De tweede speelfilm van Celine Song is een merkwaardige film over de liefde in tijden van koppelaars en datingapps.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
‘Ik wil een beetje zekerheid, dan komt de liefde vanzelf’, zei Renée Soutendijks Fientje ooit in Paul Verhoevens legendarische schandaalfilm Spetters. Voor matchmaker Lucy (Dakota Johnson) geldt hetzelfde in Materialists, de tweede speelfilm van Celine Song, die in 2023 zo formidabel debuteerde met het liefdesdrama Past Lives.
Lucy koppelt met veel succes rijke, eenzame types, maar komt er zelf niet uit in de liefde. Haar relatie met de weinig succesvolle toneelacteur John (Chris Evans) is gestrand, en daarom zoekt ze nu een man die het ‘totaalpakket’ heeft. Meer nog dan de liefde wil ze zekerheid, het liefst in de vorm van geld, huizen en vakanties.
Materialists is een merkwaardige film. Zeker in het eerste deel lijkt het soms alsof we kijken naar een Katja Schuurman-achtige romantische komedie, maar dan door een net iets kunstzinniger filter. Want ja, natúúrlijk heeft Lucy nog een zwak voor haar ex, maar wat moet ze als ze de steenrijke charmeur Harry (Pedro Pascal) ontmoet? Is hij dan toch haar ‘unicorn’ (iemand die op alle gebieden perfect scoort)?
Net als in Past Lives ontstaat er iets van een driehoeksverhouding, waarbij de hoofdpersoon klem zit tussen haar twee grote liefdes. Maar ja, zo’n situatie zagen we toch al honderden keren in romcoms?
En toch blijkt Materialists anders, vooral wanneer het idee van Lucy’s maakbaarheidsideaal van de liefde op zijn kop wordt gezet, waardoor ze zelf ook aan alles gaat twijfelen. Echte chemie laat zich misschien toch niet vangen in maakbaarheid: je voelt het vanzelf als je van iemand houdt, en juist in dat gevoel kunnen matchmakers en datingapps zelden voorzien, hoezeer Lucy zichzelf dat ook wijsmaakt.
Op die vermaledijde datingapps kun je alle zoekfilters zo perfect mogelijk afstellen, maar vind je daarmee ook de perfecte persoon? En hoezeer je voor jezelf ook ontkent dat die moeilijk te vangen chemie cruciaal is: op de lange termijn winnen dat soort gevoelens het altijd van ratio en statistiek.
Maar ja, dat soort ongrijpbare gevoelens vallen slecht in een moderne samenleving waarin we het liefst zo veel mogelijk controle willen hebben over onze keuzen. En zelfs als je leven dan perfect lijkt, samenwonend, met genoeg geld en vakanties en al: als het eenmaal knaagt, blijft het knagen.
Liefde is niet maakbaar, het is een ongrijpbaar gedoetje dat er soms gewoon is, en zelden een wiskundige formule kan zijn. Dat gegeven maakt Materialists, hoewel niet vrij van imperfecties, tot een fascinerende deconstructie van het maakbaarheidsideaal van daten en de liefde.
Romantisch drama
★★★★☆
Regie Celine Song
Met Dakota Johnson, Chris Evans, Pedro Pascal
116 min., in 143 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant