Zijn collega’s lieten Cristiano Ronaldo warme tranen van vreugde huilen, want zij wonnen namens Portugal de finale van de Nations League, na strafschoppen tegen Spanje.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Ronaldo was al een tijdje gewisseld, toen de strafschoppen zich aandienden, na de 2-2 na 120 minuten. Zijn 2-2. Hij keek toe, zag Alvaro Morata missen in naam van Spanje en Ruben Neves de vijfde maken voor Portugal. Portugal won daarmee de Nations League voor de tweede keer, na de ouverture in 2019 in de finale tegen Nederland. Een prijs dus ook voor die ene Spanjaard aan de zijde van Portugal, bondscoach Roberto Martinez.
Ronaldo dus, altijd Cristiano Ronaldo, de speler voor de eeuwigheid. De doelpuntenmachine uit Funchal was al een paar jaar international toen de ster van de nieuwe generatie Lamine Yamal werd geboren; 40 jaar is Ronaldo inmiddels, de haren strak achterover gekamd op de karakteristieke kop. Aanvoerder, natuurlijk. Wat anders.
Soms is het net of de aanvaller van Al-Nassr maar een beetje meeloopt als het om echt hedendaags topvoetbal gaat. Dan denk je: ach Ronaldo, waarom doe je jezelf dit nog aan? Dan oogt hij stram. Hij loopt ook niet meer zoveel als voorheen en maakt veel misbaar als iets hem niet zint, als hij de bal niet krijgt.
Wanneer gaat bondscoach Roberto Martinez hem wisselen? Maar dan opeens duikt hij weer op de goede plaats op, zoals zondag na een uur in München, tijdens de finale van de Nations League. Na een van richting veranderde voorzet van Nuno Mendes zet hij verdediger Marc Cucurella simpel weg en scoort handig van dichtbij, met de binnenkant van de voet.
En dan gaat het dus toch weer over Ronaldo, zeker als later de beslissing valt bij de strafschoppen. Over het eeuwige leven van Ronaldo, die veel minder snel slijt dan menig andere topsporter, ook dankzij zijn ongelooflijke regime van training en volharding, van ambitie. Een paar dagen eerder in de halve finale had hij de winnende treffer gemaakt tegen Duitsland; 138 doelpunten in 219 landenwedstrijden is het saldo nu; het is ongekend. Het zijn cijfers om van te duizelen.
In de 88ste minuut volgde de onvermijdelijke wissel, toen hij licht aangeslagen naar de kant wandelde, ten gunste van Gonçalo Ramos. De verlenging was aanstaande. Ronaldo keek vanaf de bank toe, met lege stoeltjes naast hem. Peinzend, met steeds meer spanning in het lijf. Bij de strafschoppen even met het hoofd op de schouder van een collega. En toen de strafschoppen waren gewonnen, barstte hij uit in onbedaarlijk gehuil. Hij knielde en vierde even feest met zichzelf.
De zege op Spanje, met de 20-jarige Dean Huijsen als uitstekende centrale verdediger, was ook een bewijs hoe dicht de Europese top bij elkaar zit. Oranje speelde zijn beste interlands van de laatste jaren in de kwartfinales van de Nations League tegen Spanje, in maart, na 2-2, 3-3 en een verloren strafschoppenserie. Het krachtsverschil was minimaal, zoals het ook zondag in de Allianz Arena klein was. Maar nu verloren de Spanjaarden van elf meter.
Het was niet de finale van Lamine Yamal, veel minder in elk geval dan die van de in elk geval scorende Cristiano Ronaldo, mannen met in feite twee generaties voetballers verschil; 17 en 40 jaar.
Het was, vanuit Portugal bezien, de finale ook van Nuno Mendes, de spectaculaire linksback, een van de uitblinkers ook van Paris Saint-Germain, de winnaar van de Champions League. Hij scoorde, gaf de voorzet op Ronaldo en nam de strafschop onberispelijk. Het is sowieso een genot om hem te aanschouwen.
Het was ook de finale van de topspelers van Real Sociedad, die ook vorig jaar tijdens het EK zo’n prominente rol vervulden. Middenvelder Martin Zubimendi, begeerd door veel topclubs, en spits Mikel Oyarzabal scoorden voor Spanje. Spanje won na de kwartfinale tegen Nederland de halve finale met 5-4 van Frankrijk, na een voorsprong van 5-1. In die zin zijn de Spanjaarden kwetsbaar, met al die tegengoals.
De wedstrijd in München was meer spannend dan sprankelend, en zeker tegen het einde namen de krachten zienderogen af. Spanje nam voor rust twee keer een voorsprong, eerst door een prachtige aanval, waarvan alleen de fase voor de afronding van Zubimendi een beetje rommelig was. Ook de andere aanvallen met doelpunten waren fraai. Nuno Mendes was vrij, dribbelde en schoot diagonaal in (1-1). Oyarzabal, met een schitterend hakje bij de aanloop van de eerste Spaanse treffer betrokken, rondde het prachtige passje van Pedri beheerst af. Na de treffer van Ronaldo gebeurde niet meer zoveel.
Een van de grootste voetballers in de geschiedenis ging nerveus vanaf de kant zitten wachten op de ontknoping. Portugal won. Hij won, en dus was hij toch weer beslissend geweest. Zelfs zonder strafschop te nemen.
Source: Volkskrant