is columnist voor de Volkskrant.
In Sint Willebrord, een dorp tussen Roosendaal en Breda, stemde twee jaar geleden 74 procent van de inwoners op de PVV. Een landelijk record, en ja, dat kan bij de volgende Tweede Kamer-verkiezingen zomaar opnieuw gebeuren. Daarover straks meer. Nu eerst iets over rolluiken.
Niet alleen de kerk met processiepark en nagebouwde Lourdesgrot zijn hier beeldbepalend, maar ook de rolluiken. Willebrord is, zoals inwoner Fred de Jonge zegt, ‘rolluikcity’. Met zo’n typering doe je een dorp algauw tekort, we moeten bovendien niet psychologiseren. Maar het is een feit dat veel huizen rolluiken voor de ramen hebben, uitgevoerd in wit of bruin staal, ook overdag op zijn minst halfgesloten.
Rolluiken zijn de investering waard om de volgende redenen:
- Privacy. Je hebt geen inkijk.
- ’s Zomers houden ze de warmte buiten.
- ’s Winters houden ze de warmte binnen, het scheelt op de energierekening, ‘dat merk je echt’.
- Veiligheid. ‘Als een inbreker het toch probeert, hoor je het rolluik rammelen.’
Willebrord is ‘anders’ dan andere kerkdorpen in de omgeving. Het ‘eigen ik’ is groot, zegt Fred, die geldt als import, want hij komt uit Rotterdam. Als buitenstaander moet je je hier ‘aan hen aanpassen’, maar dan is het heerlijk wonen.
Van de PVV moet hij zelf niets hebben. Wat zijn dorpsgenoten kenmerkt, is de angst om alles kwijt te raken, schat hij in. ‘De mensen hebben allemaal keihard gewerkt. Omdat ze zelfstandig waren, hebben ze geen pensioen. Ze zijn bang dat een ander meer heeft dan zij.’
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Met 74 procent PVV-stemmen zou je misschien verwachten dat Willebrord een overlastgevend asielzoekerscentrum kent, zoiets als het aanmeldcentrum in Ter Apel. Geen sprake van. De enkele migranten hier zijn vooral Polen, en dat zijn ‘harde werkers’.
Dit is een wit, hecht en sociaal dorp met een groot verenigingsleven. Beroemd is de W.W.V. Willebrord Wil Vooruit, de wielervereniging die volgend jaar tachtig jaar bestaat. Al meer dan een halve eeuw wordt elk voorjaar rondom Willebrord een eigen koers verreden. Dit jaar was het spannend of het zou lukken, maar de wedstrijd ging toch door – kwestie van samen de schouders eronder zetten.
Politiek? De kabinetsval? Dat boeit hier niet zo. ‘Politiek doet me niets’, vertelt een zelfbenoemde ‘echte Willebrorder’ in zijn perfect onderhouden tuin. Hij knipt het gras nog net iets fraaier. ‘Goed met elkaar overweg kunnen, dat wel. Plezier ook en een beetje sport.’
Anja Verstijlen, hier geboren, stemde op Geert Wilders. En hoe het nu gaat, dat hij de stekker uit het kabinet trekt, dat vindt ze ‘lastig’. ‘Want hij krijgt geen medewerking van de andere partijen. Ik denk dat het heel moeilijk is om dan iets waar te maken.’
Nee, de PVV-leider heeft voor haar niet afgedaan. Hoe moet je dat uitleggen? ‘We kunnen er lang over praten. Zijn haar, dat is natuurlijk stikdood. Maar voor de rest is het een goede man en hij zegt wat hij denkt, daar hou ik van.’ Wat hij zegt, vooral over ‘de buitenlanders’, dat vindt zij ook.
Haar broer Joop, die zich van politiek afzijdig houdt: ‘Er zijn buitenlanders die kunnen werken, maar als het werk gedaan is, dan worden ze anders.’ Hij heeft een zoon met een beperking. Die werkt, het gaat goed met hem, maar waar moet hij later wonen? Er wordt voor mensen zoals hij een project gebouwd, ‘maar dat is samen met statushouders. Moeten we dat willen?’
Politiek leeft hier ‘minimaal’, zegt Anja. Maar weet je wat het is in Willebrord? Jaren geleden stemden ze ook allemaal op dezelfde, alleen toen was het op een andere man: Pim Fortuyn. ‘We hebben toen massaal op hem gestemd.’
Je kunt je voorstellen wat hier gebeurt als Wilders zou zijn uitgerangeerd: dan gaan de stemmen naar weer een andere politicus die zegt wat hij denkt. Maar zover is het niet, voorziet Joop. ‘Over tien jaar doet Wilders nog precies hetzelfde.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns