is publicist en columnist van de Volkskrant.
Natuurlijk heb ik er begrip voor dat techbedrijven er alles aan willen doen om identiteitsfraude tegen te gaan. Maar dat LinkedIn paspoortidentificatie vereist om weer toegang te krijgen tot je account als je, zoals ik, per ongeluk een verouderd paswoord hebt ingetikt, is problematisch.
Van alle sociale media is LinkedIn de meest betrouwbare en serieuze. Dat X en Meta problematische bedrijven zijn, is evident. Maar deze sociale media hebben mij vooralsnog nooit om een paspoort gevraagd. Ik geloof dat ik zoals zovelen minstens twintig jaar een LinkedInaccount heb en een waardevol en actief professioneel netwerk met duizenden connecties. Nu heb ik van het ene op het andere moment geen toegang meer tot mijn account. Een patstelling: LinkedIn eist een paspoort, en vooralsnog schroom ik ervoor dat te leveren. Mijn account is al een maand onbereikbaar.
Ooit verlangde ik misschien wel naar een identificatieplicht op sociale media. De eindeloze trollenlegers die schelden en bedreigingen uiten – zou het niet beter zijn als mensen zich via DigiD of iets dergelijks moeten identificeren op sociale media? Inmiddels ben ik daarvan af. De gedachte dat persoonlijke gegevens in de vorm van je identiteitsbewijs, gekoppeld aan je professionele leven en de gesprekken en debatten die je op LinkedIn voert, anno nu bij Amerikaanse techbedrijven en wie weet waar nog meer terechtkomen, vind ik veel enger dan anonieme accounts.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Want waar komen onze identificatiegegevens terecht? Worden deze data opgeslagen voor toekomstige beveiligingschecks, of misschien nog erger, doorverkocht aan derde partijen? Wie beschermt onze identiteit tegen misbruik? Wat als deze data in de verkeerde handen vallen?
Mijn identiteit, vastgelegd in een officieel document dat bedoeld is om mij toegang te bieden tot bepaalde Nederlandse overheidsdiensten en als reisdocument, wordt nu op een plek opgeslagen waarvan ik nauwelijks weet hoe en wanneer het wordt gebruikt. Wie bewaart de data? Wordt deze later gedeeld met overheden of derden, al dan niet internationaal?
Het antwoord blijkt omslachtig en ondoorzichtig te zijn. De kennis dat een Amerikaans bedrijf – Persona in het geval van LinkedIn – als tussenpersoon optreedt, wekt genoeg argwaan. Moeten we blind vertrouwen op Amerikaanse techbedrijven, terwijl zij in ruil daarvoor hun eigen agenda nastreven? Of moeten we aan de leiband lopen van een buitenlandse mogendheid – de Verenigde Staten – die onder Trump fundamentele mensenrechten, zoals de vrijheid van meningsuiting, steeds verder aan haar laars lapt terwijl wij op LinkedIn open gesprekken en debatten voeren?
Hoe verhoudt zich een platform dat zogenaamd onze professionele groei faciliteert tot een reus die opereert onder invloed van externe politieke machten? Deze vraag raakt ons allemaal, want als de macht over onze identiteit en data in verkeerde handen valt, kan dit verstrekkende gevolgen hebben voor onze privacy en zelfs onze democratische rechten en vrijheden.
LinkedIn is een dochter van Microsoft, een techreus die niet immuun blijkt voor externe druk. in het beschamende incident waarbij de hoofdaanklager van het Internationaal Strafhof de toegang tot zijn mail werd ontzegd, zien we hoe politieke besluitvorming en economische belangen samensmelten. Onder druk van Trump heeft Microsoft in dit geval belangrijke communicatiekanalen afgesloten zonder tussenkomst van een onafhankelijke rechter of een gedegen bezwaarprocedure. Dit soort beslissingen bedreigt niet alleen de internationale rechtsorde, het zet ook de vraag naar digitale soevereiniteit op scherp.
In een tijd waarin de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) ons juist moest beschermen tegen ongevraagde data-invallen, schiet LinkedIn ver af van deze basisprincipes. Het is hoog tijd dat zowel gebruikers als toezichthouders wakker worden. Waar trekken we de grens?
Het wordt hoog tijd dat Europa zelf ambitieuze, privacyvriendelijke en politiek onafhankelijke platforms ontwikkelt, waarbij de regie over data bij de burgers blijft. Het idee van een Europese digitale identiteit – beheerd via een ‘digitale portemonnee’ – is al in de maak, en het is te hopen dat dit de basis legt voor een echte digitale onafhankelijkheid.
Ik ben nog in dubio, maar heb mijn LinkedIn-netwerk nodig. Het is David tegen Goliath. Met een steen op de maag zal ik waarschijnlijk toch mijn paspoort uploaden. Maar ik dacht: laat ik er tenminste een column over schrijven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns