Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
‘Ze mogen van mij best meedoen, maar ik ga absoluut niet mee.’ Was getekend, Julien Althuisius, op de dag dat zijn dochters zich inschreven voor de avondvierdaagse. En drie keer raden wie er nu weer meeloopt – omdat dat nou eenmaal is wat je doet als goedwillende ouder.
Gedurende de twee uur dat we wandelen, bedenk ik wat ik liever zou doen tijdens dit tijdsbestek. Bijvoorbeeld een twee uur durende behandeling van de mondhygiënist, waarbij ze alleen dat scherpe haakje gebruikt om mijn tandsteen weg te halen, terwijl op de achtergrond een eindeloze loop klinkt van de drumsolo in Phil Collins’ In the Air Tonight, en de mondhygiënist heeft een drugskater en is Donald Trump. Bij elke stap zet ik mijn tanden op elkaar om maar niet in krijsen uit te barsten hoe erg ik de avondvierdaagse haat.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Ach kom Julien, ‘haat’ is zo’n zwaar woord. Stel je je niet een beetje aan?’ Nee, stem, ik brand van haat. Haat voor de stoet aan bakfietsen die zich naar de startplek van de avondvierdaagse beweegt, voor de krioelende massa kinderen en ouders die ook allemaal niet precies weten waar ze moeten zijn, voor het gegil, voor het gekrijs, voor korte, strakke spijkerbroeken van zekere vaders, voor de bedwelmende parfum van zekere moeders, voor het gebrul van puberjongens, voor de muziek uit de draagbare speakers.
Zal ik nog even doorgaan? ‘Nee.’ Pech. Haat voor de krankzinnige hoeveelheden snaai die worden gegeten, voor de ondraaglijke zinloosheid van een wandeltocht door een woonwijk, voor het gegeven dat de laatste twee maanden voor de zomervakantie toch al helemaal volgeramd zitten met vrije dagen, studiedagen, schoolreisjes, buitenschoolse activiteiten en dat dan dit er ook nog bij komt.
‘Ja maar het is een traditie die helemaal teruggaat naar de Tweede Wereldoorlog.’ Er zijn wel meer tradities uit de Tweede Wereldoorlog waar we mee gestopt zijn.
‘Ja maar wandelen is gezond en leuk.’ Er is niets gezonds en leuks aan een snaaifile die langs een snelweg, door een nieuwbouwwijk en over een bedrijventerrein in Velserbroek loopt. Wees dan eerlijk en noem het een Mars ter Bevordering van Diabetes en Neerslachtigheid.
Als er dan toch per se gewandeld moet worden, laat de mensen naar het strand, het bos of de hei gaan – en dan zonder snoep, kijken hoeveel kinderen er dan nog mee willen.
‘Is er dan helemaal niets leuks?’ Jawel. Het zweterige handje van mijn jongste dochter in mijn zweterige hand. En de vrouw in een tweedelig paars polyester pak dat bestaat uit een T-shirt en een korte broek, met daarop een felgele patch met de tekst: ‘Life is not perfect. But your outfit can be.’
‘Dus vanavond ben je er gewoon weer bij?’ Reken maar.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns