Hoe kijkt de generatie van 2000 terug op de jaren die hen gevormd hebben en wat verwachten ze van de toekomst? Noë van Leeuwen: ‘Nu ik dit zo vertel, denk ik: tja, dat is telkens nét klote gelopen.’
In wat voor gezin ben je opgegroeid?
‘Ik woonde met mijn moeder in Gouda. Mijn vader komt uit Namibië en woont daar al mijn hele leven. Inmiddels heb ik hem een paar keer opgezocht, we hebben nu best een goede band. Maar hij was dus niet echt in de buurt tijdens mijn jeugd.’
Hoe hebben je ouders elkaar ontmoet?
‘Mijn moeder studeerde culturele antropologie en moest daarvoor op onderzoeksreis. Haar keuze viel op Namibië, hoewel ze toen geen idee had waar dat überhaupt lag.
‘Daar leerde ze mijn vader kennen. Ze schaakte daar veel en hij was de enige die van haar kon winnen. Dat vond ze natuurlijk erg aantrekkelijk, en ze kregen een tijdje een relatie. Kort nadat het uitging kwam mijn moeder erachter dat ze zwanger was van mij.’
Hoe was het om je vader op te zoeken?
‘De eerste keer was ik 4, dus daarvan herinner ik me weinig. Op mijn 13de ging ik nog een keer, met mijn Nederlandse opa en een neef. Op die reis heb ik voor het eerst met mijn vader gevoetbald, dat was gaaf. Ik herkende echt dingen van mezelf in hem: onze gezichtsstructuur, onze humor, hoe we bewegen, dat soort dingen.
‘In 2019 zag ik hem voor het laatst. Daarna kwam de coronapandemie, dus toen kon je niet zomaar naar Namibië vliegen. En de afgelopen jaren had ik gewoon niet genoeg geld om zo’n reis te maken. Helaas kan mijn vader ook niet zomaar een paar weken hierheen komen, omdat hij de kostwinner van zijn huidige gezin in Namibië is.
‘Gelukkig appen we regelmatig en bellen we elkaar eens in de anderhalve maand. Dan hebben we het vaak over vechtsport. Hij bokste vroeger, en zelf doe ik aan thaiboksen, kickboksen en MMA (mixed martial arts, red.). Ik stuur hem filmpjes en hij geeft me dan tips. Hij is van de school van Floyd Mayweather – die wordt zowat nooit geraakt en wint daardoor bijna altijd. Dus hij vindt dat ik vooral daarop moet letten.’
Noë van Leeuwen is op 26 april 25 geworden.
Woonplaats: Rotterdam
Hoe volwassen vind je jezelf op een schaal van 1 tot 10? ‘7. Het is dubbel: aan de ene kant wil ik rust en regelmaat, maar aan de andere kant wil ik nog steeds uit mijn plaat kunnen gaan.’
Voel je jezelf onderdeel van een generatie? ‘Ja, wij weten hoe het is om zonder smartphone te leven. En geloof me, als ik het internet kon laten verdwijnen, zou ik het doen.’
Waar ben je over 7 jaar? ‘Hopelijk in een koophuis, terwijl ik doe wat me gelukkig maakt.’
Wat voor opleiding heb je gedaan?
‘Toen ik jong was wilde ik het liefst acteur worden. Ik had een rijke fantasie en kon helemaal opgaan in mijn personages. Daarom heb ik eerst auditie gedaan op een theaterschool in Rotterdam, maar in de laatste ronde werd ik afgewezen. Ik was er echt van overtuigd dat ik het zou halen, dus dat was balen. Mijn enige plan was opeens aan diggelen geslagen.
‘Gelukkig werd ik wel toegelaten tot de Academie voor Circus- en Theaterperformance in Utrecht. Daar had ik een toptijd. Ik was vooral bezig met acteren, maar je kreeg er bijvoorbeeld ook acrobatieklessen. Iedereen moest een specialisatie kiezen. De meeste mensen gingen voor de trapeze of de eenwieler, maar ik ging koorddansen – dat zag er niet netjes uit, maar ik kwam wel aan de overkant.
‘Jammer genoeg studeerde ik af tijdens corona, dus ik kon nergens aan de slag. Ik had toen ook al wel geaccepteerd dat ik waarschijnlijk nooit zou kunnen leven van acteren. Daarom ging ik verder zoeken. Ik kwam terecht bij de hbo-opleiding vaktherapie in Leiden. Daar combineer je theater en psychologie. Dat vind ik allebei leuk, dus ik dacht: bingo.
‘Helaas was die opleiding iets te zweverig. Ik was wel wat gewend van de theaterwereld, maar hier kreeg ik college over kosmische straling, en moest ik een zonnebloem ontleden en opschrijven wat ik daarbij voelde. Dan raak je mij een beetje kwijt.
‘Ik heb het maar een paar maanden volgehouden. Toen dacht ik: weet je wat, ik ga bij de marechaussee. Ik wilde iets doen met betere baankansen. Het idee van een studieschuld stond me niet zo aan.’
Dat is een behoorlijke carrièreswitch. Waarom de marechaussee?
‘Nou, op mijn 15de had ik al een fase waarin ik even geen acteur wilde worden, maar iets bij Defensie wilde doen. Daar was mijn familie niet erg enthousiast over – zij vonden het zonde van mijn creativiteit. Maar het avontuur heeft me altijd getrokken.
‘Daarnaast werkte mijn ex-vriendin in die tijd bij Defensie. Terwijl ik zonnebloemen ontleedde, leerde zij schieten met een Colt C7-geweer. Daar was ik stiekem best jaloers op, want dat leek mij ook vet. Zoals sommige mensen postzegels verzamelen, heb ik namelijk een verzameling vrij verkrijgbare wapens op mijn kamer: katana’s, bijlen, luchtbuksen, noem maar op. Het is een beetje een uit de hand gelopen hobby.
‘Ik heb het idee dat er een verband bestaat tussen die wapenverzameling, mijn liefde voor vechtsporten en mijn relatie met mijn vader. Misschien probeer ik zijn afwezigheid op te vullen met dingen die ik als mannelijk ervaar, of zoiets. Of ik heb onbewust de behoefte om mijn gezin te beschermen.’
En, werd je toegelaten tot de opleiding van marechaussee?
‘Nee, uiteindelijk niet. Ik had bijna de hele selectieprocedure afgerond en was zelfs de snelste van mijn groepje bij de sportkeuring, toen ze erachter kwamen dat ik een gaatje in mijn trommelvlies heb. Ik kan prima horen, maar ik krijg wel sneller infecties. Blijkbaar was dat een probleem.
‘Toen ik gefrustreerd wegliep bij de kazerne heb ik direct naar de politie gebeld, om te vragen of ik daar wel kon solliciteren met een gaatje in mijn trommelvlies. Dat kon, dus toen ben ik begonnen aan de politieacademie.’
Hoe ging dat?
‘Eigenlijk heel goed, maar er was één probleem. Ik had nog geen rijbewijs toen ik begon, dus dat moest ik voor het eind van het eerste jaar – uiterlijk op 9 augustus – halen. Op 3 augustus deed ik mijn praktijkexamen. Bij het invoegen op de snelweg liet ik het gas los, daardoor ben ik gezakt. Toen ben ik eervol ontslagen bij de politie en kreeg ik te horen dat ik pas mocht terugkomen als ik wel een rijbewijs had.
‘Nu ik dit zo vertel, denk ik: tja, dat is telkens nét klote gelopen. Maar het waren allemaal leerzame ervaringen. Nu werk ik als boa bij RET, hier in Rotterdam. Dat bevalt voorlopig goed. Ik krijg genoeg actie, want je maakt in het openbaar vervoer de raarste dingen mee. Toch wil ik in de toekomst weer voor de politie werken. Daar kan je een groter maatschappelijk verschil maken, denk ik.
‘Maar het is wel fijn dat deze baan wat minder tijd kost. Ik kom nu weer aan mijn hobby’s toe. Ik ben terug bij mijn oude theatergezelschap en geef tegenwoordig spokenwordworkshops. En ik heb dit jaar de marathon van Rotterdam gelopen. Het laatste stuk liep ik met de Namibische vlag om mijn schouders, dat vond mijn vader natuurlijk supertof.
‘Ik ben ook weer begonnen met rappen. Vroeger deed ik vaak mee aan rapbattles, die ook op YouTube staan. Maar op de politieacademie kreeg ik te horen dat zoiets niet past bij het imago van de politie, dus toen ben ik er maar mee gestopt. Nu probeer ik het weer op te pakken, al merk ik dat ik nog niet op mijn oude niveau ben.’
Hoe kijk jij naar de toekomst?
‘Nou, op het gebied van klimaatverandering ben ik bijvoorbeeld best pessimistisch. De bereidheid van mensen om er iets aan te doen is ondermaats. Ik ben zelfs bang dat het sowieso te laat is, omdat er al onomkeerbare gevolgen zijn.
‘Maar daar ben ik in mijn dagelijks leven niet zoveel mee bezig. Vroeger was ik dat wel: toen zat ik bij een milieuclub, Ecokids, en had ik een tuintje waarin ik groenten verbouwde. Als kind ben je naïef, dan denk je nog dat je hoogstpersoonlijk de wereld kan veranderen.
‘Inmiddels heb ik door dat het hele systeem verrot is. Kijk maar naar je smartphone – die kon al niet gemaakt worden zonder vervuilende kobaltmijnen in Congo. Je kan als consument bijna niet vermijden dat je bijdraagt aan klimaatverandering’
Ben je blij met het leven dat je nu hebt?
‘Jazeker. Ik hou ervan om veel dingen tegelijkertijd te doen, lekker eigenzinnig. Maar natuurlijk moet ik daar soms ook een beetje mee uitkijken. Ik stel deze twee maanden bijvoorbeeld even geen nieuwe sportdoelen aan mezelf, zodat ik meer tijd met mijn vriendin kan doorbrengen. Maar ja, het past gewoon bij me om meerdere ballen in de lucht te houden.’
25 in ’25
In de serie 25 in '25 vragen we jongeren geboren in 2000 hoe ze zijn geworden wie ze zijn en hoe ze hun toekomst zien. Meedoen? Mail een korte omschrijving (opleiding/woonplaats/bijzonderheden) naar: 25in25@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant