is columnist van de Volkskrant en werkt als adviseur voor overheden en maatschappelijke organisaties.
Toch het idee dat die migratieportefeuille nog niet helemaal goed is bemenst door het kabinet. Oké, oké, elke overgebleven coalitiepartij heeft een deel gekregen. VVD’er Van Weel doet asielregels – púúr uit verantwoordelijkheidsgevoel natuurlijk. Terugkeer en vertrek gaat naar Van Hijum van de partij voor goed bestuur. En Mona Keijzer krijgt de opvang, zodat ze kan voorkomen dat er een azc tegenover haar huis in Edam komt (ze baalt al van die demente bejaarden).
Maar ik zie nog zo twee dozijn bewindspersonen zonder ook maar een stúkje migratie in hun beheer. Waar moeten die goede sier mee maken? Suggestie: voeg gewoon bij iedereen ‘asiel’ toe aan de titel. Ze zijn demissionair, wat maakt het uit? Sophie Hermans, minister van Klimaat, Groene Groei en Asiel. Of nee, asiel moet eerst natuurlijk, dus: Tjebbe van Oostenbruggen, staatssecretaris van Asiel, Fiscaliteit, Belastingdienst en Douane.
Of is dit te regentesk? Nieuw voorstel: we verdelen de portefeuille asiel over het hele volk en elke volwassen Nederlander mag zich aanmelden om hoogstpersoonlijk een keer een asielzoeker het land uit te zetten. Als dát niet het gevoel geeft dat we de controle terugpakken! Het begin is er, met de zelfbenoemde grenswacht bij Ter Apel. Wie je precies aanhoudt, komt niet zo nauw, vertelt initiatiefnemer Jan Huzen in NRC. Je zoekt, legt hij uit, gewoon naar ‘donkere mensen, of iets wat erop lijkt’.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Van Weel, die naast zijn asieltaken een bijbaan als minister van Justitie heeft, liet weten ‘de frustratie te begrijpen’. En Geert Wilders kon het initiatief niet hard genoeg aanmoedigen. Want activisten die het niet met hem eens zijn, moeten keihard worden aangepakt. Maar in activisten die ‘donkere mensen’ willen ‘achtervolgen en ondervragen’, ziet hij zijn eigen potentiële Capitoolbestormertjes. Inmiddels in alles een mini-Trump.
Net als Trump deelt Wilders tegenwoordig gemanipuleerde, imposant bedoelde beelden van zichzelf. Met wilskrachtige kaken die... nou ja, nogal ver van zijn werkelijke kinpartij af liggen. En geheel in de geest van Trump roept hij om inzet van het leger.
In het boek De migratie-obsessie, dat begin september verschijnt, laat hoogleraar migratie- en diversiteitsbeleid Peter Scholten zien dat migratie een ideaal onderwerp is om mensen mee te ontmoedigen. Door ‘mislukt’ beleid af te wijzen, de verwachtingen op te blazen van wat beleid zou moeten kunnen doen en vervolgens daadwerkelijk ondeugdelijk beleid in te voeren. Niet alleen migranten en nazaten voelen zich vervreemd door de retoriek. En niet alleen Nederlanders die zich zorgen maken over migratie doordat zij hun zin niet krijgen. Ook andere Nederlanders keren de politiek de rug toe door – ik vat het samen – deze exploitatie van georganiseerd onvermogen.
Ons voorland zien we in de VS waar de migratieobsessie dankbaar wordt misbruikt om in rap tempo een politiestaat in te richten. Daar wordt het leger al ingezet tegen de eigen bevolking, wanneer die protesteert tegen razzia’s. Volgens minister Kristi Noem van Binnenlandse Veiligheid moet het leger Los Angeles ‘bevrijden van de socialisten’. Tijdens de persconferentie waarbij zij deze oorlogstaal uitsloeg werd de Democratische senator Padilla, toen hij haar interrumpeerde, tegen de grond gewerkt en opgepakt.
Niet dat migratie iets kleins is. Tot de jaren negentig waren we een land met immigratie, beschrijft Scholten, inmiddels zijn we een ‘immigratiesamenleving’: 28 procent heeft een eerste- of tweedegeneratiemigratieachtergrond. Deze ‘superdiversiteit’ stelt nieuwe eisen, werkt desoriënterend, maakt onzeker.
Maar hij heeft gelijk dat er sprake is van een obsessie, in die zin dat wordt gedaan alsof met een druk op een magische knop de migratie is te stoppen én dat daarna het Nederland van een halve eeuw geleden terugkomt én dat zo alle denkbare problemen op het gebied van wonen, veiligheid of zorg zijn opgelost.
Er moet iets moeilijks gebeuren dat in de koers van veel partijen nog niet is terug te zien. Migratie moet worden teruggebracht tot wat het is: een ingewikkeld vraagstuk, maar slechts een van de vele. GroenLinks-Kamerlid Westerveld wees op het pijnlijke verlies van elk gevoel voor verhoudingen toen van de week bleek dat, terwijl de resterende coalitiepartijen als hyena’s rond een kadaver ruzieden om de asielpost, geen enkele bewindspersoon beschikbaar was voor een debat over gehandicaptenzorg.
En terwijl je minder hysterisch over migratie praat, moet er wel noest worden doorgewerkt: onze economie moet zo worden gemoderniseerd dat ze niet meer draait op goedkope arbeidsmigranten. Met consequenties voor tuinbouw, vleesindustrie en distributiecentra.
En in de EU, waar 90 procent van het asielbeleid wordt gemaakt, is een gezamenlijke aanpak nodig met heldere en vlotte procedures aan de buitengrenzen. Een onaangename klus, ook omdat je over opvang van migranten moet dealen met onfrisse regimes. Maar het wordt daarna wel, mocht dat de politieke keuze zijn, makkelijker om ruimhartiger kwetsbare vluchtelingen op te vangen.
Professor Scholten geeft het goede voorbeeld. ‘Ik zal mijn steentje bijdragen aan de bestrijding van de migratie-obsessie’, zo besluit hij. ‘Dit is mijn laatste boek over migratie.’ Deze zelfdiscipline is niet van media te verwachten, voor wie, zoals hij signaleert, migratie lekker ‘makkelijk te dramatiseren’ is. Dit is ook niet mijn laatste column over migratie, vrees ik.
Maar misschien bieden platte electorale overwegingen hoop. Zouden partijen zich niet realiseren dat ze verkiezingen van de PVV verliezen op de migratieobsessie en daarom beter andere, minstens zo belangrijke onderwerpen aan die media kunnen voeren?
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant