Toen een groep Palestijnse bedoeïenen op de vlucht sloeg voor Israëlische kolonisten die hun land wilden bezetten, werden ze alsnog aangevallen. ‘Hier ga je sterven’, schreeuwden ze terwijl ze de 14-jarige Omar tegen zijn hoofd trapten.
is buitenlandredacteur van de Volkskrant. Ze schrijft over Israël en de Palestijnse gebieden, het Midden-Oosten en België.
Ahmad Malihat (57) werd vorige week zondagochtend wakker en zag dat er plotseling twee tenten op nog geen 100 meter van zijn dorp waren verrezen: een grote en een kleine. Kolonisten hadden stokken in de grond geslagen en er een doek over gespannen. Ze liepen dreigend door het gehucht Mughayyir al-Deir, op de Westelijke Jordaanoever, waar een kleine honderdvijftig Palestijnse bedoeïenen woonden.
De inwoners hakten direct de knoop door: wegwezen. ‘We weten hoe dit soort spelletjes verlopen’, vertelt Ahmad Malihat (57) een week later in Taibe, de plek waar hij naartoe is gevlucht. ‘Ze blijven dreigen, gebruiken geweld, stelen je vee, en verdrijven je van je land. Het is in ons gebied al zo vaak gebeurd. We besloten dus om niets uit te lokken, want uiteindelijk verlies je het toch, en zo snel mogelijk te vertrekken.’
Uit angst dus.
De dorpelingen hadden allemaal een andere plek waar ze tijdelijk terecht konden: Malihat zit met zijn gezin in een huis in aanbouw van een kennis in Taibe, een kleine 2 kilometer bij hun dorp vandaan. Anderen konden terecht bij familie, of kregen toestemming om tijdelijk een paar lege containers op een landje te betrekken. Het lukte niet om direct al hun bezittingen mee te nemen, dus die werden een voor een opgehaald: op maandag de schapen, op dinsdag het bankstel en op woensdag de ijskast.
Afgelopen zaterdag ging Omar, de 14-jarige zoon van Malihat, met een handvol buren weer een vrachtje oppikken, in gezelschap van een Israëlische en een Palestijnse activist. Even later kwamen de kolonisten op hen af.
‘Ze begonnen stenen te gooien en ons te duwen’, vertelt de jongen. ‘Ze pakten hun telefoon en belden anderen, die daarna ook op ons af kwamen en ons probeerden te omsingelen. Er werd in de lucht geschoten en we probeerden weg te komen, van de heuvel af, naar de vallei waar een weg doorheen loopt.’
Omar was met een groepje van acht mensen dat uiteindelijk werd ingehaald, ingesloten en in elkaar getrapt. Hun telefoons en de camera’s van de activisten werden afgepakt en kapotgeslagen. Het contante geld dat ze bij zich hadden, staken de kolonisten in hun eigen zak.
‘Ze hadden stenen en stokken. Nadat we op de grond waren gevallen, bleven ze ons schoppen’, vertelt Omar. ‘Ik raakte gewond aan mijn hoofd en had overal bloed. ‘Hier ga je sterven’, schreeuwden ze tegen ons. ‘Je komt hier nooit meer levend weg!’. Daarna werden we meegesleept naar een grot. Op het moment dat ze me vertelden dat ik de geloofsbelijdenis nog mocht opzeggen, voordat ze me zouden doodschieten, hoorden we een drone van het Israëlische leger die in de vallei op verkenning was.’
De kolonisten deden hun wapens haastig weg. Toen een groep militairen even later polshoogte kwam nemen, zeiden ze van niets te weten. De soldaten lieten de kolonisten gaan, en zorgden dat Omar en de rest naar het ziekenhuis werden gebracht.
Het hoofd van het joch zit nog in het verband, in zijn ogen flikkert een mengeling van verdriet, angst en onbegrip. ‘Woede ook, natuurlijk’, zegt hij fier. ‘Onmacht’, zucht zijn vader.
Ze staan met neerhangende schouders in het huis in aanbouw waar ze tijdelijk verblijven. Er liggen nog geen vloeren en in de vensters zitten geen ramen: daar zijn stukken plastic voor gehangen en houten planken voor gezet. Tegen de muur staan hun bezittingen opgestapeld: dozen, kratten, twee ijskasten en matrassen.
Mohamed Romaneh van de mensenrechtenorganisatie B’Tselem komt langs om een rapport op te maken. ‘Het is telkens weer hetzelfde verhaal’, verzucht hij. ‘Deze mensen zijn vertrokken, omdat ze geen problemen willen. En toch vallen de kolonisten hen aan. De intimidatie heeft een doel: deze Palestijnen durven niet meer terug, het land is nu leeg. Het behoort nu aan de kolonisten.’
Hij zegt weinig te kunnen doen. Er wordt een klacht ingediend bij de rechter met het verzoek aan de staat Israël om in actie te komen en de tenten van de kolonisten te verplaatsen, maar Romaneh verwacht hier weinig van. ‘Ik vrees dat het dossier, zoals altijd, in een diepe lade verdwijnt.’
De kolonisten hebben geen behoefte hun kant van het verhaal aan buitenlandse media te vertellen, maar op Facebook schrijven ze wel wat ze denken. ‘We hebben de veiligheid van de Joden in het gebied hersteld. Het vertrek van de Arabieren is heel mooi, voor het moment, maar als God het wil, sturen we jullie op een dag naar de plek waar jullie thuishoren, in Irak of Saoedi-Arabië.’
Even verderop, een korte wandeling heuvelopwaarts, verblijft Mohamed Khalil (57) met in totaal vier gezinnen in twee containers. ‘We mogen hier een week blijven’, zegt hij bitter, ‘daarna moeten we weg, maar ik weet nog niet waar naartoe.’
Hij had tweehonderd geiten, maar heeft de helft moeten verkopen om voer en water te kunnen kopen voor de rest. ‘Ik mag mijn dieren hier niet laten grazen, en ze moeten toch eten.’
Khalil wijst om zich heen. De dieren blaten binnen een kleine omheining, de containers zelf zijn klein en stoffig. Er zijn geen toiletten. Het eten moet buiten op open vuur worden bereid.
‘De kinderen begrijpen heel goed wat er aan de hand is’, zegt de 52-jarige Nour Kalil die samen met andere vrouwen kaas maakt van de geitenmelk. ‘De kolonisten struinden rond ons huis en intimideerden ons. Als de kleintjes nu vragen waarom we hier slapen, waarom we niet naar huis gaan, of waar hun vriendjes zijn gebleven, dan vertellen we dat het thuis niet veilig is.’
De vrouw zucht en veegt haar handen af aan haar vuile jurk. ‘Dan knikken de kinderen. En daarna moeten ze huilen.’
Luister hieronder naar onze podcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant