Zo kon het dus ook zijn met een meisje, merkte André als jonge twintiger. Hij was altijd een twijfelaar geweest, maar niet bij háár. Hij zou haar de rest van zijn leven blijven missen.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
André (74): ‘Begin jaren zeventig ontmoette ik Connie bij een bezettingsactie op de universiteit van Nijmegen. Ik zag haar pas toen we op het punt stonden de actie te beëindigen. Het was voorjaar maar het begon al te schemeren, dus het moet een uur of acht ’s avonds zijn geweest. Buiten verzamelde zich dreigend de politie, ik had me al eens laten arresteren en voelde niets voor een tweede keer. We stonden samen voor het raam en keken naar de busjes. Ik was 22, zij was eerstejaars en 19. Dat was het dan, zeiden we tegen elkaar, laten we gaan. Toen heb ik haar gezoend.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Heel raar eigenlijk, ik zoende nooit zomaar meisjes, ik was eerder een beetje verlegen, al kon ik als de situatie erom vroeg wel een stap zetten. Kennelijk vroeg deze situatie erom. We stonden op de achtste verdieping van het Psychologisch Lab. Mijn eigen vakgroep zat daar ook, misschien was het de spanning van de bezetting in combinatie met het thuis zijn op deze plek die me vrijer deed voelen dan anders. Ze was een stuk kleiner dan ik, niet langer dan 1.65, ze had een heel vrolijk gezicht en lang haar in een paardenstaart. Slank was ze ook, met ronde heupen en niet al te grote borsten.
‘Het zoenen dat zich even later in het studentencafé voortzette, had weinig gewicht en was in die gewichtloosheid juist zo hallucinerend. We zaten op rode en appelgroene kunststoffen kubusblokken en toen ze merkte dat ik een erectie kreeg, begon ze stevig over mijn kruis te wrijven. Dat alles met dezelfde speelsheid waarmee ze was ingegaan op die eerste zoen. Het verbaasde me dat een meisje dit initiatief nam, en die nacht ben ik met haar meegegaan, naar haar kamer in een studentenhuis. Ik heb wel zin om paardje te rijden, zo verwoordde ze haar verlangens, en ik werd daar blij van, want ik was gewend dat seks zwaar en ingewikkeld was.
‘Ik kwam net uit een relatie die na twee jaar op een onverwachte en onaangename manier was geëindigd, en haar woorden deden me denken aan een spel, iets wat leuk was om te doen, iets waar natuurlijk zorgvuldigheid aan te pas kwam, maar zonder al te veel striktheid en strengheid. Ze kroop boven op me en liet me voelen hoe ze door de spiersamentrekking van haar vagina mij kon aftrekken.
‘Na die eerste ontmoeting begon ze me op te zoeken in het dorp aan de Maas waar ik met andere studenten woonde. Als ze zin had om te vrijen kwam ze aangefietst en dezelfde dag nog ging ze weer terug. Het was zomer, ze kondigde haar komst nooit aan, maar als ze het erf op kwam rijden, maakte ik boterhammen die we aten aan de tafel voor de boerderij. Dan kletsten we wat en gingen wandelen of zwemmen in het vennetje verderop. We vreeën langs de waterkant; dat anderen ons konden zien liggen in het hoge gras, vond ze juist leuk.
‘Gek dat het nooit in me opkwam haar tussendoor eens te bellen, ik wachtte gewoon af. Ze maakte me vrij. Zo kon het dus ook zijn met een meisje, jubelde het zachtjes in mij. Ik was altijd een twijfelaar geweest; die twijfel was mijn laatste relatie fataal geworden. Toen mijn vriendin me had gevraagd of ik mee wilde op vakantie, had ik gezegd dat ik liever alleen ging. Eenmaal in mijn eentje in Schotland zag ik mijn vergissing in en liet haar weten zo snel mogelijk haar kant op te komen.
‘Te laat; ze had intussen een ander ontmoet die wel durfde te kiezen. Met Connie had ik dat soort gesprekken niet. Zo eens in de twee weken kwam ze langs, zette haar fiets tegen de gevel en bleef een paar uur. Op de universiteit zagen we elkaar niet. Eisen stelde ze niet. Ze kwam en ging. Vroeg niet: ben je verliefd op me, of wat vind je leuk aan me. Ze bevrijdde me van de verplichting mijn gevoelens onder woorden te brengen, ze bevrijdde me van het juk van mijn politiek actieve huisgenoten die elkaar op elk vlak de maat namen. Waarom kon niet iedereen zijn als Connie, die languit op het grasveld voor de boerderij verzuchtte: ik doe gewoon niets liever dan vrijen. Ik was goed zoals ik was, ze vond mijn krullen mooi en genoot van mijn lijf en van mijn grapjes.
‘Ik genoot van haar plezier, hoefde me nergens zorgen over te maken, was blij met haar duidelijkheid: ‘hier heb ik zin in’. Zonder gemaar, zonder voorbehoud, zonder de daden van nu te willen zien als investering in de toekomst.
‘Wij hadden geen gezamenlijke toekomst en dat hebben we denk ik allebei geweten. Al sluit ik niet uit dat ze teleurgesteld was omdat ik zelf nooit initiatieven nam. Dat heb ik me achteraf weleens afgevraagd: ik wist toch waar ze woonde, waarom zocht ik haar nooit op? Waarom stond ik nooit eens onverwacht voor háár deur? Ik vrees dat ik te lui was en te makkelijk.
‘Aan het einde van de zomer knalde mijn woongroep uit elkaar en werd ik gedwongen te verhuizen. Een verhuisbericht heb ik haar nooit gestuurd. Op een dag moet ze voor de deur hebben gestaan, haar fiets tegen de gevel hebben gezet en de boerderij verlaten hebben aangetroffen. Misschien heeft ze gedacht: die jongen wilde alleen maar seks en nu is hij er zonder iets te zeggen vandoor gegaan. De 74-jarige die ik nu ben, vindt het jammer dat ik haar nooit heb kunnen zeggen dat juist die ongebondenheid mij zo verbonden met haar heeft doen voelen, de rest van mijn hele leven lang.
‘Niet veel later ontmoette ik een andere vrouw met wie ik lang gelukkig ben geweest, de moeder van mijn kinderen. Ik heb Connie gedurende mijn huwelijk en daarna nooit gemist, maar de bewondering is niet verdwenen. Toen ik haar leerde kennen zat ik muurvast tussen mijn studie en de strijd voor linkse idealen, ik was ontgoocheld door de liefde en zij blies lucht in mijn leven. Troost wil ik het niet noemen. In troost zit neerslachtigheid. Zij gaf me vrolijkheid, energie, probleemloze seks, vertrouwen. Het was een korte maar dierbare ontmoeting. Een fabuleus schampschot.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam André gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant