Blockbusters, tv-series, filmhuisfilms: de Amerikaanse acteur Pedro Pascal is de laatste jaren overal. Wat maakt deze besnorde ‘internetdaddy’ zo goed?
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Het is een anekdote die vaak opduikt bij filmsterren zodra ze eenmaal aan de top staan. In hun pogingen om door te breken in Hollywood stuitten ze eerst op talloze wegversperringen. Bij audities kwamen ze er in hun eerste jaren steeds nét niet doorheen, en dus moesten ze noodgedwongen maar in restaurants en cafés gaan werken om toch nog iets te verdienen.
In het geval van Pedro Pascal is dat niet anders. Ergens begin deze eeuw blijft hij maar achter de feiten aanlopen. Hij speelt hooguit wat verwaarloosbare rolletjes in televisieseries als Buffy the Vampire Slayer, NYPD Blue en diverse Law & Orders, maar van een doorbraak komt het maar niet.
Op het dieptepunt heeft hij nog maar 7 dollar op zijn bankrekening staan. Het is het klassieke verhaal van de filmster-in-wording, die tot de bodem moest gaan om het ultieme te bereiken.
Een ruime twintig jaar later kunnen we gerust zeggen dat José Pedro Balmaceda Pascal (1975) dat ultieme lijkt te hebben bereikt. Want we kunnen niet meer om die charismatische, sympathieke, sexy acteur heen. Pedro Pascal is overal: hij acteert in grote blockbusters als Gladiator II en The Fantastic Four, hij speelt in werk van prikkelende filmhuisregisseurs als Pedro Almodóvar (The Strange Way of Life) en Ari Aster (de later dit jaar te verschijnen politieke satire Eddington) en is hoofdrolspeler in razend populaire televisieseries als The Last of Us en The Mandalorian.
Nieuwste toevoeging aan de Pascal-canon is de romantische komedie Materialists, de tweede speelfilm van Past Lives-regisseur Celine Song. Pascals rol is klassiek in het genre, als nieuwe, perfecte date van hoofdpersonage Lucy (Dakota Johnson), een matchmaker bij een peperduur datingbureau die probeert de perfecte partner te vinden voor rijke figuren.
Zelf heeft ze haar ‘unicorn’ (een term voor de perfecte match, iemand die zowel rijk en knap als grappig en intelligent is) nog altijd niet gevonden, totdat ze op een huwelijk van een cliënt in contact komt met de door Pascal gespeelde Harry. En ja hoor, dit is precies de unicorn die ze zoekt, met z’n charisma, z’n penthouse en z’n geld.
Je kunt het haar niet kwalijk nemen: zodra Pedro Pascal een ruimte betreedt, zijn we allemaal even betoverd. Het is dat typisch ongrijpbare, jaloersmakende filmsterrencharisma. Je móét wel blijven kijken.
Maar natuurlijk zit er ook in Materialists een kwetsbaar randje aan Pascals personage, waarmee er toch meer blijkt schuil te gaan onder dat guitige, charismatische oppervlak dan in eerste instantie het geval leek. In dat opzicht is zijn rol in deze film typisch pascaliaans.
Want zeker, hij is in alles een charmeur en een sekssymbool, maar onder die dikke laag charisma schuilt ook een zwakke plek: die van iemand die zijn geld maar wat graag uitgeeft om zichzelf door middel van operaties nog net iets perfecter te maken.
Craig Mazin, showrunner van The Last of Us (de postapocalyptische serie die van Pascal een nog grotere ster zou maken) vatte het al eens samen in gesprek met het tijdschrift Esquire: ‘Er zijn twee soorten acteurs: de acteurs door wie je geïntimideerd bent, en de acteurs die je mee naar huis wilt nemen, wilt knuffelen en een kop soep wilt geven. Pedro is het allebei.’
In The Last of Us, waarin Pascal in een door zombies gedomineerde wereld een rouwende vader speelt die wordt belast met de zorg voor een meisje dat mogelijk immuun blijkt voor het zombieschap, kan hij zomaar een dozijn (onschuldige) mensen uitroeien, om vervolgens weer de lieve vaderfiguur uit te hangen.
Een topacteur die de mazzel heeft dat hij óók nog eens sekssymbool en internetlieveling is: dat alleen al maakt Pascal tot een van de fascinerendste filmsterren van dit moment. En toch duurde het wel even, voordat hij die status bereikte.
Na de voor hem relatief vruchteloze jaren nul krijgt Pascal pas begin jaren tien langzaamaan meer rolletjes aangeboden. Dan duikt hij bijvoorbeeld ineens (snorloos!) op in een aflevering van Homeland, speelt hij een gastrol in de serie The Good Wife als gladde advocaat, of is hij een kortstondige liefdespartner in de serie The Mentalist.
We zien voorzichtig kenmerken van de ‘totale Pascal’ (charismatisch, kwetsbaar én een beetje gevaarlijk), maar al die eigenschappen blijven nog onder het oppervlak. In deze series is hij tenslotte slechts een van de vele gezichten.
De doorbraak volgt uiteindelijk pas echt in 2014, als Pascal opvalt bij het grote publiek met zijn bijrol als Oberyn Martell in het vierde seizoen van Game of Thrones. Daar zien we ineens de contouren van wat later de ultieme Pascal-rollen zouden worden: sexy, charmant en levensgevaarlijk.
En hoewel het een doodzonde lijkt om aan dat schitterende gelaat van Pascal te komen, is vooral zijn sterfscène in die serie onvergetelijk. Want probeer maar eens níét terug te denken aan het moment waarop zijn ogen tot moes worden geknepen.
Pascal valt ook op als DEA-agent in de eerste drie seizoenen van Netflix-serie Narcos, maar het is toch Game of Thrones dat alles verandert. Zo rond 2014 merkt de acteur plots dat er anders naar hem wordt gekeken.
Het hobbelige, tamelijk lange pad naar die doorbraak past in zekere zin bij zijn onstuimige jeugd. Pascal is negen maanden oud als zijn ouders met hem het regime van dictator Augusto Pinochet in Chili ontvluchten. Hij brengt enkele jaren door in Denemarken, waar veel Chileense vluchtelingen op dat moment asiel aanvragen, om vervolgens naar de Verenigde Staten te verhuizen.
Pascal gaat naar theaterscholen in Orange County en New York. Zijn vader en moeder, een vruchtbaarheidsarts en een kinderpsycholoog, verhuizen halverwege de jaren negentig terug naar Chili. Na de zelfmoord van zijn moeder neemt Pascal definitief haar achternaam aan, ook omdat hij merkt dat Amerikanen vaak moeite hebben met het uitspreken van Balmaceda (de achternaam van zijn vader, die hij tot dan toe gebruikte).
Tussen de vele audities voor reclames en bedrijfsvideo’s door werkt Pascal als ober in hippe New Yorkse restaurants. Daar wordt hij meestal snel ontslagen en leert hij naar eigen zeggen ‘vooral hoe hij écht moest drinken’. Omdat de feedback bij alle afwijzingen hem nét genoeg houvast biedt, besluit hij door te zetten. In gesprek met Esquire: ‘Ik denk dat mijn eigen geloof in mijn doorbraak en mijn gebrek aan talent voor iets anders me op de been hielden.’
Dat doorzettingsvermogen leidt aanvankelijk tot wat gastrolletjes in series, zoals Buffy en Undressed. In die tijd valt hij nauwelijks op, maar nu Pascal een superster is, worden ook die rollen gretig opnieuw onder de aandacht gebracht door zijn vele fans. Bijvoorbeeld door oude scènes te plaatsen op TikTok, zoals die uit Buffy waarin hij een onhandige vlegel speelt die het probeert aan te leggen met het titelpersonage.
Want als we het hebben over Pascal als superster, kunnen we ook niet heen om zijn status als internetlieveling. Los nog van zijn acteerwerk is het ook Pascals persoonlijkheid die aanslaat bij een groot publiek, waarbij hij meer dan eens viraal gaat.
Op sociale media worden dan bijvoorbeeld beelden gedeeld van zijn merkwaardige ‘ochtendritueel’, als Pascal bij Starbucks een ‘grote ijsespresso bestelt met zes (!) extra espressoshots’, of beelden waarop we zien dat hij ‘gewoon’ economyclass vliegt naar het filmfestival van Cannes.
Wat zijn status bij veel fans alleen maar verstevigt, is zijn uitgesproken houding als het gaat om de rechten van transpersonen. Recent droeg Pascal bijvoorbeeld een T-shirt met de pro-trans-slogan ‘protect the dolls’, en op Instagram reageerde hij fel op de Engelse auteur J.K. Rowling, die hij betichtte van ‘afschuwelijk losergedrag’.
Die acties zijn deels persoonlijk ingegeven, onder meer door de grote rol die zijn transgender zus Lux speelt in zijn leven (zij vergezelt hem ook vaak op de rode loper). Pascal is sowieso niet bang om gevoelige kwesties aan te kaarten; zo sprak hij zich onlangs nog samen met andere filmprominenten uit tegen de ‘passieve houding van de filmindustrie’ tegenover de situatie in Gaza.
En dan is er nog zijn status als ‘internetdaddy’, een liefkozende benaming die voortkomt uit zijn charisma, zijn (mode)stijl en zijn humor en zelfspot op de rode loper. De acteur omarmt die benaming zelf maar wat graag. Dan kijkt hij op de rode loper bijvoorbeeld in de camera en zegt hij dingen als ‘I am your cool, slutty daddy’. Als hij een gastoptreden verzorgt in Saturday Night Live roepen castleden dingen naar hem als ‘You are so father’ en ‘We have to make you daddy’.
Die benaming komt dan misschien voort uit zijn imago in het publieke leven, maar toch zeker ook uit de grote, beeldbepalende rollen die Pascal de laatste jaren speelde. Daarbij moeten we vooral kijken naar zijn rollen in The Mandalorian en The Last of Us.
In die eerste serie zien we Pascal eigenlijk zelden, omdat hij voortdurend gemaskerd is. Maar omdat we weten dat hij de figuur achter dat masker is, voelt het vertrouwd, zeker door zijn ‘chemie’ met Grogu (oftewel: Baby Yoda).
In The Last of Us is de ‘vader-dochterrelatie’ complexer, omdat Pascal gaandeweg de serie steeds verder gaat om zijn surrogaatdochter Ellie te beschermen.
The Last of Us-showrunner Mazin over dat vaderlijke van Pascal, in Esquire: ‘Iedereen heeft wel herinneringen aan een vaderfiguur die een positieve rol heeft gespeeld in zijn leven, of juist een gapend gat waar een warme vaderfiguur ontbreekt. Het is een soort nostalgie of verlangen naar een ‘niet-toxische mannelijkheid’, en die heeft Pedro.
‘Hij heeft die gunfactor, maar tegelijkertijd kan hij ook heel goed stoere mannen spelen die slechte, héél slechte dingen doen.’
Regisseurs spelen graag met die veelzijdigheid van Pascal, die schijnbaar moeiteloos schakelt tussen kwetsbaar, charmant, grappig, snoeihard en hitsig. Als we naar zijn oeuvre kijken, zien we dat makers die kwaliteiten steeds beter weten te waarderen.
Hij is de zwijgzame, Clint Eastwood-achtige figuur in The Mandalorian en The Last of Us, de Cary Grant-achtige charmeur in Materialists, de dolkomische wervelwind naast Nicolas Cage in The Unbearable Weight of Massive Talent en de noeste actiester in Gladiator II en The Fantastic Four.
Wat nu nog rest, is die ene rol die zijn carrière écht glans geeft. Zijn cv is nu vooral nog een uitstekend verzamelalbum, zonder absolute hit die eruit springt. Maar als je kijkt naar de immense sterrenstatus die Pascal in nog geen tien jaar heeft bereikt, is het geen gekke gedachte dat ’s werelds favoriete internetdaddy in mum van tijd ook daarin zal slagen.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant