Een paar dagen in Berlijn, waar alles geruststellend Berlijnachtig is. Er zullen ongetwijfeld ook rechtse mensen en fascisten in Berlijn wonen, want die heb je overal, maar ze laten zich niet echt zien. Iedereen, man, vrouw, kind of anders, draagt een verwassen groene jurk van de kringloop met Birkenstocks eronder, mensen consumeren gemoedelijk grote flessen bier in parken, er is her en der lichaamsgeur en daar zit ook niemand mee, je kaartje voor de metro moet je afstempelen in een echte afstempelmachine die analoog ‘klik’ zegt.
Links en vies, precies zoals ik het leuk vind. Je bent ook nooit underdressed. Als je iets uit de schone was aan hebt, ben je al overdressed.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Bij het terras waar we ’s avonds laat neerstrijken, zit buiten een vrouw met een cactus in een papieren koffiebekertje, die ze, zegt ze, net zelf gestolen heeft. Een dakloze maakt een ronde tussen de tafeltjes en krijgt van opvallend veel mensen geld, ik vermoed vanwege de eerder genoemde linksheid en omdat Berlijn nog voor een groot deel op cash drijft.
Binnen in het café is een feest gaande. Het café bestaat een decennium, of misschien wel al drie decennia, en het plafond is versierd met A4’tjes met foto’s waarop, vermoed ik, trouwe stamgasten staan. Onder de foto’s dansen de stamgasten zelf, een wilde mix van jonge mensen op Birkenstocks, oma’s in polyester blouses, extraverte vrouwen van middelbare leeftijd en mannen met staarten en knotten. In een hoek ligt een man te slapen. Ik heb het idee dat iedereen uit iedereens glaasje drinkt.
De dj wisselt hits uit de jaren negentig af met zwaar esoterische muziek. Er hangt een bijna tastbare lucht die het midden houdt tussen zweet, wiet en sigarettenrook. Binnen wordt dan ook fanatiek gerookt. Op de wc is een hoorspel gaande – dit zie ik vaker in Berlijn – en is een hoekje gecreëerd met kamerplanten, een grote nepwaterval gemaakt van zilverpapier, en bamboe.
Van wc-papier is geen sprake, maar als ik ernaar vraag komen er meteen verscheidene aardige mensen in actie om het te gaan halen. Het wc-papier is, net als in de rest van Berlijn, van bruin schuurpapier gemaakt.
De dakloze komt binnen, legt zijn tas op een bank en begint met de massa mee te dansen. Een van de jonge vrouwen op Birkenstocks stuift op hem af en samen beginnen ze aan een intieme, vrolijke rondedans. De dakloze gaat meerdere vrouwen af, allemaal dansen ze even lichamelijk en vol overgave met hem.
Na een tijdje heeft hij het wel weer gezien, doet zijn tas weer om, loopt vrolijk naar buiten en gaat verder met bedelen.
Ik denk dat dit in Nederland allemaal niet haalbaar is, maar het is misschien wel iets om na te streven.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant