Alles is strategie bij de VVD, maar wie vertelt Dilan Yesilgöz dat er ook weer een tijd komt ná de verkiezingen?
Nog niet eens zo lang geleden bestond er een VVD die principiële rechtsstatelijke bezwaren had tegen samenwerking met Geert Wilders’ PVV. Mark Rutte schudde ze zo uit zijn mouw, in 2017, in een brief aan informateur Herman Tjeenk Willink.
‘Wilders is in toenemende mate verhard in het afwijzen van de liberale kernwaarden van ons land. Hij heeft stelselmatig bevolkingsgroepen beschimpt en beledigd. (...) Hij ondermijnt instituties die de basis vormen van onze democratische rechtstaat. Hij heeft de Tweede Kamer bij herhaling een nepparlement genoemd. Hij heeft bij voortduring de onafhankelijkheid en daarmee het gezag van de rechterlijke macht ondermijnd door rechters van een politieke agenda te betichten (neprechters).’
Dat is uitstekend verwoord en onverminderd actueel. Maar Mark Rutte – toch ook geen ideologisch scherpslijper – ging dan ook uit van eigen kracht. Hij liep wel af en toe, maar niet voortdurend op zijn tenen om toch maar vooral geen kiezers op de rechterflank voor het hoofd te stoten.
Dilan Yesilgöz echter was in 2023 nauwelijks aangetreden als Ruttes opvolger of zij haalde de blokkade tegen de PVV van tafel. Over de rechtsstaat of ‘liberale kernwaarden’ heeft niemand haar sindsdien nog gehoord.
Ook in haar brief aan de VVD-leden kwamen ze zondagavond niet aan bod. De blokkade van de PVV is dan wel terug, maar Yesilgöz houdt het op de praktische bezwaren: met Wilders valt niet te werken. ‘Met zijn roekeloze gedrag, met zijn gebrek aan serieus uitgewerkte ideeën: keer op keer blijkt zijn eenmanspartij incapabel te zijn en niet te kunnen, maar vooral niet te wíllen leveren.’
De electorale strategie ligt er dik bovenop: stem op ons als u PVV-beleid wil dat wél wordt uitgevoerd. Yesilgöz’ weigering om afstand te nemen van Wilders’ recente tienpuntenplan voor het asielbeleid, waarin meermalen de rechtsstaat opzij wordt gezet, past daar naadloos in. Het maakt intussen wel nieuwsgierig naar waar dit eindigt, want als het zo doorgaat nadert het moment dat ándere partijen niet meer met de VVD willen regeren omdat die de ‘liberale kernwaarden van ons land’ onvoldoende onderschrijft.
Het is een teken aan de wand dat Yesilgöz zich in haar brief ideologisch scherper afzet tegen GroenLinks-PvdA dan tegen de PVV. Frans Timmermans krijgt het verwijt dat zijn partij ‘staat te juichen als er bedrijven vertrekken’, ‘het migratie- en integratieprobleem ontkent’, ‘geweld nuanceert wanneer dat in het ideologische straatje past’ en ‘eist dat gewone, hardwerkende Nederlanders hun leven aanpassen naar hoe de radicalen het willen’.
Dat is een groteske karikatuur van de werkelijkheid, die bovendien grote vragen oproept over hoe de VVD de volgende regering eigenlijk voor zich ziet als Wilders niet mee mag doen en Timmermans nog erger is. Yesilgöz schildert zichzelf in een heel benauwd hoekje waaruit het straks lastig ontsnappen is.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant