is wetenschapsjournalist en columnist van de Volkskrant.
Sterker. Dodelijker. Dat is wat secretaris-generaal Rutte wil met de Navo. Meer raketten en tanks moeten we; meer bommen en granaten. Alle lidstaten dienen enorme sommen geld in defensie te steken. De Navo-top, volgende week in Den Haag, mag niet mislukken.
Sterker. Dodelijker. Rutte verkoopt ons alvast de bijbehorende angst. ‘Het gevaar zal niet verdwijnen als de oorlog in Oekraïne voorbij is’, was de boodschap. ‘Er zijn geen tweede kansen als het gaat om onze veiligheid.’ Eerder zei hij al dat het ‘tijd is om ons geestelijk voor te bereiden op oorlog’. En: ‘Ik zal eerlijk zijn: de veiligheidssituatie ziet er niet goed uit. Het is zonder twijfel de ergste in mijn leven. En ik vermoed ook in dat van u.’
Sterker. Dodelijker. Mijn geest weigert zich voor te bereiden op oorlog. In plaats daarvan stelt hij vervelende vragen. Zoals: is een sterker, dodelijker leger wel zo’n goed idee in tijden van opkomend fascisme? Donald Trump laat in Los Angeles precies zien hoe snel een bruinhemdige leider zo’n leger tegen zijn eigen burgers kan inzetten. En: is het niet verstandig om argwanend te zijn wanneer met name rechtse politici ons komen vertellen hoe bang we moeten zijn? En dat we hen meer macht en vuurkracht moeten geven om ons te verdedigen? Ik ben vast niet de enige die daar zenuwachtig van wordt.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Sterker. Dodelijker. Zijn dit woorden die passen bij een verdedigingspact? Ik hoorde Rutte opscheppen dat de Navo sterker is dan het Romeinse rijk, sterker dan de legers van Napoleon. Maar de Romeinen waren veroveraars. Napoleon viel Rusland binnen. En ook de Navo ging natuurlijk nooit alleen over verdediging.
‘De schandaligste gevallen van internationale agressie sinds de oprichting van de Navo waren Amerikaanse aangelegenheden: Korea, Vietnam, de Eerste Golfoorlog, Afghanistan, Irak. Maar dankzij het bondgenootschap worden Amerika’s oorlogen door Europa meestal verdedigd als een gerechtvaardigde strijd’, las ik in de Groene Amsterdammer. En zo gaat het nog steeds. Wie een flink leger en de steun van Navo-landen heeft, vergeet al gauw dat we ooit, na twee wereldoorlogen, hadden afgesproken om conflicten voortaan op te lossen door te praten.
Sterker. Dodelijker. Zoals Israëls aanval op Iran: ongeprovoceerd, een schending van het internationaal recht, maar door Europese leiders al snel toegedekt met de mantel der zelfverdediging. In de Israëlische krant Haaretz schreef mensenrechtenexpert Michael Sfard hoe zijn land in de ban is van ‘een wereldbeeld waarin elk probleem opgelost moet worden met geweld’. ‘Het Israëlisch volk is een collectief geworden dat geweld en beestachtigheid bewondert terwijl het dialoog en compromissen minacht’, schreef hij. Is dit ons morele voorland?
Sterker. Dodelijker. Ik ben me er pijnlijk van bewust dat onze regering, die dit een goed idee vindt, dezelfde is die geen rode lijn trekt in de genocide op de Palestijnen. Rutte praat over het verliezen van onze vrijheid en manier van leven alsof dat iets is dat de Russen ons komen aandoen – maar hoeveel van wat ons dierbaar is, hebben onze leiders nu al opgegeven door op het internationaal recht te spugen? Door weg te kijken bij etnische zuivering? Door onze bondgenoten niet alleen hun oorlogsmisdaden te vergeven, maar die misdaden te steunen met geld en wapenonderdelen? Kunnen we politici met zo’n kapot moreel kompas vertrouwen met een sterker en dodelijker leger?
Sterker. Dodelijker. Is dat waar deze tijd om vraagt? Hebben we niets beters te doen? Opstaan tegen genocide? Tegen fascisme? Iets doen aan de klimaatcrisis? Zoals Denker der Nederlanden David van Reybrouck zei in de Volkskrant: ‘Of de Russen komen, moet nog blijken, maar die hittegolven komen er zéker, en de overstromingen en bosbranden ook.’
Ik las ergens: ‘Terwijl de planeet breekt en het klimaat instort, kiezen degenen die hongeren naar oorlog voor bloed. Niet voor zorg. Niet voor overleven. Oorlog. Op het moment dat we het het meest nodig hebben om samen te komen, investeren ze in bommen. Ze bouwen dood, terwijl de wereld smeekt om leven. Dit is een totaal verraad aan wat dit moment van ons eist. We worden meegesleurd in een conflict, terwijl elk greintje inspanning zou moeten gaan naar beschermen wat we nog hebben.’
Niet sterker, maar zachter. Niet dodelijker, maar vol liefde voor het leven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns