Het meerdaagse festival Best Kept Secret nodigde dit jaar uit tot nieuwsgierigheid, want echt grote headliners waren er niet te vinden. Hoogtepunt: het activistische Kneecap, dat wegens de grote belangstelling naar het hoofdpodium verplaatst werd.
Door Gijsbert Kamer
Fotografie Alicia Karsonopoero en Ruby Dijt
Best Kept Secret is al over de helft als op zaterdagavond toch even een gevoel zich opdringt dat het allemaal heel gezellig is, maar we nog altijd niet dat ene, écht spraakmakende, urgente optreden hebben gezien waar je als festivalganger op hoopt.
Ieder jaar begin juni vindt in Safaripark Beekse Bergen toch een beetje het officieuze startsein van het popfestivalseizoen plaats. Pinkpop, Down The Rabbit Hole, Lowlands en Zwarte Cross volgen allemaal nog in de reeks meerdaagse kampeerevenementen, waarin Best Kept Secret inmiddels zijn eigen plekje heeft gevonden.
Het publiek is ook dit jaar weer vooral wit maar van alle leeftijden en erg nieuwsgierig naar het onbekende. Naar Best Kept Secret ga je niet om mee te klappen of met de handjes in de lucht te deinen op muziek die je al uitentreuren kent.
AK
Nee, je komt er voor veelbelovende attracties uit de wereld van indierock, postpunk en dance in de hoop op nieuwe ontdekkingen. Om aan het eind van de dag als beloning even naar een bekende, grotere act te kijken op het hoofdveld. Een Radiohead, een Kraftwerk of een Nick Cave & The Bad Seeds.
Zij maakten eerdere edities van Best Kept Secret zo bijzonder, en natuurlijk zijn niet ieder jaar dergelijke topnamen beschikbaar (of betaalbaar), maar Eefje de Visser (vrijdag) en Soulwax (zaterdag) als afsluiter op het hoofdpodium – dat zijn echt namen van een andere orde.
Eefje de Visser
RD
Ze kreeg vrijdag het grote veld aardig vol, en het podiumbeeld (fraaie wit oplichtende kubussen), de choreografie en het geluid waren dik in orde. De Visser begon ook verrassend met de nieuwe single Onomkeerbaar, om vervolgens vooral terug te grijpen naar liedjes van haar doorbraakalbum Bitterzoet. Alsof ze het niet echt aandurfde de wat kleinere nummers van haar vorig jaar verschenen Heimwee met het publiek te delen. Zo zagen we een Eefje de Visser die we al jaren kenden, met de nadruk op een vijf jaar oud album.
Goed, Bitterzoet kreeg net als het nieuwe Uit het oog een wat stevigere beat, maar dat maakte de nummers niet meteen geschikter voor een met duizenden gevuld veld.
De eerste rijen hingen aan haar lippen, zongen alles liefdevol mee en vergaapten zich aan de danspasjes van De Visser en zangeressen.
Maar de betovering reikte nauwelijks tot over de helft van het veld. Daarvoor bleven De Vissers liedjes toch te veel in het zelfde tempo hangen en zat er te weinig dynamiek in de set en was de houding van De Visser naar het publiek ook wat te afstandelijk. Als na al het wit op het podium voor Gloeien een rode lijn opdoemt en De Visser dit moment aangrijpt voor een statement tegen onze regering ‘die Israël blijft steunen’, dan klinkt haar ‘nooit meer is nu’ net niet krachtig genoeg.
Dat doet het ‘free Palestine’ van het Noord-Ierse trio Kneecap wel. De twee rappers en dj zijn de laatste maanden meer in het nieuws vanwege het ventileren van hun pro-Palestijnse uitingen dan om hun muziek (en semi-autobiografische film Kneecap). Over een paar dagen moet een van de drie, Mo Chara, zich zelfs voor de Britse rechtbank verdedigen tegen de beschuldiging van terreur, wegens het tonen van een Hezbollah-blag tijdens een concert in Londen, vorig jaar.
Mede door al die aandacht had de organisatie van BKS besloten hun optreden zaterdag van de Stage Two-tent naar het hoofdpodium te verplaatsen.
AK
Een gouden greep. Het was ramvol voor het podium en de stuiterende hiphopbeats brachten het publiek tot ver achterin het veld aan het dansen. Kneecap zelf was apetrots op de transfer: ‘dit is onze eerste Europese mainstage-festivalshow’, en bewezen ook dat alle beschuldigingen van opruiing overdreven zijn. Hun raps zijn daarvoor ook te geestig (‘Snifferdogs are shite’) en hun muziek zet liever aan tot grote moshpits (moeiteloos de grootste die Best Kept Secret ooit heeft meegemaakt) dan tot demonstraties.
Er zwaaiden wat Palestijnse vlaggen, maar grimmig werd het geen moment. Mo Chara en Móglaí Bap maakten zich vooral zorgen om het welzijn van de honderden moshende festivalgangers – dusdanig dat de Palestijnse kwestie even vergeten leek. Eindelijk voelde je zaterdag op de vroege avond even dat gelukzalige gevoel van bevrijding dat een opzwepende festivalshow je kan geven. Daar moesten we alleen wel wat lang op wachten.
AK
Het probleem was niet zozeer een magere programmering, er vielen best wat pareltjes te ontdekken. Zo maakte Jacob Alon indruk met mooie breekbare liedjes en was het een genot om op het kleinste podium, prachtig ingebed in de bossen, Lael Neale wat onhandig maar zeer intens haar wonderlijke liedjes te horen zingen. Soms dromerig, dan weer lekker dreinend. Typisch zo’n optreden dat op een groter podium volledig de mist zou ingaan.
RD
En daarvan waren er helaas voorbeelden te over. De Britse punkvrouwen van The Pill hadden het geluk dat ze zaterdagmiddag op het enige moment speelden dat het regende. Een volle tent gegarandeerd dus. Maar de schuilers zagen techniek haperen en hoorden veel te weinig echt beklijvende liedjes.
The Pill en Jacob Alon (RD) met bezoekers (AK)
Ook de toch meer gerenommeerde Lucy Dacus kon de haar toegewezen grote tent nauwelijks aan. Muzikaal nog wel, liedjes als Night Shift en het van haar trio Boygenius bekende True Blue klonken zelfs bloedstollend mooi. Maar het licht en de visuals waren ondermaats voor zo’n groot podium.
En je moet er ook niet aan denken dat het New Yorkse TV On The Radio, na tien jaar weer in Nederland voor een optreden, op het hun aanvankelijk toegewezen hoofdpodium had gestaan.
Gelukkig waren ze van plaats gewisseld met Kneecap, want buiten was er van hun ooit vernieuwende mix van postpunk, hiphop en elektroncica weinig overgebleven.
Soulwax
RD
De headliner van zaterdag, het Vlaamse Soulwax, weet wél hoe je een veld vol mensen aan het dansen moet krijgen. Daarvoor hebben de broers Dewaele, die de band dragen, te veel ervaring als dj-duo Too Many DJ’s. Maar voor een waardige slotact schoten ze toch wat tekort. Ze openden verpletterend. Mooi monochroom (tegen)licht, drie drummers verstopt in fraaie stellage, en de broers Stephen en David druk draaiend aan grote knoppen op hun elektronica-kasten.
Het werkte als er een stevige technobeat, met een vleugje gabber over het veld blies. Maar de zwakte van de band openbaarde zich ook: de broers Dewaele hebben een geweldig muzikaal oor, maar de kunst van het liedjes schrijven verstaan ze wat minder.
Kae Tempest (AK), TV on the Radio (RD) en DJ Storm (AK)
Dat drum-’n-bass en rap de eerste twee dagen op Best Kept Secret indie- en andere gitaarmuziek zouden verpulveren, dat was voor het eerst. Er stond dit jaar nauwelijks hiphop geprogrammeerd, maar naast de rappers van Kneecap was hun geestelijk vader Mike Skinner, alias The Streets, zaterdag een ander hoogtepunt. Zijn Let’s Push Things Forward en Dry Your Eyes mogen dan meer dan twintig jaar oud zijn, maar Skinner bracht ze voor een gretig publiek alsof ze nieuw waren.
En dat net nadat Kae Tempest ons had ontroerd met binnenkort te verschijnen liedjes waarin hij rapt over zijn gendertransitie. Deze beklemmende raps zijn juist nu heel belangrijk. En dat traantje dat we even langs zijn licht bebaarde wangen zagen lopen, voelde iedereen opkomen in de nu wel goed passende grote Stage Two-tent.
Voor het succes van drum-’n-bass op vrijdag waren, opmerkelijk genoeg voor dit toch vooral aan mannen gelieerde genre, twee vrouwen verantwoordelijk. Oudgediende dj Storm was uitgenodigd door dj St. Paul voor een drum-’n-bass-set bij zijn drie dagen als hart van het festival kloppende podium The Floor. Ze zorgde vrijdag voor het eerste échte feestje op Best Kept Secret. Uren later ging Nia Archives, voor wie dj Storm zo’n belangrijke inspiratie was, daar nog eens overheen met een hard ratelende set die het magere aanbod aan echt spraakmakende artiesten even deed vergeten.
Een miniatuursamenleving, daar moet een festivalterrein huis aan bieden. En dat luistert nauw: een drassige ondergrond, ondoorgrondelijke looproutes of een kampeerterrein zonder beschutting kunnen de festivalervaring flink verpesten. Waar bestaat een goed festivalterrein dan wel uit? Een overzicht met criteria, én uitblinkende festivals.
Op haar nieuwe album is de Amerikaanse singer-songwriter Lucy Dacus nog eerlijker dan ze op eerdere platen al was. Iedereen mag nu weten wie haar geliefde is. Haar culturele voorkeuren deelt ze in Volkskrant Magazine ook met liefde. Van Virgil van Dijk tot Nina Simone.
De film Kneecap gaat over het hiphoptrio uit Belfast, dat rapt in het Gaelic. Ze zijn opgegroeid ná de Troubles, maar hun leven werd er alsnog door getekend. ‘Op papier was er vrede, maar overal etterden de trauma’s door.’
Source: Volkskrant