Wie zie je waar? Voor elke muzieksmaak is er wel een festival en elk festival kent een eigen dresscode. NRC maakt een rondgang langs weilanden en illustreert festivalbezoekers van velerlei signatuur.
Hét queer festival van Nederland in het Westerpark is een safespace voor bezoekers van elke gender denkbaar. Hier kan iedereen ongestoord zichzelf zijn. Op zondag is het een Amsterdams incrowdfeestje, op zaterdag zijn er ook hetero vriendinnengroepjes. Dé culinaire klassieker: patat met roze mayonaise.
Hier vind je veertigers die zich nog even jong voelen en op ‘Vlie’ de wangen vol glitters smeren. Ze nemen hun kinderen gezellig mee naar ‘ITGWO’ en zijn eerder deze zomer al gaan glampen in Frankrijk. Eventuele regen trotseren ze in een regenjas gemaakt van gerecycled oceaanplastic.
Geen festival trekt zoveel verschillende generaties als Pinkpop. Hier vind je vaders (zestigers in Korn-T-shirts) die samen met hun dochters (twintigers, vooraan bij Olivia Rodrigo) komen. Er wordt veel meegezongen en weinig geïnstagramd, Pinkpop is verfrissend onhip. Al heeft het wel het meest iconische stukje merch uit de Nederlandse muziekgeschiedenis voortgebracht: het roze vissershoedje.
North Sea Jazz is binnen, en daardoor ook meteen het netste festival in deze lijst. Hier geen modderige regenlaarzen, maar eerder het type lederen schoenen waar ook Hugo de Jonge dol op is – en onder de arm zojuist gekocht vinyl van een Japanse jazzband waarvan het optreden in 1993 toch net iets sterker was. Ter nuancering: North Sea Jazz trekt ook de meest diverse bezoekers in dit verder nogal witte rijtje festivals.
De tijd dat op Lowlands diehard muziekliefhebbers kwamen die drie dagen niet douchten en leefden op een rantsoen van koude knakworsten uit blik is al lang voorbij. Het draait er tegenwoordig om glampen en flaneren. Media als Vogue doen niet voor niks elk jaar verslag van de bestgeklede Lowlands-bezoekers. Veel jonge Randstedelingen (20-35 jaar) met een creatief beroep en nauwkeurig uitgedachte vintage outfits.
Op het grootste festival van Nederland (vorig jaar kwam een record van 265.000 bezoekers naar de Achterhoek) vind je bezoekers van allerlei pluimage. Voor de vrouwen: alles van overall tot minirok. Voor de mannen: óf een T-shirt met een biergerelateerde tekst („poar neem’n!”), óf een blote bast. Al dan niet trots op een paar klompen. Ook favoriet: iets wat refereert aan mascotte Tante Rikie en de ludieke hoed.
Op dit elektronische festival tref je zeker ook aspirant dj’s in het type zwarte outfits waarmee je de Berghain in Berlijn probleemloos binnenkomt. Een quasi-nonchalante mix van obscure Japanse streetwear, curated vintage, Uniqlo en merchandise van platenlabels. Onmisbare accessoire: een flesje water, zeker bij de groepjes jongens die urenlang in de UFO-tent staan te spacen. Al is er ook een slag bezoekers dat voor de natuurwijnbar komt.
Op dit festival voor allerhande heavy muziek komt driekwart van de bezoekers uit het buitenland, dus hier ontmoet je eindelijk de Finse en Chileense metalheads met wie je al járen in een obscure subreddit zit. Ja, er zijn baarden en lange haren. Ja, er zijn jasjes vol patches met bandlogo’s. Vergeleken met de andere (deels vega) festivals in dit rijtje, tieren de vlezige snacks hier nog welig. Liefst gecombineerd met donkere bieren.
NRC blikt vooruit op de festivalzomer: van mini-festival tot mega-act. Kunnen festivals ook duurzaam en horen drugs erbij? Lees alle artikelen over de festivalzomer van 2025.
Source: NRC