is tv-recensent voor de Volkskrant.
De Iraanse staatszender zendt nog altijd uit. In het late NOS Journaal dinsdag kwamen beelden voorbij van een compleet verkoolde redactie in Teheran. Een Iraanse verslaggever met een helm op wijst op zwartgeblakerde stoelpoten. ‘Wat nog rest, is deze afgebrande stoel, die nog altijd warm is. En wat computerkasten’, zegt hij. ‘Vanuit hier brachten onze collega’s het nieuws, maar alles is in de as gelegd.’
Een raket uit Israël, dat de oorlog tussen de twee landen begon, trof een dag eerder het gebouw van de omroep. De nieuwspresentator van de Iraanse staatstelevisie, Sahar Emami, is net, in een live-uitzending, aan het vertellen dat er bom in het pand was ingeslagen, als ook haar studio wordt geraakt.
In beeld verschijnt puin, een grote stofwolk. De presentator haast zich uit beeld, terwijl op de achtergrond geroep klinkt: ‘Allahoe akbar.’
Een andere presentator van de staatsomroep, Elham Abedini, filmde de ravage buiten tijdens een livestream op Instagram. Het zijn beelden van complete chaos; rennende en gillende mensen op straat, rookpluimen, brand. ‘Ze zijn in het glazen gebouw, ze zijn allemaal daar’, schreeuwt Abedini, doelend op de omroepmedewerkers.
De beelden van de vluchtende presentator, tijdens de live-uitzending, gingen de wereld over. Zo kon iedereen zien waartoe Israël in deze oorlog in staat is. Een uur voor de aanval had het Israëlische leger opgeroepen tot evacuatie van de omgeving van de staatsomroep. De Israëlische minister van Defensie, Israel Katz, noemde de omroep ‘een propaganda- en opruiingsautoriteit van het Iraanse regime’. Na de aanslag liet Israël liet weten ‘een communicatiecentrum’ te hebben geraakt.
Een woordvoeder van het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken spreekt van ‘een oorlogsmisdaad’. Bij de aanval werd, volgens de Iraanse staatszender, een omroepmedewerker gedood. Na de aanslag werd de programmering kort gestaakt, en na een paar minuten hervat. De omroepbaas, Peyman Jebelli, verscheen later in beeld, terwijl hij een vel papier met bloedvlekken vasthield. De omroep en zijn medewerkers, zei hij, zouden ‘tot het einde’ standhouden.
In Iran, dat nauwelijks persvrijheid kent, zijn burgers sinds het recente geweld nog meer afhankelijk van de staatszender dan voorheen. Een Iraans-Nederlandse vrouw in Teheran vertelde de NOS dat het internet er het grootste deel van de tijd uit ligt. De precieze omvang van de schade is dus lastig te achterhalen.
‘Gisteravond, tijdens een brute aanval het zionistische regime’, zei de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken de volgende dag, ‘stond een dappere Iraanse vrouw voor de camera – onverschrokken, en vervuld van liefde voor haar thuisland.’ Ook de Iraanse president noemde haar ‘een symbool van weerstand’.
De ‘dochter van Iran’, presentator van de staatstelevisie, Sahar Emami, was enkele minuten na de bomaanslag alweer vanuit een andere studio te zien. Haar foto werd gretig gedeeld op sociale media, en een gigantische versie van haar beeltenis hangt op straat, aan een muur in Teheran. Zo werd ze binnen een dag symbool van de oorlog en in één moeite door onderdeel van de staatspropaganda, van zowel Iran als Israël.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant