is cabaretier, presentator en columnist voor Volkskrant Magazine.
Onze buren waren ook mannen, maar Engels. Ik hoorde eentje in zijn telefoon zeggen: ‘No darling, it’s a lads’ holiday!’, alsof hij het voor de zoveelste keer moest uitleggen. Schat, ik waardeer dat je een leuk authentiek rommelmarktje voor ons hebt opgegoogled, maar we willen nergens heen. It’s a lads’ holiday!
Ik kon ze niet zien door de struiken, maar gebaseerd op die ene flard denk ik dat ze net als wij alleen maar aan het zwembad lagen te niksen. Want dat is wat mannen het liefst doen in Zuid-Frankrijk: niksen, al dan niet met een boekje. Mijn soort mannen dan. Je hebt er natuurlijk ook die hun wandelschoenen meenemen, hun fiets, hun hengels, of hun golfclubs. Mijn vriend Jizz (zo heet hij niet echt. Natuurlijk niet. Wie heet er nou Jizz? Oh ja, die ene voetballer die meteen door de kinderbescherming gered had moeten worden van de ouders die hem die naam gaven) was nog het sportiefst: hij had een app die aan het gefluit van een vogel kon horen welke soort het was. Zo konden wij vogels spotten zonder ook maar onze ligbedjes te verlaten.
‘Prieuw!’
‘Wat is dat, Jizz?’
‘Even wachten… ja, een Europese Kanarie!’
‘Leuk.’
Zo hebben we, naast een Europese Kanarie, ook een Dwergooruil, een Provençaalse Grasmus en een Hop gespot. Althans gehoord, althans volgens onze app. En een Zwarte Wouw die weliswaar geen geluid maakte, maar gelukkig zo attent was om recht boven het zwembad te zweven, waarop Jizz hem tot Zwarte Wouw verklaarde, en wie waren wij om hem tegen te spreken.
Elke middag slofte een van ons naar de auto met de woorden ‘ik kook!’, waarop beide anderen hun gewenste boodschappen riepen.
‘Blauwe kaas! Appels! Grenadine!’
‘Beenham! KitKats! Yoghurt!’
Die verzoeken werden nooit gehonoreerd, en daarin lag het enige toegestane avontuur van de vakantie: we wisten nooit waarmee de ander thuis kwam. Met name de chipsdiversiteit leidde tot vele aangename en onaangename verrassingen. Emmenthal-ui vonden wij lekker. Truffel-tijm aanzienlijk minder, zozeer dat ik ’s nachts uit bed moest om nog een keer de stinkvingers te schrobben.
Frankrijk is een land van uitersten.
Naast de dagelijkse supermarktexcursie waren er ongeorganiseerde dagactiviteiten als lezen, het zwembad in- of uitgaan, of de ijskast opendoen om te zien wat erin zit, en slapen. Daar hadden we het maar druk mee, dus af en toe moest er gewoon even rustig in de verte worden getuurd.
’s Avonds ging zwembadverlichting aan, hetgeen elke keer tot grote opwinding leidde. Op Airbnb waren alleen huisjes in aanmerking gekomen waar duidelijk een verlicht zwembad op te zien was geweest. Mijn inbreng was dat er ook een palmboom zichtbaar moest zijn. Een vakantie zonder palmboom is geen vakantie.
Gezeten in de blauwe gloed van het zwembad speelden wij Pim-pam-pet. Eigenlijk alleen vanwege de letter P, omdat een gezelschap van louter mannen van onze generatie het heel grappig vindt om heel hard penis te roepen wanneer het kaartje vraagt om ‘een gereedschap’, of ‘iets dat je meeneemt op vakantie’, of ‘iets wat je gebruikt in de keuken’. Daar kun je wat van vinden, maar er zijn groepjes mannen die veel ergere dingen doen, zoals vrouwen lastigvallen of wielrennen.
We hebben afgesproken om volgend jaar precies hetzelfde te doen, maar dan langer.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns