesteund. Voor ons, jonge PvdA’ers, was het een klap in het gezicht.
Verhindering van bijdrage aan een verdedigingssysteem dat raketten onderschept, de Iron Dome, brengt burgers in gevaar. Een partij die mensenrechten serieus neemt, zou nooit mogen overwegen om mensenlevens in te zetten als politiek drukmiddel.
Niet alleen ‘PvdA-fossielen’ (gemunt door Sander Schimmelpenninck) zijn geschokt, maar ook wij, jonge leden, die ons diep verbonden voelen met sociaaldemocratische waarden én die vaak voor de fusie met GroenLinks hebben gestemd teneinde een grote progressieve beweging op gang te brengen. Het ondermijnen van de veiligheid van onschuldige burgers is in strijd met de fundamentele waarden waarop onze partij gebouwd is, zoals solidariteit en gelijkwaardigheid.
Over de auteurs
David Roos (25), Boaz Cahn (26) en Joanne van Gool (24) zijn lid van de PvdA.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Ook wij delen het gevoel van urgentie als het gaat om het voortdurende nietsontziende Israëlische geweld in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever, en de bredere escalatie in het Midden-Oosten. Ook wij breken onze hoofden over hoe dit in hemelsnaam vanuit Nederland te stoppen. Maar we weigeren mee te gaan in het frame dat juist ten grondslag ligt aan deze geweldsuitbarstingen: dat we een keuze moeten maken tussen het ene mensenleven en het andere. De bereidheid om levens op te offeren leidt enkel tot meer angst, meer wraakzucht en meer geweld.
De redenering achter de motie, dat Israël het raketschild als onderdeel van de aanvalsstrategie inzet, miskent de voortdurende aanvallen door onder andere Hamas en Hezbollah, die al jarenlang op Israël worden gedaan. Door verdediging als agressie neer te zetten, doe je zelf aan oorlogsretoriek. Dat de Israëlische zelfverdediging selectief is, dat Arabische dorpen in Israël vaak niet eens over schuilkelders beschikken, is onacceptabel. Maar de verontwaardiging daarover mag geen reden zijn om anderen hun veiligheid te ontnemen.
Deze motie is niet alleen puur symbolisch, maar raakt daarnaast degenen die zich al weken iedere dag zorgen maken om hun familie in Israël. In plaats daarvan zouden we actief brede coalities moeten smeden die wél tot concrete, doeltreffende maatregelen leiden. Denk om te beginnen aan een gedeeltelijk wapenembargo, dat politiek vele malen haalbaarder zou zijn.
Wie gelooft in daadwerkelijke verandering, moet bovendien degenen steunen die dat onder levensbedreigende omstandigheden proberen te realiseren. Wij putten hoop uit mensen en bewegingen die zich, tegen de klippen op, inzetten voor een vreedzame toekomst. Organisaties zoals Standing Together en Combatants for Peace. Of The Parents Circle, waarin nabestaanden van zowel Israëlische als Palestijnse slachtoffers zich verenigen om duurzame vrede te bepleiten. Organisaties die op dit moment hun werk nog in relatieve veiligheid kunnen doen, dankzij de Iron Dome.
Druk uitoefenen op Israël is noodzakelijk, maar die druk moet gericht zijn op verandering, niet op collectieve bestraffing. De enige weg richting vrede is radicaal kiezen voor álle burgers in het Midden-Oosten die te lijden hebben onder de politieke ambities van hun leiders. Sociale rechtvaardigheid begint bij het beschermen van onschuldige burgers, ongeacht nationaliteit, en bij het steunen van hen die, ondanks alles, blijven kiezen voor vrede.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant