Zondag staat Michaëlla Krajicek daar waar het voor haar ooit begon: op het gras van Rosmalen. Acht dilemma’s voor de 36-jarige tennisser, die tijdens de Libéma Open afscheid neemt van het proftennis.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
Misa of Michaëlla?
‘Bij 50 procent van de nieuwe ontmoetingen krijg ik de vraag: hoe moet je het precies uitspreken? Je spreekt het uit als ‘Miegaéla’. In het Tsjechisch is de afkorting van Michaëlla altijd Misa (fonetisch: Miesja, red.). Dus Misa is mijn roepnaam.
‘Ik vind Michaëlla wat eleganter. Ik stel me wel voor met Misa, maar dat is omdat ik denk dat het makkelijker is voor de andere persoon. Mijn familie zegt Misa. Mijn vriend niet. We gebruiken allerlei koosnamen, als wij elkaar Jelle en Misa noemen, zou dat betekenen dat er ruzie is. Gelukkig zijn die keren maar op een hand te tellen.’
Rosmalen of Wimbledon?
‘Wimbledon. Alleen al om wat het toernooi voor onze familie betekent. Ik zat op mijn 8ste met een barbie in de hand voor de televisie toen Richard won. Mijn vader stond naast me te huilen en ik had geen idee wat er aan de hand was. Hij huilt nooit. Nooit.
‘Zelf kwam ik er tot de kwartfinale, uiteindelijk veruit mijn beste prestatie op een grandslamtoernooi in de single. Wimbledon heeft de grootste traditie van alle grand slams. Alles voelt bijzonder: de plek, het gras, de banen.
‘En als je weet: mijn halfbroer heeft dit toernooi gewonnen, loop je daar anders rond. Met trots, en vooral blijdschap voor hem. Ik weet wat je ervoor moet laten, wat topsport vraagt. Al die mensen op de wereld, en dan is mijn broer een van de weinigen die daar wist te winnen. Zo speciaal.
‘In Rosmalen heb ik de single en de dubbel gewonnen. De afgelopen tijd kreeg ik vaak de vraag: ga je nog spelen? Met een afscheid in Rosmalen, zondag, is het cirkeltje rond. Daar ben ik begonnen op mijn 14de. Als nummer 2 van de wereld bij de junioren kreeg ik een wildcard voor het hoofdtoernooi.
‘Mijn wedstrijd stelde niet veel voor, maar terwijl het mijn eerste was, was het Richards laatste. Hij nam daar afscheid. Nu besef ik hoe speciaal dat was.’
Groot talent of laatbloeier?
‘Ik zeg altijd dat ik mijn carrière liever andersom had beleefd. Niet de grotere resultaten allemaal aan het begin, maar met meer spreiding. Ik had mijn eerste tennisracket in de hand op mijn 3de, trainde fanatieker vanaf mijn 5de. Ik heb meer dan dertig jaar als tennisser geleefd.
‘In 2021 is onze oudste zoon Valentijn geboren, in 2023 kwam Romeo, en in de tussentijd laste ik een pauze in. Terwijl ik afstand nam, ben ik alleen maar meer van tennis gaan houden.
‘Vorig jaar maakte ik een terugkeer. Ik was superfit, maar internationaal bereikte ik niks. Toch had ik die comeback nodig. Toen begreep ik: ik heb nu twee kinderen, ben moeder, mijn vriend reist fulltime, en dit kan niet meer. Dit is niet hoe ik het moederschap wil doen.’
Sterker door tegenslag, of belemmerd door tegenslag?
‘Als ik kijk naar de rechterknie waarmee ik ben geboren en naar alles wat ik voor mijn sport heb gedaan, denk ik niet dat ik ergens wat heb laten liggen. Een meniscus heeft normaal gesproken de vorm van een half maantje, die van mij was bijna een heel rondje. Toen ik op mijn 14de in de groei kwam, kreeg ik direct last. Ik ben tijdens mijn carrière zes keer aan die knie geopereerd.
‘Tegenslag heeft mij in alles – niet alleen in mijn sport, maar ook in het leven – sterker gemaakt. Je leert jezelf kennen, zowel fysiek als mentaal. Tennis heeft me veel gebracht. Niet alleen mooie resultaten. It’s the journey, not the destination, zoals ze zeggen.’
Een doek en kwasten of een tennisbaan en een racket?
‘Mijn vader is geoloog en kan onwijs goed tekenen. Dus ik heb het van hem: van jongs af aan vond ik tekenen en schilderen leuk. Vroeger vielen alle creatieve vakken op school als eerste weg, die tijd kon ik stoppen in mijn tennis. Dat vónd ik erg. Ik wilde het allebei. Ik heb er ruzie om gemaakt met mijn vader. Heb gehuild. Maar tennis ging voor.
‘Ik denk dat hobby’s belangrijk zijn voor je ontwikkeling als mens. Ik kom tot leven als ik iets maak. De laatste paar jaar, toen ik niet meer zo veel tenniste, heb ik allerlei workshops gevolgd. Verzin het maar: van keramieken en tuften tot het maken van kaarsen. Elke dag iets nieuws leren of proberen, vind ik interessant. Anders is het leven erg saai.’
Een vader langs de tennisbaan, of thuis op zijn eigen bank?
‘Dat klinkt misschien raar, omdat het niet altijd even plezant met hem was, maar: vader langs de zijlijn. Al begrijpen veel mensen dat niet.’
Ze pakt haar telefoon en laat een fragment van satirisch programma Lubach zien, dat een vriendin een week eerder doorstuurde. In beeld: Krajicek tijdens een training, met aan de zijkant een boze vader die in het Tsjechisch onder andere naar zijn dochter roept of hij haar anders een klap moet geven. ‘Kindermishandeling’, wordt er gezegd in het programma.
‘Als je hiernaar kijkt, denk je: wat is dit voor gestoorde persoon? Hij is echt heel boos. Maar dit is geen kindermishandeling. Ik weet nog dat ik geen zin had in die training. Dat ik met iemand moest spelen die ik niet leuk vond. Hij wist dat het werd gefilmd en probeerde me te prikkelen.
‘Mijn vader was heel streng. Zijn aanpak had soms op een andere, mildere manier gekund. Hij kon zich ook niet altijd goed uiten. Had hij mij soms juist een knuffel moeten geven? Honderdduizend procent.
‘Het draaide voor hem niet om winnen of verliezen, maar om mijn inzet. Hij deed alles voor mij, had het beste met mij voor. Veel mensen vinden dat, nog steeds, moeilijk te begrijpen.
‘Hij is geboren in 1942, een oorlogsbaby, met een heel andere opvoeding. Hij wilde mij sterk in het leven neerzetten. Hij heeft mij nooit mishandeld. Mijn vader is nog steeds niet van het knuffelen en zal me niet opbellen om te vragen hoe het gaat, of over gevoel praten. Maar ik weet dat hij er altijd voor me zal zijn.’
Een doek en kwasten of een tennisbaan en een racket? (2)
‘Als ik niet had getennist, was ik zeker in de kunstwereld geëindigd. In Tsjechië schilder ik uren achter elkaar. Dan zijn de kinderen vaker met mijn familie. Tussen de natuur bij mijn ouders thuis vind ik rust. Ik doe het ook niet op commando. Je voelt het als iemand echt, écht iets – passie, een hart, pijn – erin heeft zitten.
‘Thuis heb ik niks van mezelf hangen. Raar, hè? Geen idee waarom. Ik heb al mijn schilderijen geveild, verkocht of weggegeven aan vrienden. Een paar jaar geleden is er een schilderij geveild voor de Krajicek Foundation voor zeker tussen de 2.000 en 3.000 euro. Dat voelt goed, omdat er veel tijd en liefde in zit, maar ook omdat het fijn is om iets aan te bieden dat een ander kan helpen. Ik denk dat het leven daarom draait: elkaar een beetje helpen.
‘Er zijn nu zeker vijftien tot twintig doeken van mij geveild of verkocht. De eerste tien die ik schilderde gingen naar een goed doel. Ik vond het heel raar om er een prijs op te zetten. Hoe schat je dat in? Beauty is in the eye of the beholder.
‘Maar ik kies de baan en een racket. Schilderen blijft een soort uit de hand gelopen hobby. Tennis heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven en ik hoop ook dat dit altijd zo zal blijven.’
Bekende broer als voorganger: last of zegen?
‘Het is me zo vaak geprobeerd aan te praten, maar ik heb nooit druk gevoeld door het succes van Richard. Al had ik wel net zo’n heerlijke carrière willen hebben. Je denkt toch altijd: het had nog beter gekund. Maar hij denkt weer: als ik nou een paar dingen anders had gedaan, was ik nummer 1 van de wereld geweest. Ook Serena Williams had nog wel meer grandslamtitels willen winnen.
‘Het bizarste wat ik ooit heb meegemaakt, kwam door een grote fan van Richard. Zij woonde in Beverly Hills in een absurd huis van 80 miljoen dollar, met mensen als Tom Cruise als buren. Zij werd ook fan van mij – Richards halfzus van 18.
‘Toen ik in Amerika was, werd ik via haar uitgenodigd om een tennisles te geven. Opgehaald door een mooie auto, rijden door de Hills, langs drie securitypoorten en vervolgens was ik thuis bij Gwen Stefani en Gavin Rossdale, die destijds nog getrouwd waren.
‘Ik lessen met die Gavin – hij was ongelofelijk vriendelijk – op hun tennisbaan, Gwen Stefani verderop bezig met de kinderen, beneden ons zag je die Hills. Er waren een kok en een nanny. Niemand gaat dit ooit geloven, dacht ik ondertussen. Ik wilde zo graag een foto maken, maar als ik dat zou doen, werd ik nooit meer voor iets gevraagd.
‘En dat allemaal omdat ik een gele bal over het net kan slaan.’
Tot en met aanstaande zondag wordt het Libéma Open gespeeld, het grastoernooi in Rosmalen.
1989 geboren in Delft
2003 debuut in het proftennis in Rosmalen
2004 wint jeugdtoernooi US Open
2005 wint eerste WTA-titel in Tasjkent
2006 wint tweede en derde WTA-titel in Hobart en Rosmalen
2007 kwartfinale Wimbledon
2008 hoogste ranking op de wereldranglijst (plaats 30)
2014 halve finale dubbelspel Roland Garros
2015 halve finale dubbelspel Australian Open
2020 pauze van proftennis
2022 WK padel Dubai (10de) & top 100 padel
2024 rentree tennisbaan
2025 officieel afscheid als proftennisser
Michaëlla Krajicek woont met haar partner, tennisser Jelle Sels, in Alpen aan den Rijn. Samen hebben ze twee zoons, Valentijn en Romeo.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant