Een eerbetoon aan The Smiths, de loftrompet voor Oscar Wilde, het genot van een typemachine en hoeden van Borsalino, en dat alles in de rust van een Amsterdams hotelterras met de man die weet wat escaleren is: Pete Doherty is een wervelende Weekendgids.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Een paar maanden eerder was het toch nog misgegaan. Pete Doherty was in Amsterdam om met zijn band The Libertines in Paradiso op te treden en zou ’s middags tijd vrijmaken om met Volkskrant Magazine zijn culturele voorkeuren te delen. Op het laatste moment kwam daar het telefoontje dat de Britse zanger/gitarist er wegens fysiek ongemak toch van af moest zien.
Onze gids dit weekeinde is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin een bekend persoon (op velerlei terreinen) uit binnen- of buitenland ons gidst langs zijn of haar favorieten.
Hij moest zijn krachten sparen voor het concert, dus kon de fotograaf zijn spullen weer inpakken en de interviewer onverrichter zake naar huis.
Wellicht dat Doherty zijn afspraak eind april wel kon nakomen, wanneer hij voor een soloconcert in de Melkweg geboekt stond, was de boodschap.
Veel vertrouwen hadden we er niet in. Doherty (46) stond niet bepaald bekend als betrouwbaar. In 2004, toen The Libertines het met hun tweede album echt leken te gaan maken als een van de meest opwindende Britse gitaarbands van hun generatie, werd hij uit de band gegooid. Zijn verslaving aan crack en andere drugs had hem tot een onberekenbaar sujet gemaakt zodat zelfs zijn maatje, zanger/gitarist Carl Barât, met wie hij eind jaren negentig The Libertines had opgericht, niet meer met hem verder wilde.
Doherty kwam daarna vooral in het nieuws door aanvaringen met justitie of zijn relaties met beroemdheden als het model Kate Moss.
Hij richtte een nieuwe band op, Babyshambles, en stond de pers te woord in aftandse kraakpanden omringd door drugsparafernalia. Ondanks zijn snel verslechterende fysieke toestand bleef hij muziek maken en kwam het in 2015 zelfs tot een eerste Libertines-reünie.
De gruizige rock-’n-rollband werd in eigen land populairder dan ooit. Rafelige maar melodieus sterke liedjes als Time For Heroes en Don’t Look Back Into The Sun waren uitgegroeid tot anthems van een generatie. Carl en Pete traden weer samen op, maar van zijn verslaving was Doherty nog lang niet af. Nieuwsberichten over drugsgerelateerde arrestaties doken met een zekere regelmaat op in de Britse tabloids, wat Doherty er niet van weerhield om muziek te blijven maken. Met bands als Babyshambles of de Puta Madres, of onder eigen naam, die hij voor zijn soloprojecten tot Peter Doherty had omgedoopt.
Van Peter Doherty verscheen onlangs zijn vijfde en beste album Felt Better Alive. De titel vertelt precies hoe hij zich voelt, zegt hij wanneer hij zich in de lobby van een Amsterdams hotel meldt. Ja, daar is hij dan toch. Zijn vrouw Katia en hun 2-jarige dochtertje Billie-May vermaken zich met de hond Gladys op het terras, terwijl een goedgeluimde Doherty honderduit begint te praten over zijn gezondheid: ‘Moeizaam, maar ik ben al bijna zes jaar clean’; zijn muziek: ‘Ik ben de laatste jaren productiever dan ooit’; zijn eigen platenlabel Strap Originals: ‘Er zijn echt heel veel geweldige nieuwe gitaarbands’ en natuurlijk ook over The Libertines, met wie hij vorig jaar een vierde album maakte dat op de eerste plaats van de Britse hitlijst binnenkwam.
‘Ik verdeel mijn tijd nu tussen de soloprojecten en The Libertines. Met de band gaat het nu heel goed, maar het voelt een beetje alsof ik werknemer ben in een bedrijf waarvan ik de baas niet ben. Ik wil onder eigen naam blijven optreden. Het liefst zou ik voor ieder concert van The Libertines een set met eigen liedjes spelen, maar dat wil de rest niet. Dus doe ik het zo.’
Gewoon even touren met zijn vrienden, omringd door familie en met zijn vriend Jai Stanley als tourmanager. ‘Jai en ik kennen elkaar al vanaf de lagere school. Samen draaiden we thuis platen van The Smiths, van wie we allebei toen al enorme fans waren. Jai en mijn vrouw Katia hebben me van de afgrond gered, dat mag je best zo zeggen. Van mijn verslaving kom ik nooit echt af, maar ik geef er nu al jaren niet meer aan toe. Zeker nu we Billie-May hebben, voel ik me gelukkiger dan ooit.’
‘Weet je waar ik ook zo blij van word? Mike Joyce, de drummer van mijn favoriete band The Smiths, speelt nu bij mij. Ik vond het eerst best intimiderend, met een oude held in de tourbus en op het podium. Maar toen hij zei dat hij ook mijn liedjes mooi vond, was het ijs gebroken.’
‘Natuurlijk komt mijn favoriete nummer van The Smiths. Dit was de eerste band die mij als jongetje echt wist te raken. Ik was 8 toen ze uit elkaar gingen, dus ik kan niet zeggen dat ik hun glorietijd bewust heb meegemaakt.
‘Toen dit liedje op single uitkwam, bestond de band ook al niet meer. Het was het eerste singletje dat ik van mijn zakgeld mocht kopen, daarom is het me extra dierbaar. Maar het is niet mijn favoriete nummer van The Smiths. Dan kies ik toch voor Pretty Girls Make Graves of Still Ill. Hoewel, ik vind eigenlijk alles geweldig van ze. Echt, The Smiths hebben domweg geen minder liedje gemaakt. En Morrissey eigenlijk ook niet. Nou ja, niet alles is even briljant misschien, maar zelfs een minder Morrissey-liedje doet me nog altijd meer dan de meeste popmuziek.’
‘Mijn liefde voor Oscar Wilde begon in dezelfde tijd dat ik obsessief Smiths-fan werd. Zeg maar toen ik een jaar of 14 was. Toen draaide ik met Jai na school plaatjes en las ik oude interviews met Morrissey die het veel over Wilde had.
‘Net als The Smiths heeft ook Oscar Wilde mijn leven veranderd. Door hem ben ik van literatuur en vooral van poëzie gaan houden. Teksten als De Profundis en The Ballad of Reading Gaol die hij aan het eind van zijn leven schreef, maken nog altijd een diepe indruk op me.
‘Hij bracht lange tijd in de gevangenis door en schreef daar indringend over. Ik ken de gevangenis ook van binnen en ben daar helaas ook weleens beland, maar zou mezelf op geen enkele manier met hem willen vergelijken.
‘Wat een ijdeltuiterij zou dat zijn zeg. Deze man was een genie die gestraft werd voor wie hij was. Vergeleken met hem ben ik een sneue prutser.’
‘Ik run met Jai al enkele jaren een eigen platenlabel, Strap Originals, waar ook mijn nieuwe album Felt Better Alive op uitkomt. We zijn dat ooit begonnen omdat we zelf fan zijn van vinyl en andere geluidsdragers. Wat is er nou leuker dan een plaat met je eigen liedjes te kunnen vasthouden, showen en die na afloop van concerten te verkopen?
‘Bovendien vinden we het leuk om bands te ontdekken en mee te nemen als support act. Er zijn nog altijd talloze goeie bands en artiesten die wel wat aandacht verdienen, daar brengen wij graag een plaat van uit.
‘Zo ook van Real Farmer, die ik niet noem omdat ze uit Nederland komen, maar omdat ik ze echt geweldig vind. Soms moeten Jai en ik elkaar van een band overtuigen, maar in het geval van Real Farmer wisten we allebei meteen dat we een plaat met ze wilden maken. Je mag het zelfs een indie-supergroep noemen, want zitten er geen bandleden van Personal Trainer en kom, hoe heten ze, Lewsberg, in? Hun album Compare What’s There is een van mijn favorieten op ons label.’
‘Mijn vrouw doet van alles in de filmwereld. Ze regisseert, produceert en doet ook camerawerk. Ik ga vaak met haar naar de bioscoop, maar een filmkenner ben ik niet. Liever kijk ik ook naar oude series op tv. Mijn favoriet is Columbo, gespeeld door Peter Falk. Ik vind alles aan die eerste series uit de jaren zeventig geweldig. Niet alleen de plots, dat je als kijker al weet wie de moord gepleegd heeft en dat het erom gaat hoe Columbo met zijn verkreukelde regenjas, oude Peugeot en sigaar de dader vindt, maar ook de beelden van Los Angeles en de mode en de auto’s zijn geweldig. Een van mijn favorieten is die waarin John Cassavetes, die zelf ook een groot regisseur was, een dirigent speelt (Etude In Black, 1972). Die chemie tussen Falk en Cassavetes is geweldig. Ze waren bevriend en Falk speelde ook weleens in Cassavetes’ films.’
‘Ik ben een echte hoedenman. Ik ga nooit op tour zonder een paar Borsalino’s of strohoeden van Fedora. Ik draag nu een oude hoed van John Lennon, ja echt. Alleen jammer dat mijn hond erin heeft gebeten, dat zal de waarde verminderen.
‘Altijd als ik in een grote stad ben, ga ik op zoek naar dezelfde dingen. Een hoedenwinkel en een kleermaker staan bovenaan het lijstje. Dat zal wel met mijn leeftijd te maken hebben. Vroeger gaf ik weinig om kleding. Fred Perry-shirts droeg ik graag, verder maakte het me niet veel uit. De laatste jaren geef ik meer om een soort dandy-look. Ik treed altijd op in pak en ga zelden de straat op zonder hoed of wandelstok, die helaas noodzakelijk is want ik ben de laatste jaren slecht ter been.’
‘In andere steden ga ik ook altijd even op zoek naar winkels waar ze oude schrijfmachines verkopen. Ik ben nogal ouderwets ingesteld en heb geen laptop, zelfs geen smartphone.
‘Wachtwoorden vergeet ik en telefoons raak ik altijd kwijt. Maar ik neem op tour altijd mijn draagbare typemachine mee. Wil je hem zien?
‘Ik gebruik hem veel en typ er mijn songteksten mee. Ik vind het ook gewoon een mooi ding. Zo’n klassieke Olympia is echt fijn om naar te kijken als je in je hotel niet kunt slapen. Papier erin draaien en wie weet komt er wat. Heel veel van mijn nieuwe liedjes heb ik op deze machine geschreven.
‘Ik had toen Katia zwanger was zo veel inspiratie dat de liedjes er achter elkaar uit rolden. Die kwamen op zowel het nieuwe Libertines-album als op Felt Better Alive terecht en ik heb er nog veel over. Nu we Billie-May hebben, komt er van schrijven wat minder, maar alleen al door naar haar te kijken krijg ik bijkans poëtische gedachten.’
‘Ik hou van alle grote Europese steden waar je de geschiedenis van de gebouwen af kunt lezen. Ik kies toch voor Londen, omdat dit de stad is van de voetbalclub Queens Park Rangers waar ik al sinds mijn kinderjaren fan van ben.
‘Maar vooral omdat ik er zowel de mooiste als mijn slechtste tijden heb gekend en er toch steeds weer blij van word. Mijn zwartste heroïnejaren speelden zich daar af, toch kan ik geen hekel aan de stad krijgen. Iedere paar jaar is er weer een andere wijk in de mode en alles wordt schreeuwend duur.
‘Maar dan loop ik door Camden en zie ik de leukste platenwinkels en de gezelligste pubs, die ik elders in de stad niet tegenkom. Ik zou ook New York kunnen noemen, maar daar mag ik niet meer heen. Ik krijg als ex-junkie geen visum meer. De laatste keer in 2010 had ik er wel een, maar ik werd door de politie meteen opgesloten en teruggestuurd. Tien uur in de cel en onder politiebegeleiding terug naar het vliegveld. Ik denk niet dat ze me snel weer binnenlaten.’
‘Mijn vrouw Katia is Frans en we wonen in het prachtige plaatsje Étretat aan de Normandische kust. Ik geniet van het leven daar. Niets mooiers dan op zondagmorgen op vlooienmarkten zoeken naar oude Penguin-pockets.
‘En dan het uitzicht. We wonen aan de punt van een van de falaises, witte krijtrotsen. Daar heb ik het mooiste uitzicht ter wereld. Als je me vraagt wat mijn favoriete kunstenaar is, antwoord ik braaf Vermeer, of Banksy. Maar eigenlijk ontvouwt het mooiste canvas ter wereld zich iedere morgen bij ons thuis in Normandië.
‘Alle grote Franse schilders uit de 19de eeuw kwamen er en ook schrijvers als Victor Hugo en Guy de Maupassant deden er inspiratie op.
‘Ik denk weleens dat deze plek me heeft gered. Ik ben er met Katia, Billie-May en mijn honden zielsgelukkig, en word daar dagelijks geïnspireerd door alles wat ik om me heen zie.’
12 maart 1979 Geboren in Hexham, Engeland.
1996 Verhuist naar Londen en gaat Engelse letteren studeren aan de University of London.
1999 Stopt met studie en ontmoet Carl Barât met wie hij The Libertines opricht.
2002 Debuutalbum Up The Bracket van The Libertines.
2004 Wordt na de opnamen van tweede album The Libertines uit de band gezet.
2005 Brengt met nieuwe band Babyshambles eerste van drie albums uit, Down in Albion.
2009 Eerste solo-album Grace/Wasteland.
2010 The Libertines komen voor enkele grote festivaloptredens bij elkaar.
2015 Derde album van The Libertines, Anthems for Doomed Youth.
2024 All Quiet on the Eastern Esplanade, het vierde album van The Libertines, komt op 1 binnen in de Britse albumhitlijst.
2025 Vijfde solo-album Felt Better Alive.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant