is columnist voor de Volkskrant.
Ik vind dat uitgevers zich op glad ijs begeven als ze een boek aanprijzen met de zin ‘Voor fans van…’ Het boek Ontevreden, van de Spaanse schrijfster Beatriz Serrano, werd aangeprezen met de zin: ‘Voor de fans van Fleabag.’ Dit is de overtreffende trap van voor-de-fans-van: de laatste jaren is zo ongeveer elke serie en elk boek dat vagelijk over een ongelukkige 30-jarige vrouw gaat, aangeprezen als iets wat fans van de serie Fleabag acuut tot zich zouden moeten nemen.
Toch dompelde ik me onder in Ontevreden, omdat het zo’n mooi omslag heeft, vermoed ik – een tekening van een vrouw die met haar hoofd op haar bureau ligt – en omdat het onderwerp – diezelfde vrouw, die haar baan haat – me wel een lekkere beach read leek voor het mooie weer van de afgelopen week.
Marisa, de hoofdpersoon, werkt bij een reclamebureau in Madrid in een zogenoemde bullshitbaan die ze zelf ook heel bullshit vindt. Ze kan zich er alleen staande houden door ongeveer 24 uur per dag een lorazepam onder haar tong te houden, kijkt op kantoor aanhoudend naar wezenloze YouTubefilmpjes, van, bijvoorbeeld, mensen die hun gezicht in verschillende soorten brood drukken, en heeft zelfs een eigen kamer in de kantoortuin zodat ze rustig naar die filmpjes kan kijken.
En ze haat haar collega’s.
Voor haar baan als ‘creatief’ overweegt Marisa om ChatGPT de plannen te laten schrijven voor reclames, want heel vernieuwend hoeft het vooral niet te zijn: ze weet allang dat elk parfummerk gewoon die fles parfum met een mooi model en een Fransige naam aan de man wil brengen.
Er is ook een nogal wonderlijke overeenkomst met Fleabag, en dat is dat Marisa uit pure haat voor haar werk en bestaan soms overweegt om onder een auto te lopen – iets wat de beste vriendin van de hoofdpersoon uit Fleabag écht doet, althans, die wil door een fiets worden aangereden en wordt dan gedood door een auto. Het aangereden-willen-worden-thema voelt als een raar soort plagiaat.
Ik vind het vaak wel boeiend om te lezen over mensen die een ingewikkelde relatie tot hun werk hebben, ik moest bijvoorbeeld denken aan Alle geliefden in de nacht, het boek van de Japanse schrijfster Mieko Kawakami dat ik een jaar geleden opvrat. Daarin zit een freelanceboekenredacteur extreem eenzaam haar werk te doen en gaat ze aan de drank om het leven aan te kunnen.
Dat lijkt in de verte op Ontevreden, maar Kawakami’s hoofdpersoon Fuyuko raakt in de ban van een mysterieuze natuurkundeleraar die haar dingen uitlegt over licht, en zit niet alleen maar op haar baan te haten met een kalmerend middel achter de kiezen en eindeloos veel YouTube. Conclusie: een boek waarin iemand, zoals de titel al zegt, vooral ontevreden is, laat de lezer ook zo achter.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant