Donderdag werd Quincy Promes in Dubai gearresteerd. In Nederland is hij tot zes jaar cel veroordeeld vanwege cocaïnesmokkel. De wereld van drugs en sport overlappen elkaar vaker. In 1989 probeerde voetballer Kees Bregman een kilo coke te verhandelen en belandde in een Duitse cel.
‘Zo lang ze me kunnen gebruiken, ben ik beschikbaar.’ Dat tekende het Algemeen Dagblad in januari 1993 op uit de mond van Kees Bregman. De voetballer had net een potje meegespeeld bij, heel toepasselijk, amateurclub De Zwarte Schapen, voorloper van het huidige Almere City.
De oud-speler van onder andere MSV Duisburg en Roda JC had net twee jaar in een Duitse gevangenis gezeten omdat hij in 1989 had geprobeerd een kilo cocaïne te verkopen. Volgens het Limburgs Dagblad vroeg hij 150 duizend gulden terwijl de straatwaarde op 400 duizend gulden lag. De grootste vergissing was echter niet zijn prijsstelling, maar dat de beoogde koper een informant van de West-Duitse politie bleek. Hij werd tot 3,5 jaar cel veroordeeld, maar kwam eerder vrij.
Afgelopen donderdag werd Quincy Promes in Dubai gearresteerd. Er ligt een uitleveringsverzoek voor de oud-international, die in begin 2024 bij verstek een gevangenisstraf van 6 jaar opgelegd kreeg. Hij had net wat meer cocaïne willen verhandelen dan Bregman. Promes was betrokken bij de smokkel van 1.350 kilogram cocaïne in de haven van Antwerpen. Eerder was hij ook al veroordeeld tot 18 maanden cel omdat hij zijn neef tijdens een ruzie met een mes in zijn knie had gestoken.
In de rubriek Toen duiken historici en specialisten van de Volkskrant in het verleden om de actualiteit beter te kunnen begrijpen.
Drugshandel en topsport liggen soms dicht bij elkaar, zo wijst het verleden uit. Een incomplete lijst met internationaal bekende zaken komt al op meer dan honderd gevallen. Want al wordt het leven van topsporters door velen met jaloezie bekeken, financiële zorgen, verslaving of winstbejag zijn ook topsporters niet vreemd. En met doping kent de sport al zijn eigen drugsprobleem. Al voerde de advocaat van Bregman dopinggebruik juist als verzachtende omstandigheid aan.
‘Zijn advocaat verklaarde in zijn pleidooi dat de voormalige libero aan het eind van zijn voetballoopbaan, weliswaar tegen zijn wil, al stimulerende middelen tot zich nam. Die preparaten dienden om de voetballer fysiek op peil te houden’, schreef persbureau AFP in 1990. ‘De rechter verklaarde dat het vrij normaal is dat de lichamelijke gesteldheid van een sporter na de leeftijd van 30 jaar minder wordt. Het rechtvaardigt in geen geval dat een oud-voetballer zich op het pad van de misdaad begeeft, was de motivatie van de rechtbank.’
Vaak gaan sporters net als Bregman in de fout na het einde van hun (prof)sportloopbaan. En sportief succes is geen beschermende factor. Bob Hayes werd in 1964 olympisch kampioen op de 100 meter en was lid van de gouden Amerikaanse 4x100-estafetteploeg. Na de Spelen van Tokio liet hij zich omscholen tot American Football-speler. Met de Dallas Cowboys pakte hij in 1971 de Super Bowl. Na zijn sportpensioen in 1979 bekende hij schuld voor het verhandelen van cocaïne aan een undercoveragent. Tien maanden zat hij vast.
Er zijn ook sporters die nog tijdens hun loopbaan hopen met drugs geld te verdienen. Atleet Roelf Bouwmeester belandde in Hongarije in de gevangenis nadat hij met een kilo xtc was betrapt op muziekfestival Sziget. Madiea Ghafoor, lid van de Nederlandse 4x400-meterploeg bij de Olympische Spelen van Rio, werd in 2019 gepakt aan de Duitse grens met 43 kilo xtc en 13 kilo crystal meth in de achterbak van haar auto. Straatwaarde: 1,5 miljoen euro.
Ze werd tot 8,5 jaar cel veroordeeld, maar kwam dit voorjaar na 5,5 jaar vrij. ‘Het leven als topsporter is heel zwaar en als je geen sponsoren hebt, ga je keuzes maken’, zei ze vorige maand in het televisieprogramma Carrie op Vrijdag over haar beweegredenen. ‘Ik heb de verkeerde keuze gemaakt en daar heb ik veel spijt van.’
Van spijt lijkt bij Promes weinig sprake, net zomin als geldgebrek. Hij bleef voetballen bij Spartak Moskou en FC Dubai, en kreeg salaris. Zijn ‘contractuele verplichtingen’ bij die clubs voerde hij vorige week bij RTL Boulevard aan als reden om niet bij zijn rechtszaken in Nederland te verschijnen.
Voor Bregman, die in zijn hoogtijdagen 30 duizend Duitse mark per maand verdiende, had geen voetbalasiel, geen financiële buffer. Hij moest nadat hij uit de gevangenis terugkeerde een normale baan zoeken. Hij pakte zijn oude beroep weer op. ‘Een snelle rekensom leerde mij dat het kappersvak nog steeds een prima job kon zijn’, vertelde hij in 1993 in het AD. 32 jaar later knipt de inmiddels 78-jarige nog steeds.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant