De moorden op twee medewerkers van de Israëlische ambassade in Washington passen in een patroon van groeiende mondiale Jodenhaat, die gemakkelijk wordt gebagatelliseerd of genegeerd, ook door de media, aldus Rob Oudkerk in een opiniestuk. Volkskrant-lezers reageren.
In zijn opiniestuk schrijft Rob Oudkerk over de buitenproportionele en selectieve aandacht voor Israëlische oorlogsmisdaden en mogelijk zelfs genocide in Gaza. Voor Oudkerk voelt dat als antisemitisme – waarmee hij lijkt te zeggen dat de boosheid en het verdriet van veel Nederlanders niet gaan over de tienduizenden uitgehongerde babys en kinderen maar komt doordat ze intrinsiek een hekel aan Joden hebben.
Persoonlijk heb ik na 7 oktober gehuild om de slachtoffers van het geweld. Ik ben goed bij mezelf nagegaan waar mijn huidige boosheid over Gaza en gegroeide afstand van Israël vandaan komt. Voor mij – en ik denk voor velen – gaat het niet om antisemitisme, maar om een gevoel van disproportionaliteit en een afschuw van leed op zo’n grote schaal. Dit wordt versterkt doordat onze overheid Israël openlijk blijft steunen, zelfs nu er ernstige mensenrechtenschendingen plaatsvinden – en dat doet ze namens ons.
Dat laatste maakt ook een groot verschil met andere gruweldaden, zoals tegen de Oeigoeren of Jezidi’s, waarbij Nederland geen steun verleent. Israël is bovendien een jarenlange bondgenoot, een ontwikkeld land dat we kennen en van wie we wellicht juist meer verwachten, in plaats van minder.
Tot slot hoop ik oprecht dat alle Joden, waar ook ter wereld en wat hun mening ook is, in veiligheid en vrede kunnen leven – net als ieder ander mens.
Tim Smith, Utrecht
Wat een kromme redenering van Rob Oudkerk om de media aandacht voor protesten tegen de genocide in Gaza af te doen als het veroorzaken van massahysterie en groeiend antisemitisme, terwijl in Den Haag meer dan 100 duizend mensen van christelijke, islamitische, Joodse en andere gezindten schouder aan schouder waardig demonstreerden tegen dit onbeschrijflijk drama en de Nederlandse en Europese betrokkenheid hierbij. Terwijl ook in Israël mensen onlangs nog, ondanks repressie van de Israelische overheid, hun stem lieten horen uit betrokkenheid bij het lot van de Gazanen.
Het vragen om maatregelen tegen Israël, zoals het stoppen van wapenleveranties, economische maatregelen en boycot van Israelische producten heeft niets te maken met massahysterie en antisemitisme, net zoals een halve eeuw geleden de steun aan de anti-apartheidsbeweging niets te maken had met het aanzetten tot massahysterie tegen de witte bevolking in Zuid Afrika.
Rob van der Veen, Rotterdam
Rob Oudkerk plaatst vraagtekens bij de onevenredige aandacht voor het geweld in Gaza, blijkbaar ingegeven door de gedachte bij de media dat ‘no jews, no news’ is. En dat dit de weg plaveit voor antisemitisme.
Vooropgesteld: we moeten iedere vorm van fobie en geweld tegen iedere willekeurige groep veroordelen en voorkomen! Het is volkomen belachelijk om een groep of individu aan te spreken op het gedrag van een staat.Maar dat er zoveel meer aandacht zou zijn voor Israëlisch geweld (en dus niet Joods) dan ander geweld, wordt volgens mij ingegeven doordat het Israëlische volk best wel veel op ons lijkt.
Het hemd is nader dan de rok en dus is het des te nieuwswaardiger dat nota bene een land als Israël in staat is tot het plegen van zoveel onevenredig geweld. Dat dit ook en misschien wel erger gebeurt in andere plekken van de wereld, ervaren we domweg als te weinig verrassend en psychologisch te ver weg.
Kees de Vries, Rijswijk
In zijn opiniestuk naar aanleiding van de moord op twee medewerkers van de Israëlische ambassade in Washington, schrijft Rob Oudkerk: ‘Als slachtofferschap selectief wordt, verliest het zijn morele waarde’.
Naast het feit dat Oudkerk de afgelopen 19 maanden, met zijn niet aflatende en onvoorwaardelijke steun aan Israël dwars door al diens genocidale daden heen, uitstekend heeft geïllustreerd hoe selectief medemenselijkheid kan zijn, meen ik dat de Volkskrant wel twee keer had mogen nadenken voordat ze haar kolommen vrijmaakte voor een stuk over ‘morele waarde’ van de hand van een man die een onversneden racistische term (‘k*tmarokkanen’) in de Nederlandse politiek muntte.
Berber van der Woude, Leiden
Rob Oudkerk snijdt een interessant punt aan, als hij schrijft over ‘selectieve verontwaardiging’. Waarom maakt iedereen zich toch zo druk om een genocide die zich met onze steun en voor onze ogen afspeelt? We kunnen niet wegkijken van Gaza, maar laten we inderdaad niet andere onderdrukten uit het oog verliezen, zoals bijvoorbeeld de vele slachtoffers van de mondiale cocaïnehandel, de vele kwetsbare en uitgebuite sekswerkers, en jonge mensen met Marokkaanse wortels die iedere dag gediscrimineerd worden.
Martijn Dekker, Utrecht
Als Rob Oudkerk terecht spreekt over de moord op twee werknemers van de Israëlische ambassade in Washington, kunnen wij in Nederland dan ook niet eens overgaan tot het gebruik van het begrip ‘moord op meer dan 53 duizend Palestijnen door Israel’, in plaats van het ‘om het leven komen van 53 duizend Palestijnen bij Israelische bombardementen? Net als de schutter in Washington is er volgens mij sprake van het doelbewust doden van mensen, moord dus.
Rene Wijne, Rijswijk
Rob Oudkerk schrijft dat hij zich verbaast over de weinige aandacht die wordt besteed aan de (afschuwelijke!) moord op twee joodse medewerkers van de Israëlische ambassade in Washington. Ook verwijt hij dat de moord niet als antisemitisch wordt bestempeld. Onterecht, want de Volkskrant wijdde er twee artikelen aan (20 mei en 23 mei).
Dat is meer dan aan de moord op de christelijke koranverbrander in Zweden, of op moslims in Albuquerque. Bovendien is het de vraag of de moord daadwerkelijk antisemitisch was, of dat het een politieke moord betrof. De slachtoffers waren immers ambassademedewerkers.
Oudkerks claim dat er buitenproportioneel aandacht is voor het conflict in Gaza in vergelijking met andere conflicten is een drogreden: de situaties zijn onvergelijkbaar. Israël is een bevriend regime, met wie Nederland ook een innige militaire band heeft. Ons regering levert reserveonderdeel voor jachtvliegtuigen en gaat in cassatie tegen een rechtelijke uitspraak om hiermee te stoppen. Nederland draagt actief bij aan het genocidale geweld. Het is dus logisch dat media hier meer aandacht aan besteden.
Natuurlijk verdienen ook andere conflicten meer aandacht en natuurlijk is het vermoorden van medewerkers van de Israëlische ambassade nooit goed te praten, maar stellen dat de media antisemitisme verzwijgen gaat te ver.
Antoinette Maas, Dongen
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant