Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Een vriend ging trouwen en mijn vrouw en ik waren uitgenodigd. Bruiloften laten altijd goed zien wat precies de status van een vriendschap is. Deze vriend in kwestie en ik zijn nooit heel close geweest, maar we mogen elkaar wel graag. Ik was uitgenodigd voor het feest, maar niet voor de ceremonie en het diner. Dat was goed, omdat er dus wederzijds geen misverstanden zijn over onze vriendschapsstatus. Een uitnodiging voor het diner en de ceremonie had ik gewaardeerd, maar op basis van mijn vertoonde spel de afgelopen jaren niet verdiend.
Nadat de open bar open verklaard was, fladderde ik heen en weer tussen de dansvloer en het dakterras, waar gretig gerookt werd. Zelf rook ik al een jaar of tien niet meer, maar ik kan de geur van een vers opgestoken sigaret nog onverminderd waarderen. Daarom hing ik als een bronstig hert snuivend om de rokers heen (onder wie ook mensen die ik nooit eerder gezien had). Fluisterend: ‘Ja, steek ‘m maar lekker aan. Juist, juist.’
Weer binnen kwam ik een oude bekende op de dansvloer tegen. Ze heette … god, hoe heette ze ook alweer? En ik kende haar van … fuck, waar kende ik haar ook alweer van?
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
We raakten aan de praat.
‘Hee! Jij hier?’
‘Ja, ik hier!’
‘Dat is lang geleden. Hoe gaat het met jou?’
‘Heel lang geleden, bijna twintig jaar? En hoe gaat het met jou?’
‘Uitstekend!’
‘Met wie ben je hier?’
‘Nou, dit is mijn vriend en die kent het bruidspaar van … (dit stuk ben ik vergeten).’
‘Oh, wat een toeval zeg.’
‘En jij? Ben je hier met je vrienden?’
‘Ja joh! Ze staan buiten te roken, ga je mee? S. is er ook!’
S. móést ze nog kennen, want daar had ze een keer mee gezoend.
Door haar mee te nemen naar mijn rokende vrienden, die uiteraard enthousiast haar naam zouden roepen, zou ik gered zijn en zouden de herinneringen vanzelf terugkomen. ‘Kijk’, zei ik, ‘hier zijn ze’. Maar ze reageerde een beetje zo van ‘oh ja hoi’. S. bleek ze niet te kennen. Ze was dus niet degene die ik dacht dat ze was. Problematisch. Radeloos sprak ik verder met haar. Koud zweet vormde zich op mijn haargrens, die gaandeweg het gesprek steeds verder naar achteren week. Ik zocht naar aanwijzingen, maar werd niets wijzer. Totdat ik besloot haar mee naar binnen te nemen en haar kennis te laten maken met mijn vrouw. Die was in een diep gesprek verwikkeld, maar deze nood brak wet. ‘Ik moet je echt even aan iemand voorstellen’, schreeuwde ik – om boven de muziek uit te komen, maar ook uit wanhoop.
Ze schudden elkaars hand en toen ze haar naam zei, viel alles eindelijk op zijn plek. Ik had mijn vrouw zojuist voorgesteld aan de beste vriendin van mijn ex.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant