Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij.
Vorige week waren we een paar dagen in Drenthe. Ik zou koken, maar de spaghetti was op. De supermarkt in het dorp was klein, toch kon ik niet vinden wat ik zocht. Vriendelijk vroeg ik aan de man achter de kassa: ‘Pardon mijnheer, weet u misschien waar de pasta staat?’
De man keek me glazig aan, alsof de vraag zijn hoofd even helemaal leeg had geveegd. Dus ik vroeg: ‘Waor he’j de macaroni?’ Hij wees: ‘Daor.’
Toch goed dat ik aan de verkeerde kant van De Kloof ben geboren, dacht ik ’s avonds nog, toen we naar bed gingen, lekker vroeg met de pfas-kippen op stok, anders hadden we de rode saus zo kunnen opeten, zonder wat erbij. Maar de volgende ochtend, bij het krieken van de dag, de zon kwam prachtig op boven het lelieveld, las ik ineens in de krant dat De Kloof helemaal niet bestaat. Hoe kon dat nou? Had iemand die dan soms verzonnen?
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik keek nog eens, maar zo hadden onderzoekers van het Sociaal en Cultureel Planbureau het gezegd: er bestaat geen kloof tussen stad en platteland. Er was wel wat ongelijkheid meetbaar geweest, maar veel minder dan werd aangenomen. In de Randstad kon je ook genoeg kansenarmoede vinden, en in de rest ook zo veel kansrijke gebieden dat je niet meer over een kloof kon spreken.
Een beetje vreemd was het wel. Hadden ze de grenzen van De Kloof bijvoorbeeld niet veel te nauw om de Randstad getrokken? Ik dacht altijd dat de kansen en de welvaart zich concentreerden in een brede en hoge middenstrook, dwars door het land. De onderzoekers zeggen dat zelf ook. Volgens hen loopt deze ‘kapitaalstrook van Castricum tot Zuidoost-Noord-Brabant’ – een omschrijving die vergeet om de groetjes aan West-Brabant te doen.
Eerder had het SCP al eenzelfde conclusie getrokken, na een vergelijkbaar onderzoek. Toen was het argument dat de ongelijkheidsverschillen in de regio zelf groter zijn dan die tussen de regio en de stad. Ik was niet goed in statistiek, maar ik twijfelde of dat wel ergens op sloeg – de verschillen in gezondheid in het ziekenhuis zijn ook groter dan erbuiten, en toch weet iedereen aan welke kant van de ziekenhuismuren je het beste af bent.
Er zijn welvarende delen in de regio, er wonen arme mensen in de stad – het lijkt alsof dit de SCP-onderzoekers steeds opnieuw verrast. Eerst leggen ze de grenzen van De Kloof verkeerd, vervolgens moet iedereen zich aan zijn eigen kant van de grens ook nog eens zoveel mogelijk aan hun vooronderstellingen houden, anders zien ze geen verschil.
Maar zo strikt werken grenzen niet. De dingen lopen langzaam in elkaar over. Niemand heeft op 1 januari 1900 tegen Gustav Klimt gezegd: ‘Dat schilderij waar je gisteren aan begonnen bent, hè? Dat kun je nog wel afmaken vandaag, maar dan is het geen fin-de-sièclekunstwerk meer. Dat begrijp je zelf ook wel zeker.’
Het was een mooie boel, kortom. Op deze manier hielden we niks over. Alles pakten die westerlingen van je af. Zelfs De Kloof zelf mochten we niet houden.
Laatst was ik op een feestje – laat ik daar maar mee besluiten. We stonden met drie mensen te praten. Iemand uit Amsterdam, iemand uit Doetinchem en ik, woonachtig in Groningen. De Amsterdammer vroeg: ‘Kennen jullie elkaar?’
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant