De rubriek Beeldvormers onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt. Deze week: een ontmoeting volgens het boekje, op een rode loper en vol oprecht aandoend enthousiasme.
Kun je jaloers zijn op andermans politici? Jazeker, is het antwoord na de afgelopen week. Terwijl Circus Schoof zich van zijn lelijkste kant liet zien en het met de dag duidelijker werd (voor zover dat nog niet duidelijk genoeg was) dat het aan elkaar hing van haat, opportunisme en beledigende onkunde, keerde ik onwillekeurig steeds terug naar de foto van de ontmoeting tussen Roberta Metsola en Mette Frederiksen, respectievelijk de Maltese voorzitter van het Europees Parlement en de premier van Denemarken.
Een ontmoeting volgens het boekje in de statige Christiansborg in Kopenhagen, op een rode loper en vol oprecht aandoend enthousiasme. Alles klopt aan de foto die Mads Claus Rasmussen op dinsdag nam: de lange, uitgestrekte armen van de twee vrouwen bovenaan de trap, hun grafische kleding en bewegingen – alsof ze in een jarentwintig-Bauhaus-opera spelen – en de twee lachende mannen die in het kielzog van Metsola de trap op komen lopen, beiden net gefotografeerd wanneer hun ogen dicht zijn. Veegt die ene nu tranen van het lachen uit zijn gezicht? Ik hou het erop. Het oogt allemaal zo ouderwets gezellig. Zo constructief. Zo … volwassen.
En ja-ha, ik weet het, ook Metsola en Frederiksen zijn politici en politici doen bij uitstek aan beeldvorming. Ook deze twee, die heus ook weleens te betrappen zijn op berekenend gedrag, op onverwachte tournures en dubieuze denkbeelden (hoewel Metsola in haar huidige functie de Europese pro-abortushouding steunt, heeft ze in het verleden altijd tegen het recht op abortus gestemd, om maar wat te noemen). Maar dit opgewekte beeld toont tenminste wel twee mensen die zichtbaar zin hebben in hun samenkomst en dat wat hun tweeën hierna te wachten staat: een urenlange vergadering met een heleboel mensen aan lange tafels en, waarschijnlijk, net iets te weinig zuurstof.
Er was dan ook een hoop te bespreken. Zo is Denemarken de volgende voorzitter van de Raad van de Europese Unie. En na afloop van de bilaterale bijeenkomst kondigde Frederiksen aan dat de verdediging van Europa tegen de Russische dreiging bovenaan haar prioriteitenlijstje staat en dat Denemarken daarom afstapt van haar eerder zo bekritiseerde krenterigheid ten opzichte van de defensie-uitgaven. Daarmee neemt het land afstand van de informele groep die bekend werd onder de naam ‘the frugal four’ (de zuinige vier), vier landen die de hand stevig op de Europese knip wilden houden en die nu misschien moet worden herbenoemd als ‘the thrifty three’: Oostenrijk, Zweden en … Nederland.
Metsola was het grotendeels eens met Frederiksen, verkondigde ze achteraf, maar benadrukte dat de nieuwe Europese investeringen niet ten koste mochten gaan van andere belangrijke zaken. ‘Op dat punt moeten we tot een compromis zien te komen’, zei ze. Dat zeg ik toch: volwassen.
Dus ja. Aan alle kanten is dit een foto die het bange, smalle Holland, dolgedraaid achter de eigen, hoog opgetrokken dijken, op dit moment ver achter zich laat. Of eigenlijk moet ik zeggen: het bééld van dit land, gecreëerd door politici – en nee, niet álle politici – die hun eigen ego bovenaan plaatsen, wetten bedenken die gestoeld zijn op hun persoonlijke gekrenktheid en die nu zonder scrupules onderaan de trap wachtgeld gaan zitten innen, onderwijl roepend dat ‘heel Nederland’ een asielstop wil.
Heel Nederland? Hou toch op. Ik ken er toevallig een heleboel die de trap óp willen. Mag dat eindelijk eens?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant