is verslaggever en columnist van de Volkskrant en schrijft veel over (sociale) media en emancipatie.
‘Wie wordt de Joe Rogan voor links?’ Sinds Trumps herverkiezing is dit hét vraagstuk dat de Democraten moet terugbrengen naar het Witte Huis, en ook in Nederland is dit inmiddels een kwestie waarmee feministen, linkse kiezers en bezorgde ouders zichzelf graag kwellen. Binnensmonds mompel ik op deze vraag altijd: niemand, maar daarmee word je dus geen invloedrijk strateeg. Omdat Rogan en andere manosfeer-mannen doorslaggevend waren voor Trumps zege, hebben Amerikaanse Democraten nu een 20 miljoen dollar kostend plan gemaakt om ook een linkse online-invloedssfeer te stichten.
‘Speaking with American Men’ heet het, ronduit aandoenlijk in zijn machteloosheid. Ja, hoe práát je met mannen? De tactiek van de Democraten is thans om dit onberekenbare diertje nooit direct in de glazige oogjes te kijken, maar met een aantal mensen van middelbare leeftijd vanuit een ‘purpose-built research hub’ met verrekijkers de ‘syntax, taal en content die viraal gaat’ in kaart te brengen. Dit moet hun ‘authentic upstream cultural positioning’ opleveren − want niets schreeuwt zo hard ‘authentiek’ als een zorgvuldig in de markt gezette politieke android.
Kennelijk niemand die bedenkt dat figuren als Rogan vertrouwen wekken omdat ze eigenhandig fans vergaarden, buiten traditionele media en gebaande politieke routes om. Dat die jonge mannen niet alleen vanwege de verteerbare vorm van hun boodschap Trump stemden, maar misschien ook om de boodschap zelf. En dat je een cultuur (die toevallig ook politiek is) niet kunt terugbrengen tot een receptuur. Er wás trouwens een ‘liberal-leaning’ Joe Rogan: Joe Rogan zelf, en die werd rechtser, omdat hij een vrij mens is en misschien wat veel naar gekken luisterde, net als zijn fans.
Ook in Nederland was politieke doelgroepmarketing deze week het gesprek du jour. Ex-VVD-staatssecretaris Klaas Dijkhoff en ex-VVD-strateeg Bas Erlings mochten bij elke krant langs om te vertellen over hun nieuwe anti-populistische en pro-democratische club, Voor Ons Nederland. Ze hebben ook een adviesbureau voor bedrijven en politieke partijen: SUE & The Alchemists. Op de website vertellen ze hoe ze de hartjes en handjes van kiezers beroeren met brouwsels die berusten op een ‘gedragswetenschappelijke basis’, zoals Thinking, Fast and Slow van Daniel Kahneman.
Nu heb ik dat vliegveldboek maar half uitgelezen, maar er staat (volgens 1001managementboeken.nl) in dat mensen de meeste beslissingen maken met ‘systeem 1’ (intuïtief, emotioneel) en niet, zoals ze graag denken, met ‘systeem 2’ (rationeel, logisch). Populisten, zei Erlings op de radio, spreken vooral je emoties aan (fout), terwijl zij zich dus een weg naar je ‘onbewuste beslissingen’-systeem toe strategoën − ragfijne grens, voor kenners.
Systeem 2 aanspreken is kennelijk geen doel op zichzelf. Wat me stoort aan het marketeersgemuts van deze Mr. Marvisbroeken is dat ze geen enkele interesse lijken te hebben in een geïnformeerde kiezer, die mij toch essentieel lijkt in de anti-populistische strijd. Je houdt er toch het idee aan over dat kiezers worden gezien als lethargische lappenpoppen aan wiens verstand je met je sloep vol boardroombroeders vooral vlotjes voorbij moet willen varen.
Een hoopgevende casus van politieke marketing zie je momenteel in New York: in de strijd om het burgemeesterschap (de ‘primary night’ is 24 juni) loopt daar de 33-jarige socialist Zohran Mamdani met komeetachtige snelheid in op Andrew Cuomo, mede dankzij zijn populariteit onder comedians, singer-songwriters en ander volk met internet-clout.
Mamdani gaat bijvoorbeeld langs bij New Yorkers met halal-eetstalletjes op straat, om hun te vragen waarom hun kip zo duur is geworden. Het antwoord weet hij: gestegen huren. Dus vertelt Mamdani altijd en overal dat hij drie dingen gaat doen: huren bevriezen, de bus gratis maken, en de kinderopvang ook. Zeker, ook hij gebruikt licht-populistische trucs: hij spreekt aan op verontwaardiging (dure kip, schande), doet aan wij-zij-denken (‘Ik beloof een Trump-vrije stad’). Maar het voldoet aan drie vereisten voor uitstekende politieke content, en dus invloed: het is amusant, het is kort, en er zit vooral een verhaal bij dat niet is bekokstoofd in een lab.
Een bericht gedeeld door Zohran Kwame Mamdani (@zohrankmamdani)
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns