Home

Het hoorbare smelten van de permafrost klinkt als een rivier onder de grond

De Inuit in Noord-Canada zien hun hele levenswijze veranderen door de opwarming van de aarde. De Franse fotograaf Natalya Saprunova legde hun rouw vast, en hun veerkracht.

Door Ben van Raaij

Nergens ter wereld grijpt de klimaatverandering zo diep in als in het Noordpoolgebied. Het ijs smelt er niet alleen op zee, maar ook in de grond. De Franse fotograaf Natalya Saprunova maakte van die ontdooiende permafrost – die hele landschappen ondermijnt – haar grote onderwerp. Want met de permafrost verdwijnen ook het leven en de cultuur van de oorspronkelijke bewoners van de Arctic, de Inuit.

Saprunova’s interesse heeft ook een persoonlijke kant. ‘Ik kom uit Moermansk in Noord-Rusland, en ken de Arctic dus van nabij’, vertelt ze vanuit Parijs, waar ze sinds 2008 woont. Ze stuitte op de impact van de klimaatcrisis op arctische inheemse volkeren tijdens haar werk onder de Russische Sami. Het bracht haar naar het Siberische Ojmjakon, het koudste dorp ter wereld, en naar de Northwest Territories in Canada.

Twee zomers verbleef ze in het dorpje Tuktoyaktuk aan de Beaufortzee. Een Inuit-gemeenschap van nog geen duizend inwoners die leven van jacht en visserij, maar wier bestaan onder druk staat door de opwarming van de aarde. Hun huizen verzakken en de kust kalft af. ‘Soms maakte ik ergens een foto en was tien minuten later die hele klif verdwenen. De permafrost smelt er zo snel dat je het kunt horen, als een rivier onder de grond.’

De Inuit hebben vooral last van het verdwijnen van het zeeijs. Het seizoen voor jagen en vissen op het ijs wordt steeds korter. Het aantal prooidieren neemt af. Een eiland voor de kust dat het dorp beschermde tegen de zee is weggeslagen. Er zijn plannen voor verplaatsing van het dorp, naar een plek naast een olie- en gaswinningsinstallatie.

Het was moeilijk fotograferen voor Saprunova. Veel Inuit wantrouwen buitenstaanders. Het begon er al mee dat ze geen enkele reactie kreeg toen ze via e-mail en Facebook contact zocht. Na aankomst in het dorp waren bewoners ook niet erg toeschietelijk. Zeker toen Saprunova vragen ging stellen over klimaatverandering. ‘Ze dachten dat ik hun traditionele kennis kwam stelen, zoals zoveel witte wetenschappers voor mij.’

Het is allemaal heel begrijpelijk, zegt ze. Maar zonder wederzijds vertrouwen is het lastig met de camera dichtbij te komen. ‘Als ik iets met mensen afsprak zeiden ze altijd: maybe.’ Maar uiteindelijk won Saprunova het vertrouwen van de Inuit. ‘Omdat ze zagen hoe belangrijk hun cultuur en tradities voor me zijn.’ Haar indrukwekkende foto’s, waaronder vele indringende portretten, zijn daarvan het bewijs.

Kop in het zand: de verkrampte omgang van de mens met de natuur

Terwijl de mens op de ene plek de natuur vernietigt, creëert hij op een andere plek kunstmatig de illusie van natuur. Die paradox vind je overal op aarde terug, zo laat fotograaf Zed Nelson zien met zijn serie The Antrhopocene Illusion.

Tussen peilbeheerders en wichelroedelopers

Deze lente is tot dusver een van de droogste ooit gemeten in Nederland. Fotograaf Marcel van den Bergh laat zien wat het neerslagtekort met het land doet.

In plaats van schaamte is hier liefde en warmte voor kinderen die zich anders gedragen dan de rest

De Italiaanse gezondheidszorg laat sterk te wensen over, zeker in de regio Campanië. Voor hun tweeling met autisme richtten Enzo en Antonella Abate daarom hun eigen stichting op, die nu al tachtig kinderen helpt. Fotograaf Salvatore Esposito documenteert hun leven.

Source: Volkskrant

Previous

Next