Het is een urgente vraag nu dat Israël, een land met 90 kernbommen en de Verenigde Staten (3700 kernbommen) een ander land bombarderen omdat het geen kernwapens mag hebben: Iran.
De afgelopen dagen hadden wat dat betreft weer een echte 2003-vibe. Hoewel de inspecteurs van het internationaal atoomagentschap (IAEA), geen snipper bewijs hebben dat een land in het Midden-Oosten op het punt staat om massavernietigingswapens te produceren, is de oorlog voor de zekerheid maar vast begonnen. Pre-emptive noemden George W. Bush en Tony Blair dat voor hun inval in Irak. Een oorlog uit voorzorg, die uiteindelijk 100 duizend Irakezen en vierduizend Amerikanen het leven kostte.
Tot de exclusieve club landen die behalve Israël wel kernwapens mogen hebben behoren Rusland (4309), de Verenigde Staten (3700), China (600), Frankrijk (290),en het Verenigd Koninkrijk (225). Dan heb je nog India (180), Pakistan (170) en Noord-Korea (50).
Over de auteur
Bram Vermeulen is documentairemaker voor VPRO Frontlinie. Deze week valt hij in voor columnist Arie Elshout.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Die laatste drie vallen in de berichtgeving in een heel andere categorie. Toen India en Pakistan elkaar vorige maand in de haren vlogen over de betwiste grensregio Kashmir, hoorde je verslaggevers op CNN voortdurend benadrukken dat India en Pakistan beschikken over kernwapens. Met andere woorden: als deze twee hun hoofd niet koel houden, kan deze burenruzie uit de hand lopen tot wereldvernietiging.
Alsof hun leiders niet beseffen dat een druk op de knop suïcidaal zal zijn. Die angst voor irrationeel en onverantwoord gedrag geldt helemaal voor Noord-Korea. Kim Jong Un doet denken aan de eenogige slechterik in James Bond-films, wiens vinger maar niet van die rode knop kan afblijven. Een rol die nooit wordt toegedicht aan de leiders van Amerika, hoewel dat de enige kernmacht is die de kernbom echt heeft ingezet.
Geen enkel land in Afrika heeft ooit de beschikking tot kernbommen gehad. Er was een uitzondering: Zuid-Afrika. Maar dat was in de tijd dat de scheiding van rassen nog in de wet verankerd was en er een wit regime aan de macht was. Het apartheidsregime in Zuid-Afrika produceerde in de jaren zeventig en tachtig in totaal 6 kernbommen, met hulp van Israël.
Toen duidelijk werd dat de komst van democratie onvermijdelijk was en de zwarte regering van Nelson Mandela op het punt stond het kernwapenarsenaal over te nemen, liet de laatste witte president F.W. De Klerk het spul razendsnel ontmantelen. Het Amerikaanse tijdschrift The Atlantic vroeg De Klerk in 2017 of hij vond dat zwarte leiders maar beter geen kernwapens konden hebben. Een vermoeden dat in 1993 door The New York Times werd verwoord.
De Klerk ontkende dit met klem: ‘Dat was geen onderdeel van mijn overwegingen, dat ik die wapens uit hun handen wilde houden.’ Volgens De Klerk was door de val van de muur en het einde van de Koude Oorlog een einde aan de noodzaak gekomen voor Zuid-Afrika om zichzelf met kernwapens te beschermen. Door het einde van de Sovjet-Unie en de steun uit Moskou aan vijandige buurlanden had Pretoria niets meer te vrezen. Het opgeven van kernwapens was volgens De Klerk de ware weg naar wereldvrede.
De interviewer van The Atlantic legde De Klerk een citaat van Kim Jong Un voor, die in het lot van zijn vermoorde collega’s Saddam Hoessein in Irak en Muammar Kadhafi in Libië juist het bewijs zag dat zonder kernwapens je uiteindelijk ten prooi zult vallen aan de VS en zijn bondgenoten. The Atlantic noemde ook Oekraïne als voorbeeld dat na de val van de Sovjet Unie ook zijn kernwapens had opgegeven en vervolgens in 2014 toch door Rusland werd binnengevallen.
De Klerk hield vast aan het mantra dat hij na zijn aftreden bleef verkondigen. ’De wereld zal veiliger zijn als alle landen Zuid-Afrika’s voorbeeld volgen en hun kernwapens ontmantelen.’
Wie nu de beelden uit Teheran, Beiroet, Gaza, Kyiv, en ook Tel Aviv ziet, zou geneigd zijn tot een andere conclusie. Kernwapens zijn geen garantie voor veiligheid, noch wereldvrede. Maar wie ze wel heeft kan zich in elk geval bewapend wanen tegen regime-change van buitenaf. Dat is het echte onderscheid tussen de have’s en have-nots. Kernbom-apartheid.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns