PVV-leider Geert Wilders lanceerde maandag voorstellen waarvan hij van tevoren wist dat ze in de coalitie op bezwaren stuiten. Maakt hij de weg naar de nooduitgang vrij?
Voor het eerst in jaren gaf Geert Wilders maandag weer eens een heuse persconferentie, waar hij zijn ‘nieuwe asielplan’ presenteerde en geduldig alle vragen beantwoordde. Kennelijk wilde hij benadrukken dat hier sprake was van een groots moment.
Alleen op die ene vraag kwam geen bevredigend antwoord: waar is hij op uit? Het is een publiek geheim – het werd nogal breed uitgevent – dat de vorige kabinetten jarenlang naarstig op zoek waren naar manieren om het asielbeleid verder aan te scherpen. Dat wil zeggen: op nationaal niveau, want veel is op Europees niveau vastgelegd.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Een lange speurtocht leidde tot de conclusie dat alleen het beperken van de nationale mogelijkheden tot gezinshereniging nog echt effect zou kunnen sorteren. Daar zijn de belangrijkste asielplannen van het kabinet-Schoof dan ook op gericht. De PVV wilde veel verder gaan, maar kreeg te maken met coalitiepartners die weigerden beleid te maken dat in strijd was met internationale verdragen of dat in Nederland de rechtsstaat aan zou tasten.
Dat wist Wilders maandag ook toen hij besloot te eisen dat het kabinet ‘binnen enkele weken’ werk maakt van een serie nieuwe maatregelen. Verscherping van de grensbewaking is daarvan de minst omstreden maatregel: Nederland doet het al, evenals de buurlanden, en er kunnen natuurlijk meer marechaussees naar de grens als het kabinet dat wil.
Maar mensen sowieso weigeren als zij om asiel vragen, is in strijd met de kern van alle asielverdragen. Die schrijven voor dat een land op z’n minst onderzoekt of mensen recht hebben op asiel. Datzelfde geldt voor de door Wilders geëiste totale ‘stop op gezinshereniging’, die stuit op de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens.
Bij wijze van apotheose kwam de PVV-leider nog maar eens met het voorstel om mensen met een dubbele nationaliteit te ‘denaturaliseren’ en ‘zonder pardon uit te zetten’ zodra zij zijn veroordeeld voor een gewelds- of zedendelict. Ook dat idee is niet nieuw. En nog altijd geldt dat het discriminatie is omdat hij in feite voorstelt dat voor grote groepen Nederlanders een alternatief rechtsstelsel gaat gelden.
Om zijn critici voor te zijn zei Wilders het maandag zelf al: ‘Er zijn allerlei internationale verdragen die dat in de weg staan.’ Die moet Nederland dan dus maar opzeggen, was zijn conclusie, in de volle wetenschap dat in elk geval zijn coalitiepartners NSC en VVD daar niet in mee zullen gaan.
Blijft de vraag: waar is Wilders op uit? Terloops gaf hij toe dat hij zijn voorstellen nog niet in de coalitie had besproken, wat toch voor de hand had gelegen als hij het serieus bedoelde. Het ging kennelijk vooral om maximale publiciteit.
En dat is dan weer niet los te zien van de neergaande peilingen en de weinige zichtbare resultaten van de PVV-ministers in het kabinet. Als daar niet snel verandering in komt, heeft hij nu in elk geval het breekijzer in handen om de coalitie, zodra hij dat wenst, dan toch maar te verlaten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant