Het bloedhete Pinkpop 2025 werd gedomineerd door de snel opkomende, door sociale media de wereld in geslingerde popsterren als Olivia Rodrigo en Tate McRae. Maar ook bij de kleinere podia gebeurden dit weekend mooie, dwarse dingen.
Door Robert van Gijssel
Fotografie Alicia Karsonopoero en Ruby Dijt
Pinkpop is van oudsher een zeer saamhorig festival. Alles loopt hier rond, drie generaties door elkaar, uit alle lagen van de bevolking. En iedere eventuele ‘bubbel’ spat al bij de ingang uit elkaar.
Die brede samenstelling van het publiek maakt Pinkpop beregezellig maar ook tot een duivels moeilijk te programmeren festival. Op de grootste podia moet drie dagen lang een band staan die iets losmaakt bij die zalige warboel aan mensen en meningen.
Als bezoeker mag je Pinkpop ook afrekenen op die belangrijke vraag: grijpt de headliner de massa bij het nekvel, het liefst tot ver achter de geluidstafels?
AK & RD
Vooral de zaterdag is spannend, voor de trouwste bezoekers maar vooral de eerstejaars, de kinderen van soms een jaar of 11 die het Megaland te Landgraaf zo’n beetje overnemen op deze onbarmhartig hete dag. Hoe gaat het pas 22-jarige popfenomeen Olivia Rodrigo het hier doen vandaag, de nieuwe Amerikaanse wereldster waarvoor de jonge aanwas lijkt te zijn afgereisd, zo te zien aan de witte Olivia-shirtjes en de linnen Olivia-tasjes.
Een van de ontroerendste aanblikken op Pinkpop, dit jaar: heel jonge Rodrigo-fans die in de bloedhete zon of in de minimale slagschaduw van een vuilnisbak kleurplaten van hun idool aan het volkalken zijn met potlood. Hardcore fancultuur.
Goed nieuws voor de doorbijters, de duizenden fans die zich zaterdag al uren voor aanvang van de slotact voor het podium hebben geïnstalleerd: Olivia Rodrigo geeft een overtuigende show, die de voorste rijen in extase brengt maar toch ook wat losmaakt bij de aarzelende menigte achteraan. Maar het gaat niet vanzelf.
Voor een hoofdprogramma op Pinkpop gebeurt er eigenlijk vrij weinig op het immense podium. Ja, Rodrigo is present, met gitaarband. En af en toe wordt een vleugel aangevoerd en razendsnel weer weggesleept. Maar choreografie of woest bewegende podiumdelen ontbreken.
Olivia Rodrigo en haar fans
AK
We moeten het van het charisma van die popster hebben, die nog maar twee albums in haar tourneekoffer heeft zitten: Sour uit 2021 en Guts uit 2023. Zij is het stralende middelpunt, of ze nu achter de toetsen zit, wild in de lucht trapt met één rockbeen of over de catwalk rent. En ja: je blijft naar Rodrigo kijken, omdat zij haar werk zo doorleefd en energiek vertolkt, maar ook omdat dit prille oeuvre al bijna aanvoelt als klassieke pop.
Een routinier is Rodrigo niet, blijkt vooral bij de eerste liedjes. Zij zingt haar Ballad of a Homeschooled Girl aarzelend en een tikje vals. En bij die eerste liedjes vallen soms ook rare stiltes, als de protagonist van de avond een ander podiumplekje moet zoeken en er even niets te beleven valt. Dat zie je niet vaak bij een zo strak afgeproduceerde show.
Olivia Rodrigo
AK
Maar Rodrigo groeit in haar rol en straalt vooral bij haar rockende punkpopliedjes. Wat een golf van opwinding trekt over het veld bij haar hits Good 4 U en Brutal, gespeeld met een volumineuze en behoorlijk scheurende gitaarsound. Rodrigo schreeuwt zich er sterk doorheen, met overtuiging én puur plezier.
En ook bij haar smachtende pianoballades, die andere grote kracht van de zangeres, is haar stem prachtig. Haar doorbraakliedje Drivers License, met Rodrigo aan de toetsen, is een van de hoogtepunten van Pinkpop 2025. Zeker als zij haar diepste liefdesverdriet over het veld brult – en heel veel fans laat meebrullen: ‘But I still fucking love you, baby.’
Rodrigo op het hoofdpodium is een mooie vuurproef voor Pinkpop. Het festival wil jaarlijks de grootst mogelijke namen boeken, om zo die massa van 70 duizend man te trekken. Voorheen waren die enorme bands of solosterren vaak te vinden in de rock, maar dat tijdperk is over.
De grootste namen zijn nu de snel opkomende, mede door TikTok de wereld in geslingerde popsterren. Kunnen die het nieuwe Pinkpoptijdperk aan? En kunnen de oudere Pinkpopbezoekers die veelal vrouwelijke fenomenen aan? Het festival lijkt dit jaar in ieder geval niet uitverkocht, al is het ook niet pijnlijk leeg.
Rodrigo staat als jonge popvrouw ook niet alleen, deze editie. Op vrijdag speelden al Pommelien Thijs uit België en de Canadese danseres en zangeres Tate McRae. Die laatste brengt een minimum aan écht live gespeelde muziek naar het podium – de geluidsband loopt nadrukkelijk mee – maar een overdaad aan gymnastische dans. Toch wordt ook McRae door een deel van het publiek blij meegezongen: de fans vinden het wel best.
Pommelien Thijs en Tate McRae
AK & RD
Dat zie je steeds, en niet alleen bij de pure popnamen. Ook de net begonnen band The Last Dinner Party lijkt een eigen aanhang naar Landgraaf te hebben gesleept, die het werk kan dromen. De Londense vrouwen – ook jong – hebben ook pas één album op de naam staan, maar de barokke, soms krachtig rockende en dan weer mysterieus zwevende indieliedjes doen het onwaarschijnlijk goed.
Wat een genot om zangeres Abigail Morris door het schitterende On Your Side te zien dansen, met haar stem en haar lijf, in de kenmerkende kanten jurk uit een vervlogen Brits tijdperk. En wat wordt dit nummer mooi uitgebouwd vanuit de piano naar steeds scherpere gitaren, die ook alweer over het hele veld dragen.
Het publiek vooraan is in tranen: wat een memorabel festivalmoment, dat dankzij de camera’s en de filmschermen door heel Pinkpop kan worden meebeleefd. Wat een goed liedje met mensen kan doen, in één beeld gevangen.
The Last Dinner Party
AK
The Last Dinner Party, geprogrammeerd vlak voor Olivia Rodrigo, was al bijna een prima headliner geweest, want de band speelt zaterdag de voorlopig beste show van editie 2025. Terwijl Justin Timberlake, de hoofdgast op vrijdagavond, toch ook een verheugende show neerzette met een enorme, belachelijk funky band vol blazers en zangeressen.
Die nemen de frontman veel werk uit handen: Timberlake doseert zuinig, met zijn zang én zijn dansbewegingen. Maar die relaxtheid – of luiheid? – geeft de show ook een prettig onderkoeld randje. En de hits (Rock Your Body) en mooi gearrangeerde medleys (Like I Love You/ She Wants to Move) pakken óók heel Pinkpop beet. Het zijn popklassiekers uit een ander tijdperk, maar die mogen hier gelukkig nog een rol spelen.
Mindere Pinkpopmomenten zijn er ook, dat kan ook niet anders. Muzikale humor is prima hoor, bewijst de Duitse carnavalscoverband Querbeat op de vroege zondag: allemaal lekker polonaisedansen in de aanstormende hitte. Maar de schreeuwerige piratenmetal van de band Alestorm, op vrijdag, mag nooit meer een voet binnen Landgraaf zetten.
En de aandoenlijke maar toch ook vrij onvast zingende – en een beetje saaie – singer-songwriter Nick Mulvey, op zaterdag, zal niet trots zijn op het feit dat hij het grote tentpodium, de enige koele plek op deze verzengende dag, tóch leeg weet te spelen. Dan nog liever die baklucht in.
Bad Nerves, Tom Odell, Justin Timberlake, Sprints en Confidence Man
AK & RD
Maar bij de kleinere podia op het tweede veld gebeuren ook mooie dingen. Het is een goede ingreep geweest van de nieuwe Pinkpopdirectie om het kleinste podium, genaamd Stage 4, weer toe te voegen aan het ovale hoofdterrein van Megaland. Het podium lag voorheen verstopt bij de entree en werd daar vaak slecht bezocht. Nu is Stage 4 weer een leuke ontdekkingsplek, waar zaterdag toch zo’n vijfhonderd man met open mond staan te staren naar van de rockende gitaarpunk van de Ierse band Sprints.
Weer een jonge band met één album. En weer een vrouw aan de microfoon en de gitaar. En weer een van de hoogtepunten van het jaar. Wat een kracht en mooie boosheid zit er in het donker riffende nummer Up and Comer. En wat goed, dat je op dit grote Pinkpop ook nog tegen dit kleine, dwarse en steengoede popgeweld aan kunt lopen.
RD
Nieuwe, jonge popvrouwen lijken deze festivalzomer de dienst uit te maken. Hoe is dat zo gekomen? Is het meer een gevoel of blijkt het ook uit de cijfers? En welke vrouwelijke ‘popzoomers’ mogen we deze festivalzomer niet missen?
De riff, handelsmerk van het woensdag spelende AC/DC, heeft het de laatste jaren moeilijk. Toch gloort er hoop voor het muzikale betonblok, mede dankzij Olivia Rodrigo.
Pinkpop heeft een nieuwe, opmerkelijk jonge directie. En dat gaat de bezoeker merken, al vanaf de aanstaande editie. Het terrein wordt gerenoveerd en op de podia zien we nieuwe gezichten, en ook daarover is nagedacht. ‘De muziek moet diepe wortels hebben. En écht zijn.’
Source: Volkskrant