DEN HAAG - 'Het was onnodig. Het ging om een vest van twintig euro.' Reza vindt het ook onnodig dat hij en zijn zus Layla hier zitten. Zij werden toch aangevallen? Zelfs nadat ze al hadden verteld dat het bewuste vest niet in dat huis lag. Ondertussen wil de moeder van de beschuldigden de beelden van de deurbelcamera niet delen.
Dit is een verhaal in onze serie Bij de Politierechter.
Zijn nichtje Daria had dat vest geleend van twee vriendinnen van Layla, Emine en Meryem. Die wilden dat terug hebben. Reza en Layla waren op dat moment bij hun moeder thuis. Het bewuste vest was daar niet, dat hadden ze gezegd tegen de twee meiden.
Die wetenschap hield hen niet tegen. Ze stuurden Daria dreigende Snapchat-berichtjes met 'veel kk en andere dreigende taal', zo zegt de advocaat van Layla tegen de politierechter. 'Of jij komt naar die huis, of jij gaat zien', citeert de raadsman zo'n bericht.
Dus kwamen ze aan de deur en eisten op hoge toon hun vest terug. Ook wilden ze Daria spreken, maar die durfde niet naar de deur te komen. Daarom deed Reza open. 'Ik ben de oudste, ik dacht: ik ben de wijste, dus daarom ging ik naar de deur.'
'U zou daar hebben gezegd: ik sla al je kankertanden eruit', citeert de politierechter de aangifte. 'Ik sla ook vrouwen, en: kanker op van mijn kankerbuurt.'
Ook zegt de rechter: 'U zou als eerste hebben geslagen. Klopt dat?' Reza ontkent alle beschuldigingen met vier keer een gedecideerd 'nee'.
Reza maakt Emine en Meryem nogmaals duidelijk dat het vest niet bij zijn moeder in huis ligt en dat Daria niet naar buiten komt. Als hij door krijgt dat de twee zussen zich niet laten wegsturen, wil hij de deur dicht doen, maar dan worden de vrouwen boos.
Emine zet haar voet tussen de deur, Reza doet de deur weer open en Layla komt vanuit de woonkamer kijken wat het rumoer is als ze één van de zussen hoort schreeuwen: 'Ik ga haar de kanker slaan.'
Van wat er daarna gebeurt, hebben beide partijen twee totaal verschillende verhalen, maar duidelijk is in elk geval dat er in de deuropening een ordinaire matpartij plaatsvindt. Reza zegt dat Emine hem aan zijn haren heeft getrokken en heeft geslagen.
Emine beweert dat Reza haar met zijn vuist op haar oog sloeg, dat ze daardoor viel en dat hij haar heeft getrapt tegen haar buik en rug. Meryem zegt dat ze is geslagen door Layla, die beweert dat dat uit zelfverdediging was omdat zij werd aangevallen door de zussen.
Reza heeft alleen geslagen omdat hij zich Emine van het lijf wilde houden, zegt hij zelf. Hij ontkent dat hij heeft geschopt en zegt dat Emine helemaal niet op de grond heeft gelegen. Layla zegt dat ze alleen heeft geprobeerd om haar broer en Emine uit elkaar te trekken.
Uiteindelijk druipen de zussen af, zonder vest, maar met blauwe plekken. Emine heeft een dik oog. Meryem een bloedende lip. Ze doen aangifte van mishandeling.
Layla vindt dat zij ook is mishandeld. Ze heeft de volgende dag foto's gemaakt van de blauwe plekken op haar armen en bovenlichaam. Die zitten niet in het dossier, maar ze heeft ze wel op haar telefoon. Ze mag de foto's laten zien aan de politierechter.
'Hoe lang heeft het nou geduurd' wil de rechter weten. 'Een minuutje', zo schat Reza in. 'En hoe stopte het?' Reza: 'Ze liet me los.'
De officier van justitie vindt het geweld van Reza en Layla te heftig om van zelfverdediging te kunnen spreken. Dat de moeder van het tweetal de beelden van haar deurbelcamera niet heeft willen afstaan, versterkt zijn gevoel. Hij eist een taakstraf van tachtig uur tegen Layla.
Reza staat ook nog terecht omdat hij bij een andere gelegenheid is gepakt met drugs in zijn auto. Daarom wil de officier dat hij een taakstraf van tweehonderd uur krijgt.
De advocaat van Reza wijst erop dat de jongeman zich bedreigd en geprovoceerd voelde door de agressie en de voet tussen de deur van Emine. Er zijn geen getuigen die bevestigen dat hij als eerste heeft geslagen. Dat de moeder de beelden niet wilde afgeven dat mag, zij heeft als familielid verschoningsrecht.
De advocaat van Layla wijst erop dat zij en haar broer direct na hun aanhouding hetzelfde verhaal vertellen tegen de politie, zonder dat ze met elkaar hebben kunnen overleggen.
'Emine en Meryem doen pas laat op de avond aangifte. Zij hebben hun verhalen kunnen afstemmen. Zij kwamen naar het huis terwijl ze al wisten dat het vest er niet was, dus zij waren op zoek naar een conflict', aldus de raadsman.
'Ze minimaliseren hun eigen rol. Dat maakt hen onbetrouwbaar. Ook is hun tweede verklaring anders dan hun eerste. Mijn cliënt had niet eens verwacht dat de politie zou komen, want ze dacht: ik werd toch aangevallen?'
De rechter constateert dat er wel degelijk letsel te zien was bij Emine. Die is er zelfs voor naar het ziekenhuis geweest. Maar ze heeft nu ook de foto's van de blauwe plekken van Layla gezien.
'Voor een veroordeling moet er voldoende wettig en overtuigend bewijs zijn', zo begint ze haar uitspraak. 'Daarvoor moet ik vaststellen wat er is gebeurd en ik vind dat ik dat op basis van dit politiedossier niet voldoende kan vaststellen.'
'Er zijn geen andere getuigen. Er zijn twee verhalen, maar geen andere bewijsmiddelen. Dat maakt dat ik u moet en zal vrijspreken van de openlijke geweldpleging.' Reza krijgt nog wel een taakstraf van honderd uur voor het drugsbezit.
Opgelucht staan broer en zus op. Een hoger beroep laten ze wel uit hun hoofd en ook de officier van justitie laat het erbij zitten.
Alle namen in dit verhaal zijn gefingeerd.
Source: Omroep West Den Haag